Summary — Odia
AI-generated · not yet verified
The Odia meaning of each verse is shown below the verse.
-ସଙ୍କଲ୍ପକଲ୍ପତରଵସ୍ତ୍ରିପୁରେ ଜଯନ୍ତି ।
ଏତେ କଵିତ୍ଵକୁମଦପ୍ରକରାଵବୋଧ-
-ପୂର୍ଣେନ୍ଦଵସ୍ତ୍ଵଯି ଜଗଜ୍ଜନନି ପ୍ରଣାମାଃ ॥ 1 ॥
-saṅkalpakalpataravastripure jayanti |
ete kavitvakumadaprakarāvabodha-
-pūrṇendavastvayi jagajjanani praṇāmāḥ || 1 ||
ହେ ଜଗଜ୍ଜନନୀ! ଯାହାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ବିଭ୍ରମରୁ ଭୁବନମାନଙ୍କର ଅଧିପତ୍ୟର ସଙ୍କଳ୍ପ ରୂପକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେହି ତ୍ରିପୁରରେ ତୁମେ ଜୟଯୁକ୍ତା ହୁଅ; କବିତ୍ୱରୂପୀ କୁମୁଦ ସମୂହକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱରୂପା ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। AI
ଵାଚସ୍ପତି ପ୍ରଭୃତଯୋଽପି ଜଡୀ ଭଵନ୍ତି ।
ତସ୍ମାନ୍ନିସର୍ଗଜଡିମା କତମୋଽହମତ୍ର
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତଵ ତ୍ରିପୁରତାପନପତ୍ନି କର୍ତୁମ୍ ॥ 2 ॥
vācaspati prabhṛtayo'pi jaḍī bhavanti |
tasmānnisargajaḍimā katamo'hamatra
stotraṃ tava tripuratāpanapatni kartum || 2 ||
ହେ ଦେବୀ! ତୁମର ସ୍ତୁତି ରଚନାରେ ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧି ଲଗାଇଛନ୍ତି, ବୃହସ୍ପତି ଆଦି ମଧ୍ୟ ଜଡ଼ ହୋଇଯାଆନ୍ତି; ତେବେ ସ୍ୱଭାବରୁ ଜଡ଼ ମୁଁ କେତେ କ୍ଷୁଦ୍ର, ହେ ତ୍ରିପୁରତାପନଙ୍କ ପତ୍ନୀ! ତୁମର ସ୍ତୋତ୍ର ରଚନା କରିବାକୁ। AI
-ଵିଚ୍ଛିତ୍ତଯେ ସ୍ତୁତିମହାର୍ଣଵ କର୍ଣଧାରଃ ।
ସ୍ତୋତୁଂ ଭଵାନି ସ ଭଵଚ୍ଚରଣାରଵିନ୍ଦ-
-ଭକ୍ତିଗ୍ରହଃ କିମପି ମାଂ ମୁଖରୀ କରୋତି ॥ 3 ॥
-vicchittaye stutimahārṇava karṇadhāraḥ |
stotuṃ bhavāni sa bhavaccaraṇāravinda-
-bhaktigrahaḥ kimapi māṃ mukharī karoti || 3 ||
ହେ ମାତା! ତଥାପି ତୁମର ଭୟଙ୍କର ତାପର ବିନାଶ ପାଇଁ, ସ୍ତୁତିରୂପକ ମହାସାଗରର କର୍ଣ୍ଣଧାର ସ୍ୱରୂପ, ହେ ଭବାନୀ! ତୁମର ଚରଣକମଳରେ ଭକ୍ତିରୂପକ ଗ୍ରାହକ ମୋତେ କିଛି କହିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି। AI
ଜାଗର୍ତି ତତ୍କ୍ଷଯକୃତେ ଭଵତୀ ଭଵାନି ।
ମୋହଂ ଭିନତ୍ତି ଭଵତୀ ଭଵତୀ ରୁଣଦ୍ଧି
ଲୀଲାଯିତଂ ଜଯତି ଚିତ୍ରମିଦଂ ଭଵତ୍ଯାଃ ॥ 4 ॥
jāgarti tatkṣayakṛte bhavatī bhavāni |
mohaṃ bhinatti bhavatī bhavatī ruṇaddhi
līlāyitaṃ jayati citramidaṃ bhavatyāḥ || 4 ||
ହେ ଭବାନୀ! ତୁମେ ଜଗତମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଛ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ କ୍ଷୟ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ରହୁଛ; ତୁମେ ମୋହକୁ ଭେଦ କରୁଛ, ତୁମେ ତାହାକୁ ରୋଧ କରୁଛ; ତୁମର ଏହି ଲୀଳା ବିଚିତ୍ର ଭାବରେ ଜୟଯୁକ୍ତ ହେଉଛି। AI
ଗୌରୀଂ ପ୍ରସାଦମଧୁରାଂ ଦୃଶମାଦଧାସି ।
ତସ୍ମିନ୍ନିରନ୍ତରମନଙ୍ଗଶରାଵକୀର୍ଣ-
-ସୀମନ୍ତିନୀନଯନସନ୍ତତଯଃ ପତନ୍ତି ॥ 5 ॥
gaurīṃ prasādamadhurāṃ dṛśamādadhāsi |
tasminnirantaramanaṅgaśarāvakīrṇa-
-sīmantinīnayanasantatayaḥ patanti || 5 ||
ଯାହା ଉପରେ ତୁମେ ଅଳ୍ପ ମାତ୍ର ନୂଆ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଗୌରବର୍ଣ୍ଣା, ପ୍ରସାଦରେ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ଅନଙ୍ଗର ବାଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସମୂହ ନିରନ୍ତର ପଡ଼ୁଥାଏ। AI
ଵିଦ୍ଯାଧର ପ୍ରଣତି ଚୁମ୍ବିତ ପାଦପୀଠଃ ।
ତଚ୍ଚକ୍ରଵର୍ତିପଦଵୀପ୍ରଣଯଃ ସ ଏଷଃ
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଙ୍କଜରଜଃ କଣଜଃ ପ୍ରସାଦଃ ॥ 6 ॥
vidyādhara praṇati cumbita pādapīṭhaḥ |
taccakravartipadavīpraṇayaḥ sa eṣaḥ
tvatpādapaṅkajarajaḥ kaṇajaḥ prasādaḥ || 6 ||
ଉଦୟନ ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେହି ପୃଥ୍ୱୀପତିଙ୍କର ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ପ୍ରଣାମରେ ଚୁମ୍ବିତ ପାଦପୀଠ ହୋଇଥାଏ; ସେହି ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ପଦବୀର ପ୍ରୀତି ସେହି ତୁମର ପାଦପଦ୍ମର ଧୂଳିକଣାରୁ ଜାତ ପ୍ରସାଦ ଅଟେ। AI
ପୁଣ୍ଯୈରନଲ୍ପମତିଭିଃ କୃତିଭିଃ କଵୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ।
କ୍ଷୀରକ୍ଷପାକରଦୁକୂଲହିମାଵଦାତା
କୈରପ୍ଯଵାପି ଭୁଵନତ୍ରିତଯେଽପି କୀର୍ତିଃ ॥ 7 ॥
puṇyairanalpamatibhiḥ kṛtibhiḥ kavīndraiḥ |
kṣīrakṣapākaradukūlahimāvadātā
kairapyavāpi bhuvanatritaye'pi kīrtiḥ || 7 ||
ତୁମର ପାଦପଦ୍ମର ଧୂଳିକୁ ପ୍ରଣାମପୂର୍ବକ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଓ ବହୁ ବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତ କୃତିମାନେ, କବୀନ୍ଦ୍ରମାନେ, କ୍ଷୀରସାଗର ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶୁଭ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ତ୍ରିଭୁବନରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। AI
ଉଦ୍ଦୀପିତ ପ୍ରିଯତମାମଦରକ୍ତଗୀତିମ୍ ।
ନିତ୍ଯଂ ଭଵାନି ଭଵତୀମୁପଵୀଣଯନ୍ତି
ଵିଦ୍ଯାଧରାଃ କନକଶୈଲଗୁହାଗୃହେଷୁ ॥ 8 ॥
uddīpita priyatamāmadaraktagītim |
nityaṃ bhavāni bhavatīmupavīṇayanti
vidyādharāḥ kanakaśailaguhāgṛheṣu || 8 ||
ହେ ଭବାନୀ! କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ପୁଷ୍ପରେ କଳ୍ପିତ ବିଚିତ୍ର ପୂଜା ଓ ପ୍ରିୟତମଙ୍କ ପ୍ରତି ଉଦ୍ଦୀପିତ ମଦରେ ରକ୍ତ ଗୀତ ସହିତ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପର୍ବତର ଗୁହାଳୟରେ ନିତ୍ୟ ତୁମକୁ ବୀଣା ସହିତ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। AI
ଆକର୍ଷଣଵ୍ଯତିକରେଷୁ ଚ ସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରଃ ।
ନୀରନ୍ଧ୍ରମୋହତିମିରଚ୍ଛିଦୁରପ୍ରଦୀପୋ
ଦେଵି ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଜନିତୋ ଜଯତି ପ୍ରସାଦଃ ॥ 9 ॥
ākarṣaṇavyatikareṣu ca siddhamantraḥ |
nīrandhramohatimiracchidurapradīpo
devi tvadaṅghrijanito jayati prasādaḥ || 9 ||
ହେ ଦେବି! ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ବଶ କରିବା କର୍ମରେ ଏବଂ କାମିନୀମାନଙ୍କ ଆକର୍ଷଣର ପ୍ରୟୋଗରେ ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ୱରୂପ, ନିରନ୍ତର ମୋହରୂପ ଅନ୍ଧକାରକୁ ବିଦାରଣ କରିବା ପ୍ରଦୀପ ସ୍ୱରୂପ, ତୁମ୍ଭ ଚରଣରୁ ଜାତ ଏହି ପ୍ରସାଦ ଜୟ କରୁଛି। AI
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରମୌକ୍ତିକରୁଚୋ ମୁଦମୁଦ୍ଵହନ୍ତି ।
ସେଵାନତିଵ୍ଯତିକରେ ସୁରସୁନ୍ଦରୀଣାଂ
ସୀମନ୍ତସୀମ୍ନି କୁସୁମସ୍ତବକାଯିତଂ ଯୈଃ ॥ 10 ॥
pratyagramauktikaruco mudamudvahanti |
sevānativyatikare surasundarīṇāṃ
sīmantasīmni kusumastabakāyitaṃ yaiḥ || 10 ||
ହେ ଦେବି! ତୁମ୍ଭ ଚରଣର ନଖରତ୍ନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କିରଣମାନେ ପ୍ରତ୍ୟଗ୍ର ମୁକ୍ତାର ଦୀପ୍ତି ପରି ଆନନ୍ଦ ବହନ କରନ୍ତି; ସେହି କିରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବାରେ ନତ ସୁରସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ସୀମନ୍ତରେଖାର ସୀମାରେ ପୁଷ୍ପଗୁଚ୍ଛ ପରି ଶୋଭା ପାଉଛି। AI
ମଧ୍ଯେ ଲଲାଟମମରାଯୁଧରଶ୍ମିଚିତ୍ରମ୍ ।
ହୃଚ୍ଚକ୍ରଚୁମ୍ବି ହୁତଭୁକ୍କଣିକାନୁକାରି
ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଦେତଦିଦମମ୍ବ ତଵ ସ୍ଵରୂପମ୍ ॥ 11 ॥
madhye lalāṭamamarāyudharaśmicitram |
hṛccakracumbi hutabhukkaṇikānukāri
jyotiryadetadidamamba tava svarūpam || 11 ||
ହେ ଅମ୍ବ! ମସ୍ତକରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମଧ୍ୟରେ ଲଲାଟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ରଶ୍ମିରେ ବିଚିତ୍ର, ହୃଦୟଚକ୍ରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିବା ଏବଂ ଅଗ୍ନିକଣିକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏହି ଯେଉଁ ଜ୍ୟୋତି, ତାହା ତୁମ୍ଭର ସ୍ୱରୂପ। AI
ଆଲୋକତେ ଶିରସି ଵାଗଧିଦୈଵତଂ ଯଃ ।
ନିଃସୀମସୂକ୍ତିରଚନାମୃତନିର୍ଝରସ୍ଯ
ତସ୍ଯ ପ୍ରସାଦମଧୁରାଃ ପ୍ରସରନ୍ତି ଵାଚଃ ॥ 12 ॥
ālokate śirasi vāgadhidaivataṃ yaḥ |
niḥsīmasūktiracanāmṛtanirjharasya
tasya prasādamadhurāḥ prasaranti vācaḥ || 12 ||
ଯେ ତୁମ୍ଭର ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱରୂପକୁ ମସ୍ତକରେ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ବାକ୍ର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖେ; ଅସୀମ ସୁକ୍ତିରଚନାର ଅମୃତ ଝରଣାର ପ୍ରସାଦ ପରି ମଧୁର ବାଣୀ ତା ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। AI
ତ୍ଵତ୍ତେଜସା ଜତୁରସସ୍ନପିତାମିଵୋର୍ଵୀମ୍ ।
ଯଃ ପଶ୍ଯତି କ୍ଷଣମପି ତ୍ରିପୁରେ ଵିହାଯ
ଵ୍ରୀଡାଂ ମୃଡାନି ସୁଦୃଶସ୍ତମନୁଦ୍ରଵନ୍ତି ॥ 13 ॥
tvattejasā jaturasasnapitāmivorvīm |
yaḥ paśyati kṣaṇamapi tripure vihāya
vrīḍāṃ mṛḍāni sudṛśastamanudravanti || 13 ||
ହେ ତ୍ରିପୁରେ! ଯେ କ୍ଷଣକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜା ତ୍ୟାଗ କରି ତୁମ୍ଭର ସିନ୍ଦୂର ଧୂଳିର ପଟଳରେ ଆଚ୍ଛନ୍ନ ଆକାଶ ପରି ଏବଂ ତୁମ୍ଭ ତେଜରେ ଲାଖରସରେ ସ୍ନାତ ପୃଥିବୀ ପରି ଦେଖେ, ସୁନ୍ଦରୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତା ପଛେ ଧାବନ କରନ୍ତି। AI
ଲାକ୍ଷାରସପ୍ରସରତନ୍ତୁନିଭଂ ଭଵତ୍ଯାଃ ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତ୍ଯନନ୍ଯମନସସ୍ତମନଙ୍ଗତପ୍ତାଃ
ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସୀମ୍ନି ସୁଭଗତ୍ଵଗୁଣଂ ତରୁଣ୍ଯଃ ॥ 14 ॥
lākṣārasaprasaratantunibhaṃ bhavatyāḥ |
dhyāyantyananyamanasastamanaṅgataptāḥ
pradyumnasīmni subhagatvaguṇaṃ taruṇyaḥ || 14 ||
ହେ ମାତା! ଯେ ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଖରସ ପ୍ରବାହିତ ସୂତ୍ର ପରି ତୁମ୍ଭର ସ୍ୱରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରେ, କାମଦେବଙ୍କ ତାପରେ ତପ୍ତ ଅନନ୍ୟମନା ତରୁଣୀମାନେ ତାକୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସୀମାରେ ସୁଭଗ ତ୍ୱଚାର ଗୁଣ ପରି ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। AI
ଯୋଽଯଂ ସୁରାସୁରଗୁରୁଃ ପୁରୁଷଃ ପୁରାଣଃ ।
ଯଦ୍ଵାମମର୍ଧମିଦମନ୍ଧକସୂଦନସ୍ଯ
ଦେଵି ତ୍ଵମେଵ ତଦିତି ପ୍ରତିପାଦଯନ୍ତି ॥ 15 ॥
yo'yaṃ surāsuraguruḥ puruṣaḥ purāṇaḥ |
yadvāmamardhamidamandhakasūdanasya
devi tvameva taditi pratipādayanti || 15 ||
ଯେ ଏହି ଆକାଶସାଗରର ରତ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ଚନ୍ଦ୍ର ଦୀପ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି, ଯେ ଏହି ଦେବାସୁରଗୁରୁ ପୁରାଣ ପୁରୁଷ ଅଟନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାସୁର ବିନାଶକ ଶିବଙ୍କର ଯେଉଁ ବାମ ଅର୍ଦ୍ଧ ଏହା ଦେଖାଯାଉଛି — ହେ ଦେବି! ସେହି ତୁମେ ହିଁ ବୋଲି ସେମାନେ ପ୍ରତିପାଦନ କରନ୍ତି। AI
ସଙ୍କର୍ଷିଣି ତ୍ଵମଭିମୃଶ୍ଯ ଯଦା ବିଭର୍ଷି ।
ଜାଯେତ ସ ତ୍ରିଭୁଵନୈକ ଗୁରୁସ୍ତଦାନୀଂ
ଦେଵଃ ଶିଵୋଽପି ଭୁଵନତ୍ରଯସୂତ୍ରଧାରଃ ॥ 16 ॥
saṅkarṣiṇi tvamabhimṛśya yadā bibharṣi |
jāyeta sa tribhuvanaika gurustadānīṃ
devaḥ śivo'pi bhuvanatrayasūtradhāraḥ || 16 ||
ହେ ସଙ୍କର୍ଷିଣି! ଇଚ୍ଛାନୁରୂପ ଅନୁରୂପ ଗୁଣର ପ୍ରକର୍ଷକୁ ଆକର୍ଷଣ କରି ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଧାରଣ କର, ସେତେବେଳେ ତ୍ରିଭୁବନର ଏକମାତ୍ର ଗୁରୁ ସେ ଦେବ ଶିବ ମଧ୍ୟ ତ୍ରିଭୁବନର ସୂତ୍ରଧାର ହୋଇ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। AI
-ମାଲାମଲଦ୍ଯୁତିରକଲ୍ମଷମାନସେନ ।
ତସ୍ଯାଵିଲମ୍ବମନଵଦ୍ଯମନନ୍ତକଲ୍ପଂ
ଅଲ୍ପୈର୍ଦିନୈଃ ସୃଜସି ସୁନ୍ଦରି ଵାଗ୍ଵିଲାସମ୍ ॥ 17 ॥
-mālāmaladyutirakalmaṣamānasena |
tasyāvilambamanavadyamanantakalpaṃ
alpairdinaiḥ sṛjasi sundari vāgvilāsam || 17 ||
ହେ ହିମାଳୟପୁତ୍ରୀ! ଯେ ନିର୍ମଳ ମନରେ ତୁମର ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣମାଳା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ! ତାହା ପାଇଁ ତୁମେ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଅଳ୍ପ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବା ଭଳି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବାକ୍ଚାତୁରୀ ସୃଷ୍ଟି କର। AI
ସିନ୍ଦୂରରଞ୍ଜିତସରୋଜଗୁଣାନୁକାରି ।
ଦୀପ୍ତଂ ହୃଦି ସ୍ଫୁରତି ଦେଵି ଵପୁସ୍ତ୍ଵଦୀଯଂ
ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ତାନିହ ସମୀହିତସିଦ୍ଧିସାର୍ଥାଃ ॥ 18 ॥
sindūrarañjitasarojaguṇānukāri |
dīptaṃ hṛdi sphurati devi vapustvadīyaṃ
dhyāyanti tāniha samīhitasiddhisārthāḥ || 18 ||
ହେ ଦେବୀ! ପ୍ରାଣାୟାମରେ ବାୟୁରୋଧ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ସିନ୍ଦୂରରେ ରଞ୍ଜିତ ପଦ୍ମର ବର୍ଣ୍ଣ ସଦୃଶ ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପକୁ ହୃଦୟରେ ସ୍ଫୁରିତ ହେଉଥିବା ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ସେମାନଙ୍କ ଅଭୀଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧିର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି। AI
ରୂପଂ ତଵାମ୍ବ ନଵଯାଵକପଙ୍କପିଙ୍ଗମ୍ ।
ତେଷାଂ ସଦୈଵ କୁସୁମାଯୁଧବାଣଭିନ୍ନ-
-ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲା ମୃଗଦୃଶୋ ଵଶଗା ଭଵନ୍ତି ॥ 19 ॥
rūpaṃ tavāmba navayāvakapaṅkapiṅgam |
teṣāṃ sadaiva kusumāyudhabāṇabhinna-
-vakṣaḥsthalā mṛgadṛśo vaśagā bhavanti || 19 ||
ହେ ଅମ୍ବା! ଯେଉଁମାନେ ଅରୁଣ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ନୂଆ ଲାଖର ପଙ୍କ ପରି ପିଙ୍ଗଳ ତୁମର ରୂପକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା କାମଦେବଙ୍କ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ବିଶିଷ୍ଟ ମୃଗନୟନୀ ନାରୀମାନେ ବଶୀଭୂତା ହୁଅନ୍ତି। AI
ଉଦ୍ଭାସିତାମ୍ବରତଲାମଵଲୋକଯନ୍ତଃ ।
ସଦ୍ଯୋ ଭଵାନି ସୁଧିଯଃ କଵଯୋ ଭଵନ୍ତି
ତ୍ଵଂ ଭାଵନାହିତଧିଯାଂ କୁଲକାମଧେନୁଃ ॥ 20 ॥
udbhāsitāmbaratalāmavalokayantaḥ |
sadyo bhavāni sudhiyaḥ kavayo bhavanti
tvaṃ bhāvanāhitadhiyāṃ kulakāmadhenuḥ || 20 ||
ହେ ଭବାନୀ! ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଲଲାଟଦେଶରେ ଉଦ୍ଭାସିତା ଓ ଆକାଶତଳକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ଦର୍ଶନ କରି ବୁଦ୍ଧିମାନ କବିମାନେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ କବି ହୋଇଯାଆନ୍ତି; ତୁମେ ଭାବନାରେ ମନ ନିବେଶ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କୁଳକାମଧେନୁ ଅଟ। AI
ପଦ୍ମଚ୍ଛଦଦ୍ଯୁତିଵିଡମ୍ବିତନେତ୍ରଲକ୍ଷ୍ମି ।
ନିଷ୍ପାପମୂର୍ତିଜନମାନସରାଜହଂସି
ହଂସି ତ୍ଵମାପଦମନେକଵିଧାଂ ଜନସ୍ଯ ॥ 21 ॥
padmacchadadyutiviḍambitanetralakṣmi |
niṣpāpamūrtijanamānasarājahaṃsi
haṃsi tvamāpadamanekavidhāṃ janasya || 21 ||
ହେ ଶର୍ବାଣୀ! ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦିତ ପଦ୍ମପାଦା, ପଦ୍ମପତ୍ରର ଦୀପ୍ତିକୁ ପରାଜିତ କରୁଥିବା ନେତ୍ରଶ୍ରୀ ସମ୍ପନ୍ନା, ନିଷ୍ପାପ ମୂର୍ତ୍ତି ବିଶିଷ୍ଟ ଜନମାନସର ରାଜହଂସୀ! ତୁମେ ଜନସାଧାରଣର ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଆପଦକୁ ବିନାଶ କର। AI
ଚେତଶ୍ଚିରନ୍ତନମଘୌଘଵନଂ ଲୁନୀହି ।
କାରାଗୃହେ ନିଗଲବନ୍ଧନଯନ୍ତ୍ରିତସ୍ଯ
ତ୍ଵତ୍ସଂସ୍ମୃତୌ ଝଟିତି ମେ ନିଗଲାସ୍ତ୍ରୁଟନ୍ତି ॥ 22 ॥
cetaścirantanamaghaughavanaṃ lunīhi |
kārāgṛhe nigalabandhanayantritasya
tvatsaṃsmṛtau jhaṭiti me nigalāstruṭanti || 22 ||
ହେ ତ୍ରିପୁରା! ଉତ୍ତପ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ତୁମେ ମୋର ଚିରନ୍ତନ ଚିତ୍ତକୁ ପବିତ୍ର କର ଏବଂ ପାପରାଶି ରୂପକ ବନକୁ ଛେଦନ କର। କାରାଗାରରେ ଶୃଙ୍ଖଳ ଓ ବନ୍ଧନରେ ଆବଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିର ତୁମର ସ୍ମରଣ ହେବା ମାତ୍ରେ ମୋର ଶୃଙ୍ଖଳମାନେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। AI
ତ୍ଵାଂ କାମିନୀତି କମଲେତି କଲାଵତୀତି ।
ତ୍ଵାଂ ମାଲିନୀତି ଲଲିତେତ୍ଯପରାଜିତେତି
ଦେଵି ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଵିଜଯେତି ଜଯେତ୍ଯୁମେତି ॥ 23 ॥
tvāṃ kāminīti kamaleti kalāvatīti |
tvāṃ mālinīti lalitetyaparājiteti
devi stuvanti vijayeti jayetyumeti || 23 ||
ହେ ଦେବୀ! ଲୋକେ ତୁମକୁ ବ୍ୟାପିନୀ, ସୁମନା, କୁଣ୍ଡଳୀ, କାମିନୀ, କମଳା, କଳାବତୀ, ମାଲିନୀ, ଲଳିତା, ଅପରାଜିତା, ବିଜୟା, ଜୟା ଓ ଉମା ବୋଲି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। AI
ଚଣ୍ଡଦ୍ଯୁତିଦ୍ଯୁତିମପାସିତଷଡ୍ଵିକାରାମ୍ ।
ମୋହଦ୍ଵିପେନ୍ଦ୍ରକଦନୋଦ୍ଯତବୋଧସିଂହ-
-ଲୀଲାଗୁହାଂ ଭଗଵତୀଂ ତ୍ରିପୁରାଂ ନମାମି ॥ 24 ॥
caṇḍadyutidyutimapāsitaṣaḍvikārām |
mohadvipendrakadanodyatabodhasiṃha-
-līlāguhāṃ bhagavatīṃ tripurāṃ namāmi || 24 ||
ପ୍ରବଳ କାମର ପରମାର୍ଥ ରୂପକ ପଦ୍ମସମୂହର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଦୀପ୍ତିଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା, ଷଡ଼ବିକାରକୁ ଦୂର କରିଥିବା, ମୋହ ରୂପକ ମତ୍ତ ହସ୍ତୀକୁ ଦଳନ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ବୋଧ ରୂପକ ସିଂହର ଲୀଳା ଗୁହା ସ୍ୱରୂପା, ଭଗବତୀ ତ୍ରିପୁରାଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। AI
ସ୍ମରାରିଵରଵିଷ୍ଟରା କୁସୁମବାଣବାଣୈର୍ଯୁତା ।
ଅନଙ୍ଗକୁସୁମାଦିଭିଃ ପରିଵୃତା ଚ ସିଦ୍ଧୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
କଦମ୍ବଵନମଧ୍ଯଗା ତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀ ପାତୁ ନଃ ॥ 25 ॥
smarārivaraviṣṭarā kusumabāṇabāṇairyutā |
anaṅgakusumādibhiḥ parivṛtā ca siddhaistribhiḥ
kadambavanamadhyagā tripurasundarī pātu naḥ || 25 ||
ଗଣେଶ ଓ ବଟୁକ (ଭୈରବ) ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତା, ରତି ଓ କାମଦେବଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତା, ଶିବଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବିରାଜିତା, ପୁଷ୍ପବାଣ ଓ ନିଜ ବାଣରେ ସହିତା, ଅନଙ୍ଗ (କାମ), ପୁଷ୍ପ ଆଦି ଏବଂ ତିନି ସିଦ୍ଧଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତା, କଦମ୍ବ ବନର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତା ସେହି ତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ॥ ୨୫ ॥ AI
ଯେ ଚିନ୍ତଯନ୍ତ୍ଯରୁଣକାନ୍ତିମନନ୍ଯରୂପାମ୍ ।
ତାନେତ୍ଯ ପକ୍ଷ୍ମଲଦୃଶଃ ପ୍ରସଭଂ ଭଜନ୍ତେ
କଣ୍ଠାଵସକ୍ତମୃଦୁବାହୁଲତାସ୍ତରୁଣ୍ଯଃ ॥ 26 ॥
ye cintayantyaruṇakāntimananyarūpām |
tānetya pakṣmaladṛśaḥ prasabhaṃ bhajante
kaṇṭhāvasaktamṛdubāhulatāstaruṇyaḥ || 26 ||
ହେ ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରବାଳମୟୀ ପ୍ରତିମା ପରି, ଅରୁଣ ବର୍ଣ୍ଣର କାନ୍ତିଯୁକ୍ତା ଓ ଅନନ୍ୟ ରୂପିଣୀ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ପକ୍ଷ୍ମଳ ନେତ୍ରଯୁକ୍ତା, କଣ୍ଠରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ କୋମଳ ବାହୁଲତା ଧାରିଣୀ ଯୁବତୀମାନେ ପ୍ରବଳଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି ॥ ୨୬ ॥ AI
-ଗ୍ରାମାକର୍ଣନରାଗିତା ଶ୍ରଵଣଯୋସ୍ତ୍ଵତ୍ସଂସ୍ମୃତିଶ୍ଚେତସି ।
ତ୍ଵତ୍ପାଦାର୍ଚନଚାତୁରୀ କରଯୁଗେ ତ୍ଵତ୍କୀର୍ତିତଂ ଵାଚି ମେ
କୁତ୍ରାପି ତ୍ଵଦୁପାସନଵ୍ଯସନିତା ମେ ଦେଵି ମା ଶାମ୍ଯତୁ ॥ 27 ॥
-grāmākarṇanarāgitā śravaṇayostvatsaṃsmṛtiścetasi |
tvatpādārcanacāturī karayuge tvatkīrtitaṃ vāci me
kutrāpi tvadupāsanavyasanitā me devi mā śāmyatu || 27 ||
ହେ ଦେବୀ, ମୋ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁର ଏକମାତ୍ର ତୁମ ରୂପକୁ ନିରୂପଣ କରିବାରେ ଆସକ୍ତି ରହୁ, ମୋ ଦୁଇ କର୍ଣ୍ଣରେ ତୁମର ଗୁଣସମୂହ ଶୁଣିବାରେ ଅନୁରାଗ ରହୁ, ମୋ ଚିତ୍ତରେ ତୁମର ସ୍ମରଣ ରହୁ, ମୋ ଦୁଇ ହସ୍ତରେ ତୁମ ଚରଣାର୍ଚ୍ଚନାର ନୈପୁଣ୍ୟ ରହୁ, ମୋ ବାଣୀରେ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତନ ରହୁ; ମୋର ତୁମ ଉପାସନାରେ ଥିବା ଏହି ଆସକ୍ତି କେବେ ହେଁ କ୍ଷୀଣ ନ ହେଉ ॥ ୨୭ ॥ AI
ଉଦ୍ଭାଵଯେନ୍ମଦନଦୈଵତମକ୍ଷରଂ ଯଃ ।
ତଂ ରୂପହୀନମପି ମନ୍ମଥନିର୍ଵିଶେଷଂ
ଆଲୋକଯନ୍ତ୍ଯୁରୁନିତମ୍ବତଟାସ୍ତରୁଣ୍ଯଃ ॥ 28 ॥
udbhāvayenmadanadaivatamakṣaraṃ yaḥ |
taṃ rūpahīnamapi manmathanirviśeṣaṃ
ālokayantyurunitambataṭāstaruṇyaḥ || 28 ||
ଯିଏ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଡାଳିମ୍ବ ପୁଷ୍ପ ପରି ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ରୂପକୁ ଅକ୍ଷୟ ମଦନଦେବ ରୂପେ ଉଦ୍ଭାବନ କରେ, ବିଶାଳ ନିତମ୍ବପ୍ରଦେଶଯୁକ୍ତା ଯୁବତୀମାନେ ସେହି ରୂପହୀନ ଓ ମନ୍ମଥଠାରୁ ଅଭିନ୍ନ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ॥ ୨୮ ॥ AI
-ସ୍କନ୍ଦଦ୍ଵିପାନନହୁତାଶନଵନ୍ଦିତାଯୈ ।
ଵାଗୀଶ୍ଵରି ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରି ଵିଶ୍ଵମାତଃ
ଅନ୍ତର୍ବହିଶ୍ଚ କୃତସଂସ୍ଥିତଯେ ନମସ୍ତେ ॥ 29 ॥
-skandadvipānanahutāśanavanditāyai |
vāgīśvari tribhuvaneśvari viśvamātaḥ
antarbahiśca kṛtasaṃsthitaye namaste || 29 ||
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ହରି, ଚନ୍ଦ୍ର, ସହସ୍ରରଶ୍ମି (ସୂର୍ଯ୍ୟ), ସ୍କନ୍ଦ, ଗଜାନନ (ଗଣେଶ) ଓ ଅଗ୍ନି ଯାହାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି, ସେହି ବାଗୀଶ୍ୱରୀ, ତ୍ରିଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ଓ ବିଶ୍ୱମାତାଙ୍କୁ, ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ସର୍ବତ୍ର ଅବସ୍ଥିତା ରଖିଥିବା ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର ॥ ୨୯ ॥ AI
ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ପଠତି ଵା ଯଦି ଵା ଶୃଣୋତି ।
ତସ୍ଯେପ୍ସିତଂ ଫଲତି ରାଜଭିରୀଡ୍ଯତେଽସୌ
ଜାଯେତ ସ ପ୍ରିଯତମୋ ମଦିରେକ୍ଷଣାନାମ୍ ॥ 30 ॥
śreyaskaraṃ paṭhati vā yadi vā śṛṇoti |
tasyepsitaṃ phalati rājabhirīḍyate'sau
jāyeta sa priyatamo madirekṣaṇānām || 30 ||
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଈଶ୍ୱରୀଙ୍କର ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପଢ଼େ ଅଥବା ଶୁଣେ, ତାହା ମଙ୍ଗଳକର; ତାହାର ଅଭୀଷ୍ଟ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ମଦିରେକ୍ଷଣୀ (ସୁନ୍ଦରୀ) ନାରୀମାନଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ ହୁଏ ॥ ୩୦ ॥ AI