Shri Gurugita Dvitiyodhyayah — Kannada Script

ಅಥ ದ್ವಿತೀಯೋಽಧ್ಯಾಯಃ ॥

ಧ್ಯಾನಂ ಶ್ರುಣು ಮಹಾದೇವಿ ಸರ್ವಾನನ್ದಪ್ರದಾಯಕಮ್ ।

ಸರ್ವಸೌಖ್ಯಕರಂ ಚೈವ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿಪ್ರದಾಯಕಮ್ ॥ 109 ॥

ಶ್ರೀಮತ್ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಗುರುಂ ಸ್ಮರಾಮಿ

ಶ್ರೀಮತ್ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಗುರುಂ ಭಜಾಮಿ ।

ಶ್ರೀಮತ್ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಗುರುಂ ವದಾಮಿ

ಶ್ರೀಮತ್ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಗುರುಂ ನಮಾಮಿ ॥ 110 ॥

ಬ್ರಹ್ಮಾನನ್ದಂ ಪರಮಸುಖದಂ ಕೇವಲಂ ಜ್ಞಾನಮೂರ್ತಿಂ

ದ್ವನ್ದ್ವಾತೀತಂ ಗಗನಸದೃಶಂ ತತ್ತ್ವಮಸ್ಯಾದಿಲಕ್ಷ್ಯಮ್ ।

ಏಕಂ ನಿತ್ಯಂ ವಿಮಲಮಚಲಂ ಸರ್ವಧೀಸಾಕ್ಷಿಭೂತಂ

ಭಾವಾತೀತಂ ತ್ರಿಗುಣರಹಿತಂ ಸದ್ಗುರುಂ ತಂ ನಮಾಮಿ ॥ 111 ॥

ಹೃದಮ್ಬುಜೇ ಕರ್ಣಿಕಮಧ್ಯಸಂಸ್ಥೇ

ಸಿಂಹಾಸನೇ ಸಂಸ್ಥಿತದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿಮ್ ।

ಧ್ಯಾಯೇದ್ಗುರುಂ ಚನ್ದ್ರಕಲಾಪ್ರಕಾಶಂ

ಸಚ್ಚಿತ್ಸುಖಾಭೀಷ್ಟವರಂ ದಧಾನಮ್ ॥ 112 ॥

ಶ್ವೇತಾಮ್ಬರಂ ಶ್ವೇತವಿಲೇಪಪುಷ್ಪಂ

ಮುಕ್ತಾವಿಭೂಷಂ ಮುದಿತಂ ದ್ವಿನೇತ್ರಮ್ ।

ವಾಮಾಙ್ಕಪೀಠಸ್ಥಿತದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಂ

ಮನ್ದಸ್ಮಿತಂ ಪೂರ್ಣಕೃಪಾನಿಧಾನಮ್ ॥ 113 ॥

ಆನನ್ದಮಾನನ್ದಕರಂ ಪ್ರಸನ್ನಂ

ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪಂ ನಿಜಭಾವಯುಕ್ತಮ್ ।

ಯೋಗೀನ್ದ್ರಮೀಡ್ಯಂ ಭವರೋಗವೈದ್ಯಂ

ಶ್ರೀಮದ್ಗುರುಂ ನಿತ್ಯಮಹಂ ನಮಾಮಿ ॥ 114 ॥

ವನ್ದೇ ಗುರೂಣಾಂ ಚರಣಾರವಿನ್ದಂ

ಸನ್ದರ್ಶಿತಸ್ವಾತ್ಮಸುಖಾವಬೋಧೇ ।

ಜನಸ್ಯ ಯೇ ಜಾಙ್ಗಲಿಕಾಯಮಾನೇ

ಸಂಸಾರಹಾಲಾಹಲಮೋಹಶಾನ್ತ್ಯೈ ॥ 115 ॥

ಯಸ್ಮಿನ್ ಸೃಷ್ಟಿಸ್ಥಿತಿಧ್ವಂಸನಿಗ್ರಹಾನುಗ್ರಹಾತ್ಮಕಮ್ ।

ಕೃತ್ಯಂ ಪಞ್ಚವಿಧಂ ಶಶ್ವತ್ ಭಾಸತೇ ತಂ ಗುರುಂ ಭಜೇತ್ ॥ 116 ॥

ಪಾದಾಬ್ಜೇ ಸರ್ವಸಂಸಾರದಾವಕಾಲಾನಲಂ ಸ್ವಕೇ ।

ಬ್ರಹ್ಮರನ್ಧ್ರೇ ಸ್ಥಿತಾಮ್ಭೋಜಮಧ್ಯಸ್ಥಂ ಚನ್ದ್ರಮಣ್ಡಲಮ್ ॥ 117 ॥

ಅಕಥಾದಿತ್ರಿರೇಖಾಬ್ಜೇ ಸಹಸ್ರದಲಮಣ್ಡಲೇ ।

ಹಂಸಪಾರ್ಶ್ವತ್ರಿಕೋಣೇ ಚ ಸ್ಮರೇತ್ತನ್ಮಧ್ಯಗಂ ಗುರುಮ್ ॥ 118 ॥

ನಿತ್ಯಂ ಶುದ್ಧಂ ನಿರಾಭಾಸಂ ನಿರಾಕಾರಂ ನಿರಞ್ಜನಮ್ ।

ನಿತ್ಯಬೋಧಂ ಚಿದಾನನ್ದಂ ಗುರುಂ ಬ್ರಹ್ಮ ನಮಾಮ್ಯಹಮ್ ॥ 119 ॥

ಸಕಲಭುವನಸೃಷ್ಟಿಃ ಕಲ್ಪಿತಾಶೇಷಸೃಷ್ಟಿಃ

ನಿಖಿಲನಿಗಮದೃಷ್ಟಿಃ ಸತ್ಪದಾರ್ಥೈಕಸೃಷ್ಟಿಃ ।

ಅತದ್ಗಣಪರಮೇಷ್ಟಿಃ ಸತ್ಪದಾರ್ಥೈಕದೃಷ್ಟಿಃ

ಭವಗುಣಪರಮೇಷ್ಟಿರ್ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗೈಕದೃಷ್ಟಿಃ ॥ 120 ॥

ಸಕಲಭುವನರಙ್ಗಸ್ಥಾಪನಾಸ್ತಮ್ಭಯಷ್ಟಿಃ

ಸಕರುಣರಸವೃಷ್ಟಿಸ್ತತ್ತ್ವಮಾಲಾಸಮಷ್ಟಿಃ ।

ಸಕಲಸಮಯಸೃಷ್ಟಿಸ್ಸಚ್ಚಿದಾನನ್ದದೃಷ್ಟಿಃ

ನಿವಸತು ಮಯಿ ನಿತ್ಯಂ ಶ್ರೀಗುರೋರ್ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಃ ॥ 121 ॥

ನ ಗುರೋರಧಿಕಂ ನ ಗುರೋರಧಿಕಂ

ನ ಗುರೋರಧಿಕಂ ನ ಗುರೋರಧಿಕಮ್ ।

ಶಿವಶಾಸನತಃ ಶಿವಶಾಸನತಃ

ಶಿವಶಾಸನತಃ ಶಿವಶಾಸನತಃ ॥ 122 ॥

ಇದಮೇವ ಶಿವಂ ಇದಮೇವ ಶಿವಂ

ಇದಮೇವ ಶಿವಂ ಇದಮೇವ ಶಿವಮ್ ।

ಹರಿಶಾಸನತೋ ಹರಿಶಾಸನತೋ

ಹರಿಶಾಸನತೋ ಹರಿಶಾಸನತಃ ॥ 123 ॥

ವಿದಿತಂ ವಿದಿತಂ ವಿದಿತಂ ವಿದಿತಂ

ವಿಜನಂ ವಿಜನಂ ವಿಜನಂ ವಿಜನಮ್ ।

ವಿಧಿಶಾಸನತೋ ವಿಧಿಶಾಸನತೋ

ವಿಧಿಶಾಸನತೋ ವಿಧಿಶಾಸನತಃ ॥ 124 ॥

ಏವಂವಿಧಂ ಗುರುಂ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಜ್ಞಾನಮುತ್ಪದ್ಯತೇ ಸ್ವಯಮ್ ।

ತದಾ ಗುರೂಪದೇಶೇನ ಮುಕ್ತೋಽಹಮಿತಿ ಭಾವಯೇತ್ ॥ 125 ॥

ಗುರೂಪದಿಷ್ಟಮಾರ್ಗೇಣ ಮನಶ್ಶುದ್ಧಿಂ ತು ಕಾರಯೇತ್ ।

ಅನಿತ್ಯಂ ಖಣ್ಡಯೇತ್ಸರ್ವಂ ಯತ್ಕಿಞ್ಚಿದಾತ್ಮಗೋಚರಮ್ ॥ 126 ॥

ಜ್ಞೇಯಂ ಸರ್ವಂ ಪ್ರತೀತಂ ಚ ಜ್ಞಾನಂ ಚ ಮನ ಉಚ್ಯತೇ ।

ಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞೇಯಂ ಸಮಂ ಕುರ್ಯಾನ್ನಾನ್ಯಃ ಪನ್ಥಾ ದ್ವಿತೀಯಕಃ ॥ 127 ॥

ಕಿಮತ್ರ ಬಹುನೋಕ್ತೇನ ಶಾಸ್ತ್ರಕೋಟಿಶತೈರಪಿ ।

ದುರ್ಲಭಾ ಚಿತ್ತವಿಶ್ರಾನ್ತಿಃ ವಿನಾ ಗುರುಕೃಪಾಂ ಪರಾಮ್ ॥ 128 ॥

ಕರುಣಾಖಡ್ಗಪಾತೇನ ಛಿತ್ವಾ ಪಾಶಾಷ್ಟಕಂ ಶಿಶೋಃ ।

ಸಮ್ಯಗಾನನ್ದಜನಕಃ ಸದ್ಗುರುಃ ಸೋಽಭಿಧೀಯತೇ ॥ 129 ॥

ಏವಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮಹಾದೇವಿ ಗುರುನಿನ್ದಾಂ ಕರೋತಿ ಯಃ ।

ಸ ಯಾತಿ ನರಕಾನ್ ಘೋರಾನ್ ಯಾವಚ್ಚನ್ದ್ರದಿವಾಕರೌ ॥ 130 ॥

ಯಾವತ್ಕಲ್ಪಾನ್ತಕೋ ದೇಹಸ್ತಾವದ್ದೇವಿ ಗುರುಂ ಸ್ಮರೇತ್ ।

ಗುರುಲೋಪೋ ನ ಕರ್ತವ್ಯಃ ಸ್ವಚ್ಛನ್ದೋ ಯದಿ ವಾ ಭವೇತ್ ॥ 131 ॥

ಹುಙ್ಕಾರೇಣ ನ ವಕ್ತವ್ಯಂ ಪ್ರಾಜ್ಞಶಿಷ್ಯೈಃ ಕದಾಚನ ।

ಗುರೋರಗ್ರ ನ ವಕ್ತವ್ಯಮಸತ್ಯಂ ತು ಕದಾಚನ ॥ 132 ॥

ಗುರುಂ ತ್ವಙ್ಕೃತ್ಯ ಹುಙ್ಕೃತ್ಯ ಗುರುಸಾನ್ನಿಧ್ಯಭಾಷಣಃ ।

ಅರಣ್ಯೇ ನಿರ್ಜಲೇ ದೇಶೇ ಸಮ್ಭವೇದ್ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸಃ ॥ 133 ॥

ಅದ್ವೈತಂ ಭಾವಯೇನ್ನಿತ್ಯಂ ಸರ್ವಾವಸ್ಥಾಸು ಸರ್ವದಾ ।

ಕದಾಚಿದಪಿ ನೋ ಕುರ್ಯಾದದ್ವೈತಂ ಗುರುಸನ್ನಿಧೌ ॥ 134 ॥

ದೃಶ್ಯವಿಸ್ಮೃತಿಪರ್ಯನ್ತಂ ಕುರ್ಯಾದ್ ಗುರುಪದಾರ್ಚನಮ್ ।

ತಾದೃಶಸ್ಯೈವ ಕೈವಲ್ಯಂ ನ ಚ ತದ್ವ್ಯತಿರೇಕಿಣಃ ॥ 135 ॥

ಅಪಿ ಸಮ್ಪೂರ್ಣತತ್ತ್ವಜ್ಞೋ ಗುರುತ್ಯಾಗೀ ಭವೇದ್ಯದಾ ।

ಭವತ್ಯೇವ ಹಿ ತಸ್ಯಾನ್ತಕಾಲೇ ವಿಕ್ಷೇಪಮುತ್ಕಟಮ್ ॥ 136 ॥

ಗುರುಕಾರ್ಯಂ ನ ಲಙ್ಘೇತ ನಾಪೃಷ್ಟ್ವಾ ಕಾರ್ಯಮಾಚರೇತ್ ।

ನ ಹ್ಯುತ್ತಿಷ್ಠೇದ್ದಿಶೇಽನತ್ವಾ ಗುರುಸದ್ಭಾವಶೋಭಿತಃ ॥ 137 ॥

ಗುರೌ ಸತಿ ಸ್ವಯಂ ದೇವಿ ಪರೇಷಾಂ ತು ಕದಾಚನ ।

ಉಪದೇಶಂ ನ ವೈ ಕುರ್ಯಾತ್ ತಥಾ ಚೇದ್ರಾಕ್ಷಸೋ ಭವೇತ್ ॥ 138 ॥

ನ ಗುರೋರಾಶ್ರಮೇ ಕುರ್ಯಾತ್ ದುಷ್ಪಾನಂ ಪರಿಸರ್ಪಣಮ್ ।

ದೀಕ್ಷಾ ವ್ಯಾಖ್ಯಾ ಪ್ರಭುತ್ವಾದಿ ಗುರೋರಾಜ್ಞಾಂ ನ ಕಾರಯೇತ್ ॥ 139 ॥

ನೋಪಾಶ್ರಯಂ ಚ ಪರ್ಯಕಂ ನ ಚ ಪಾದಪ್ರಸಾರಣಮ್ ।

ನಾಙ್ಗಭೋಗಾದಿಕಂ ಕುರ್ಯಾನ್ನ ಲೀಲಾಮಪರಾಮಪಿ ॥ 140 ॥

ಗುರೂಣಾಂ ಸದಸದ್ವಾಽಪಿ ಯದುಕ್ತಂ ತನ್ನ ಲಙ್ಘಯೇತ್ ।

ಕುರ್ವನ್ನಾಜ್ಞಾಂ ದಿವಾ ರಾತ್ರೌ ದಾಸವನ್ನಿವಸೇದ್ಗುರೋ ॥ 141 ॥

ಅದತ್ತಂ ನ ಗುರೋರ್ದ್ರವ್ಯಮುಪಭುಞ್ಜೀತ ಕರ್ಹಿಚಿತ್ ।

ದತ್ತೇ ಚ ರಙ್ಕವದ್ಗ್ರಾಹ್ಯಂ ಪ್ರಾಣೋಽಪ್ಯೇತೇನ ಲಭ್ಯತೇ ॥ 142 ॥

ಪಾದುಕಾಸನಶಯ್ಯಾದಿ ಗುರುಣಾ ಯದಭೀಷ್ಟಿತಮ್ ।

ನಮಸ್ಕುರ್ವೀತ ತತ್ಸರ್ವಂ ಪಾದಾಭ್ಯಾಂ ನ ಸ್ಪೃಶೇತ್ ಕ್ವಚಿತ್ ॥ 143 ॥

ಗಚ್ಛತಃ ಪೃಷ್ಠತೋ ಗಚ್ಛೇತ್ ಗುರುಚ್ಛಾಯಾಂ ನ ಲಙ್ಘಯೇತ್ ।

ನೋಲ್ಬಣಂ ಧಾರಯೇದ್ವೇಷಂ ನಾಲಙ್ಕಾರಾಂಸ್ತತೋಲ್ಬಣಾನ್ ॥ 144 ॥

ಗುರುನಿನ್ದಾಕರಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧಾವಯೇದಥ ವಾಸಯೇತ್ ।

ಸ್ಥಾನಂ ವಾ ತತ್ಪರಿತ್ಯಾಜ್ಯಂ ಜಿಹ್ವಾಚ್ಛೇದಾಕ್ಷಮೋ ಯದಿ ॥ 145 ॥

ನೋಚ್ಛಿಷ್ಟಂ ಕಸ್ಯಚಿದ್ದೇಯಂ ಗುರೋರಾಜ್ಞಾಂ ನ ಚ ತ್ಯಜೇತ್ ।

ಕೃತ್ಸ್ನಮುಚ್ಛಿಷ್ಟಮಾದಾಯ ಹವಿರಿವ ಭಕ್ಷಯೇತ್ಸ್ವಯಮ್ ॥ 146 ॥

ನಾಽನೃತಂ ನಾಽಪ್ರಿಯಂ ಚೈವ ನ ಗರ್ವಂ ನಾಽಪಿ ವಾ ಬಹು ।

ನ ನಿಯೋಗಪರಂ ಬ್ರೂಯಾತ್ ಗುರೋರಾಜ್ಞಾಂ ವಿಭಾವಯೇತ್ ॥ 147 ॥

ಪ್ರಭೋ ದೇವಕುಲೇಶಾನಾಂ ಸ್ವಾಮಿನ್ ರಾಜನ್ ಕುಲೇಶ್ವರ ।

ಇತಿ ಸಮ್ಬೋಧನೈರ್ಭೀತೋ ಗುರುಭಾವೇನ ಸರ್ವದಾ ॥ 148 ॥

ಮುನಿಭಿಃ ಪನ್ನಗೈರ್ವಾಪಿ ಸುರೈರ್ವಾ ಶಾಪಿತೋ ಯದಿ ।

ಕಾಲಮೃತ್ಯುಭಯಾದ್ವಾಪಿ ಗುರುಃ ಸನ್ತ್ರಾತಿ ಪಾರ್ವತಿ ॥ 149 ॥

ಅಶಕ್ತಾ ಹಿ ಸುರಾದ್ಯಾಶ್ಚ ಹ್ಯಶಕ್ತಾಃ ಮುನಯಸ್ತಥಾ ।

ಗುರುಶಾಪೋಪಪನ್ನಸ್ಯ ರಕ್ಷಣಾಯ ಚ ಕುತ್ರಚಿತ್ ॥ 150 ॥

ಮನ್ತ್ರರಾಜಮಿದಂ ದೇವಿ ಗುರುರಿತ್ಯಕ್ಷರದ್ವಯಮ್ ।

ಸ್ಮೃತಿವೇದಪುರಾಣಾನಾಂ ಸಾರಮೇವ ನ ಸಂಶಯಃ ॥ 151 ॥

ಸತ್ಕಾರಮಾನಪೂಜಾರ್ಥಂ ದಣ್ಡಕಾಷಯಧಾರಣಃ ।

ಸ ಸನ್ನ್ಯಾಸೀ ನ ವಕ್ತವ್ಯಃ ಸನ್ನ್ಯಾಸೀ ಜ್ಞಾನತತ್ಪರಃ ॥ 152 ॥

ವಿಜಾನನ್ತಿ ಮಹಾವಾಕ್ಯಂ ಗುರೋಶ್ಚರಣ ಸೇವಯಾ ।

ತೇ ವೈ ಸನ್ನ್ಯಾಸಿನಃ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಇತರೇ ವೇಷಧಾರಿಣಃ ॥ 153 ॥

[ಪಾಠಭೇದಃ –

ನಿತ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ನಿರಾಕಾರಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಬೋಧಯೇತ್ಪರಮ್ ।

ಭಾಸಯನ್ ಬ್ರಹ್ಮಭಾವಂ ಚ ದೀಪೋ ದೀಪಾನ್ತರಂ ಯಥಾ ॥

]

ನಿತ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ನಿರಾಕಾರಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಸತ್ಯಚಿದ್ಧನಮ್ ।

ಯಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕುರುತೇ ಲೋಕೇ ಗುರುತ್ವಂ ತಸ್ಯ ಶೋಭತೇ ॥ 154 ॥

ಗುರುಪ್ರಸಾದತಃ ಸ್ವಾತ್ಮನ್ಯಾತ್ಮಾರಾಮನಿರೀಕ್ಷಣಾತ್ ।

ಸಮತಾ ಮುಕ್ತಿಮಾರ್ಗೇಣ ಸ್ವಾತ್ಮಜ್ಞಾನಂ ಪ್ರವರ್ತತೇ ॥ 155 ॥

ಆಬ್ರಹ್ಮಸ್ತಮ್ಬಪರ್ಯನ್ತಂ ಪರಮಾತ್ಮಸ್ವರೂಪಕಮ್ ।

ಸ್ಥಾವರಂ ಜಙ್ಗಮಂ ಚೈವ ಪ್ರಣಮಾಮಿ ಜಗನ್ಮಯಮ್ ॥ 156 ॥

ವನ್ದೇಽಹಂ ಸಚ್ಚಿದಾನನ್ದಂ ಭಾವಾತೀತಂ ಜಗದ್ಗುರುಮ್ ।

ನಿತ್ಯಂ ಪೂರ್ಣಂ ನಿರಾಕಾರಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಸ್ವಾತ್ಮಸಂಸ್ಥಿತಮ್ ॥ 157 ॥

ಪರಾತ್ಪರತರಂ ಧ್ಯಾಯೇನ್ನಿತ್ಯಮಾನನ್ದಕಾರಕಮ್ ।

ಹೃದಯಾಕಾಶಮಧ್ಯಸ್ಥಂ ಶುದ್ಧಸ್ಫಟಿಕಸನ್ನಿಭಮ್ ॥ 158 ॥

ಸ್ಫಾಟಿಕೇ ಸ್ಫಾಟಿಕಂ ರೂಪಂ ದರ್ಪಣೇ ದರ್ಪಣೋ ಯಥಾ ।

ತಥಾಽಽತ್ಮನಿ ಚಿದಾಕಾರಮಾನನ್ದಂ ಸೋಽಹಮಿತ್ಯುತ ॥ 159 ॥

ಅಙ್ಗುಷ್ಠಮಾತ್ರಂ ಪುರುಷಂ ಧ್ಯಾಯೇಚ್ಚ ಚಿನ್ಮಯಂ ಹೃದಿ ।

ತತ್ರ ಸ್ಫುರತಿ ಯೋ ಭಾವಃ ಶೃಣು ತತ್ಕಥಯಾಮಿ ತೇ ॥ 160 ॥

ಅಜೋಽಹಮಮರೋಽಹಂ ಚ ಅನಾದಿನಿಧನೋ ಹ್ಯಹಮ್ ।

ಅವಿಕಾರಶ್ಚಿದಾನನ್ದೋ ಹ್ಯಣೀಯಾನ್ಮಹತೋ ಮಹಾನ್ ॥ 161 ॥

ಅಪೂರ್ವಮಪರಂ ನಿತ್ಯಂ ಸ್ವಯಞ್ಜ್ಯೋತಿರ್ನಿರಾಮಯಮ್ ।

ವಿರಜಂ ಪರಮಾಕಾಶಂ ಧ್ರುವಮಾನನ್ದಮವ್ಯಯಮ್ ॥ 162 ॥

ಅಗೋಚರಂ ತಥಾಽಗಮ್ಯಂ ನಾಮರೂಪವಿವರ್ಜಿತಮ್ ।

ನಿಶ್ಶಬ್ದಂ ತು ವಿಜಾನೀಯಾತ್ಸ್ವಭಾವಾದ್ಬ್ರಹ್ಮ ಪಾರ್ವತಿ ॥ 163 ॥

ಯಥಾ ಗನ್ಧಸ್ವಭಾವತ್ವಂ ಕರ್ಪೂರಕುಸುಮಾದಿಷು ।

ಶೀತೋಷ್ಣತ್ವಸ್ವಭಾವತ್ವಂ ತಥಾ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ಶಾಶ್ವತಮ್ ॥ 164 ॥

ಯಥಾ ನಿಜಸ್ವಭಾವೇನ ಕುಣ್ಡಲೇ ಕಟಕಾದಯಃ ।

ಸುವರ್ಣತ್ವೇನ ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ತಥಾಽಹಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಶಾಶ್ವತಮ್ ॥ 165 ॥

ಸ್ವಯಂ ತಥಾವಿಧೋ ಭೂತ್ವಾ ಸ್ಥಾತವ್ಯಂ ಯತ್ರ ಕುತ್ರ ಚಿತ್ ।

ಕೀಟೋ ಭೃಙ್ಗ ಇವ ಧ್ಯಾನಾದ್ಯಥಾ ಭವತಿ ತಾದೃಶಃ ॥ 166 ॥

ಗುರುಧ್ಯಾನಂ ತಥಾ ಕೃತ್ವಾ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಮಯೋ ಭವೇತ್ ।

ಪಿಣ್ಡೇ ಪದೇ ತಥಾ ರೂಪೇ ಮುಕ್ತಾಸ್ತೇ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ॥ 167 ॥

ಶ್ರೀಪಾರ್ವತೀ ಉವಾಚ ।

ಪಿಣ್ಡಂ ಕಿಂ ತು ಮಹಾದೇವ ಪದಂ ಕಿಂ ಸಮುದಾಹೃತಮ್ ।

ರೂಪಾತೀತಂ ಚ ರೂಪಂ ಕಿಂ ಏತದಾಖ್ಯಾಹಿ ಶಙ್ಕರ ॥ 168 ॥

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವ ಉವಾಚ ।

ಪಿಣ್ಡಂ ಕುಣ್ಡಲಿನೀ ಶಕ್ತಿಃ ಪದಂ ಹಂಸಮುದಾಹೃತಮ್ ।

ರೂಪಂ ಬಿನ್ದುರಿತಿ ಜ್ಞೇಯಂ ರೂಪಾತೀತಂ ನಿರಞ್ಜನಮ್ ॥ 169 ॥

ಪಿಣ್ಡೇ ಮುಕ್ತಾಃ ಪದೇ ಮುಕ್ತಾ ರೂಪೇ ಮುಕ್ತಾ ವರಾನನೇ ।

ರೂಪಾತೀತೇ ತು ಯೇ ಮುಕ್ತಾಸ್ತೇ ಮುಕ್ತಾ ನಾಽತ್ರ ಸಂಶಯಃ ॥ 170 ॥

ಗುರುರ್ಧ್ಯಾನೇನೈವ ನಿತ್ಯಂ ದೇಹೀ ಬ್ರಹ್ಮಮಯೋ ಭವೇತ್ ।

ಸ್ಥಿತಶ್ಚ ಯತ್ರ ಕುತ್ರಾಽಪಿ ಮುಕ್ತೋಽಸೌ ನಾಽತ್ರ ಸಂಶಯಃ ॥ 171 ॥

ಜ್ಞಾನಂ ವೈರಾಗ್ಯಮೈಶ್ವರ್ಯಂ ಯಶಶ್ರೀಃ ಸ್ವಮುದಾಹೃತಮ್ ।

ಷಡ್ಗುಣೈಶ್ವರ್ಯಯುಕ್ತೋ ಹಿ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಗುರುಃ ಪ್ರಿಯೇ ॥ 172 ॥

ಗುರುಶ್ಶಿವೋ ಗುರುರ್ದೇವೋ ಗುರುರ್ಬನ್ಧುಃ ಶರೀರಿಣಾಮ್ ।

ಗುರುರಾತ್ಮಾ ಗುರುರ್ಜೀವೋ ಗುರೋರನ್ಯನ್ನ ವಿದ್ಯತೇ ॥ 173 ॥

ಏಕಾಕೀ ನಿಸ್ಸ್ಪೃಹಃ ಶಾನ್ತಶ್ಚಿನ್ತಾಽಸೂಯಾದಿವರ್ಜಿತಃ ।

ಬಾಲ್ಯಭಾವೇನ ಯೋ ಭಾತಿ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನೀ ಸ ಉಚ್ಯತೇ ॥ 174 ॥

ನ ಸುಖಂ ವೇದಶಾಸ್ತ್ರೇಷು ನ ಸುಖಂ ಮನ್ತ್ರಯನ್ತ್ರಕೇ ।

ಗುರೋಃ ಪ್ರಸಾದಾದನ್ಯತ್ರ ಸುಖಂ ನಾಸ್ತಿ ಮಹೀತಲೇ ॥ 175 ॥

ಚಾರ್ವಾಕವೈಷ್ಣವಮತೇ ಸುಖಂ ಪ್ರಾಭಾಕರೇ ನ ಹಿ ।

ಗುರೋಃ ಪಾದಾನ್ತಿಕೇ ಯದ್ವತ್ಸುಖಂ ವೇದಾನ್ತಸಮ್ಮತಮ್ ॥ 176 ॥

ನ ತತ್ಸುಖಂ ಸುರೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ನ ಸುಖಂ ಚಕ್ರವರ್ತಿನಾಮ್ ।

ಯತ್ಸುಖಂ ವೀತರಾಗಸ್ಯ ಮುನೇರೇಕಾನ್ತವಾಸಿನಃ ॥ 177 ॥

ನಿತ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮರಸಂ ಪೀತ್ವಾ ತೃಪ್ತೋ ಯಃ ಪರಮಾತ್ಮನಿ ।

ಇನ್ದ್ರಂ ಚ ಮನ್ಯತೇ ತುಚ್ಛಂ ನೃಪಾಣಾಂ ತತ್ರ ಕಾ ಕಥಾ ॥ 178 ॥

ಯತಃ ಪರಮಕೈವಲ್ಯಂ ಗುರುಮಾರ್ಗೇಣ ವೈ ಭವೇತ್ ।

ಗುರುಭಕ್ತಿರತಃ ಕಾರ್ಯಾ ಸರ್ವದಾ ಮೋಕ್ಷಕಾಙ್ಕ್ಷಿಭಿಃ ॥ 179 ॥

ಏಕ ಏವಾಽದ್ವಿತೀಯೋಽಹಂ ಗುರುವಾಕ್ಯೇನ ನಿಶ್ಚಿತಃ ।

ಏವಮಭ್ಯಸ್ಯತಾ ನಿತ್ಯಂ ನ ಸೇವ್ಯಂ ವೈ ವನಾನ್ತರಮ್ ॥ 180 ॥

ಅಭ್ಯಾಸಾನ್ನಿಮಿಷೇಣೈವ ಸಮಾಧಿಮಧಿಗಚ್ಛತಿ ।

ಆಜನ್ಮಜನಿತಂ ಪಾಪಂ ತತ್ಕ್ಷಣಾದೇವ ನಶ್ಯತಿ ॥ 181 ॥

ಕಿಮಾವಾಹನಮವ್ಯಕ್ತೇ ವ್ಯಾಪಕೇ ಕಿಂ ವಿಸರ್ಜನಮ್ ।

ಅಮೂರ್ತೇ ಚ ಕಥಂ ಪೂಜಾ ಕಥಂ ಧ್ಯಾನಂ ನಿರಾಮಯೇ ॥ 182 ॥

ಗುರುರ್ವಿಷ್ಣುಃ ಸತ್ತ್ವಮಯೋ ರಾಜಸಶ್ಚತುರಾನನಃ ।

ತಾಮಸೋ ರುದ್ರರೂಪೇಣ ಸೃಜತ್ಯವತಿ ಹನ್ತಿ ಚ ॥ 183 ॥

ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಮಯೋ ಭೂತ್ವಾ ತತ್ಪರಂ ಚಾವಲೋಕಯೇತ್ ।

ಪರಾತ್ಪರತರಂ ನಾನ್ಯತ್ ಸರ್ವಗಂ ತನ್ನಿರಾಮಯಮ್ ॥ 184 ॥

ತಸ್ಯಾವಲೋಕನಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸರ್ವಸಙ್ಗವಿವರ್ಜಿತಃ ।

ಏಕಾಕೀ ನಿಸ್ಸ್ಪೃಹಃ ಶಾನ್ತಃ ಸ್ಥಾತವ್ಯಂ ತತ್ಪ್ರಸಾದತಃ ॥ 185 ॥

ಲಬ್ಧಂ ವಾಽಥ ನ ಲಬ್ಧಂ ವಾ ಸ್ವಲ್ಪಂ ವಾ ಬಹುಲಂ ತಥಾ ।

ನಿಷ್ಕಾಮೇನೈವ ಭೋಕ್ತವ್ಯಂ ಸದಾ ಸನ್ತುಷ್ಟಮಾನಸಃ ॥ 186 ॥

ಸರ್ವಜ್ಞಪದಮಿತ್ಯಾಹುರ್ದೇಹೀ ಸರ್ವಮಯೋ ಭುವಿ ।

ಸದಾಽಽನನ್ದಃ ಸದಾ ಶಾನ್ತೋ ರಮತೇ ಯತ್ರ ಕುತ್ರ ಚಿತ್ ॥ 187 ॥

ಯತ್ರೈವ ತಿಷ್ಠತೇ ಸೋಽಪಿ ಸ ದೇಶಃ ಪುಣ್ಯಭಾಜನಃ ।

ಮುಕ್ತಸ್ಯ ಲಕ್ಷಣಂ ದೇವಿ ತವಾಽಗ್ರೇ ಕಥಿತಂ ಮಯಾ ॥ 188 ॥

ಉಪದೇಶಸ್ತ್ವಯಂ ದೇವಿ ಗುರುಮಾರ್ಗೇಣ ಮುಕ್ತಿದಃ ।

ಗುರುಭಕ್ತಿಃ ತಥಾಽತ್ಯನ್ತಾ ಕರ್ತವ್ಯಾ ವೈ ಮನೀಷಿಭಿಃ ॥ 189 ॥

ನಿತ್ಯಯುಕ್ತಾಶ್ರಯಃ ಸರ್ವವೇದಕೃತ್ಸರ್ವವೇದಕೃತ್ ।

ಸ್ವಪರಜ್ಞಾನದಾತಾ ಚ ತಂ ವನ್ದೇ ಗುರುಮೀಶ್ವರಮ್ ॥ 190 ॥

ಯದ್ಯಪ್ಯಧೀತಾ ನಿಗಮಾಃ ಷಡಙ್ಗಾ ಆಗಮಾಃ ಪ್ರಿಯೇ ।

ಅಧ್ಯಾತ್ಮಾದೀನಿ ಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಜ್ಞಾನಂ ನಾಸ್ತಿ ಗುರುಂ ವಿನಾ ॥ 191 ॥

ಶಿವಪೂಜಾರತೋ ವಾಽಪಿ ವಿಷ್ಣುಪೂಜಾರತೋಽಥವಾ ।

ಗುರುತತ್ತ್ವವಿಹೀನಶ್ಚೇತ್ತತ್ಸರ್ವಂ ವ್ಯರ್ಥಮೇವ ಹಿ ॥ 192 ॥

ಶಿವಸ್ವರೂಪಮಜ್ಞಾತ್ವಾ ಶಿವಪೂಜಾ ಕೃತಾ ಯದಿ ।

ಸಾ ಪೂಜಾ ನಾಮಮಾತ್ರಂ ಸ್ಯಾಚ್ಚಿತ್ರದೀಪ ಇವ ಪ್ರಿಯೇ ॥ 193 ॥

ಸರ್ವಂ ಸ್ಯಾತ್ಸಫಲಂ ಕರ್ಮ ಗುರುದೀಕ್ಷಾಪ್ರಭಾವತಃ ।

ಗುರುಲಾಭಾತ್ಸರ್ವಲಾಭೋ ಗುರುಹೀನಸ್ತು ಬಾಲಿಶಃ ॥ 194 ॥

ಗುರುಹೀನಃ ಪಶುಃ ಕೀಟಃ ಪತಙ್ಗೋ ವಕ್ತುಮರ್ಹತಿ ।

ಶಿವರೂಪಂ ಸ್ವರೂಪಂ ಚ ನ ಜಾನಾತಿ ಯತಸ್ಸ್ವಯಮ್ ॥ 195 ॥

ತಸ್ಮಾತ್ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನೇನ ಸರ್ವಸಙ್ಗವಿವರ್ಜಿತಃ ।

ವಿಹಾಯ ಶಾಸ್ತ್ರಜಾಲಾನಿ ಗುರುಮೇವ ಸಮಾಶ್ರಯೇತ್ ॥ 196 ॥

ನಿರಸ್ತಸರ್ವಸನ್ದೇಹೋ ಏಕೀಕೃತ್ಯ ಸುದರ್ಶನಮ್ ।

ರಹಸ್ಯಂ ಯೋ ದರ್ಶಯತಿ ಭಜಾಮಿ ಗುರುಮೀಶ್ವರಮ್ ॥ 197 ॥

ಜ್ಞಾನಹೀನೋ ಗುರುಸ್ತ್ಯಾಜ್ಯೋ ಮಿಥ್ಯಾವಾದೀ ವಿಡಮ್ಬಕಃ ।

ಸ್ವವಿಶ್ರಾನ್ತಿಂ ನ ಜಾನಾತಿ ಪರಶಾನ್ತಿಂ ಕರೋತಿ ಕಿಮ್ ॥ 198 ॥

ಶಿಲಾಯಾಃ ಕಿಂ ಪರಂ ಜ್ಞಾನಂ ಶಿಲಾಸಙ್ಘಪ್ರತಾರಣೇ ।

ಸ್ವಯಂ ತರ್ತುಂ ನ ಜಾನಾತಿ ಪರಂ ನಿಸ್ತಾರಯೇತ್ ಕಥಮ್ ॥ 199 ॥

ನ ವನ್ದನೀಯಾಸ್ತೇ ಕಷ್ಟಂ ದರ್ಶನಾದ್ಭ್ರಾನ್ತಿಕಾರಕಾಃ ।

ವರ್ಜಯೇತ್ತಾನ್ ಗುರೂನ್ ದೂರೇ ಧೀರಸ್ಯ ತು ಸಮಾಶ್ರಯೇತ್ ॥ 200 ॥

ಪಾಷಣ್ಡಿನಃ ಪಾಪರತಾಃ ನಾಸ್ತಿಕಾ ಭೇದಬುದ್ಧಯಃ ।

ಸ್ತ್ರೀಲಮ್ಪಟಾ ದುರಾಚಾರಾಃ ಕೃತಘ್ನಾ ಬಕವೃತ್ತಯಃ ॥ 201 ॥

ಕರ್ಮಭ್ರಷ್ಟಾಃ ಕ್ಷಮಾನಷ್ಟಾ ನಿನ್ದ್ಯತರ್ಕೈಶ್ಚ ವಾದಿನಃ ।

ಕಾಮಿನಃ ಕ್ರೋಧಿನಶ್ಚೈವ ಹಿಂಸ್ರಾಶ್ಚಣ್ಡಾಃ ಶಠಾಸ್ತಥಾ ॥ 202 ॥

ಜ್ಞಾನಲುಪ್ತಾ ನ ಕರ್ತವ್ಯಾ ಮಹಾಪಾಪಾಸ್ತಥಾ ಪ್ರಿಯೇ ।

ಏಭ್ಯೋ ಭಿನ್ನೋ ಗುರುಃ ಸೇವ್ಯಃ ಏಕಭಕ್ತ್ಯಾ ವಿಚಾರ್ಯ ಚ ॥ 203 ॥

ಶಿಷ್ಯಾದನ್ಯತ್ರ ದೇವೇಶಿ ನ ವದೇದ್ಯಸ್ಯ ಕಸ್ಯಚಿತ್ ।

ನರಾಣಾಂ ಚ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತೌ ಭಕ್ತಿರೇವ ಹಿ ಕಾರಣಮ್ ॥ 204 ॥

ಗೂಢೋ ದೃಢಶ್ಚ ಪ್ರೀತಶ್ಚ ಮೌನೇನ ಸುಸಮಾಹಿತಃ ।

ಸಕೃತ್ಕಾಮಗತೋ ವಾಽಪಿ ಪಞ್ಚಧಾ ಗುರುರೀರಿತಃ ॥ 205 ॥

ಸರ್ವಂ ಗುರುಮುಖಾಲ್ಲಬ್ಧಂ ಸಫಲಂ ಪಾಪನಾಶನಮ್ ।

ಯದ್ಯದಾತ್ಮಹಿತಂ ವಸ್ತು ತತ್ತದ್ದ್ರವ್ಯಂ ನ ವಞ್ಚಯೇತ್ ॥ 206 ॥

ಗುರುದೇವಾರ್ಪಣಂ ವಸ್ತು ತೇನ ತುಷ್ಟೋಽಸ್ಮಿ ಸುವ್ರತೇ ।

ಶ್ರೀಗುರೋಃ ಪಾದುಕಾಂ ಮುದ್ರಾಂ ಮೂಲಮನ್ತ್ರಂ ಚ ಗೋಪಯೇತ್ ॥ 207 ॥

ನತಾಽಸ್ಮಿ ತೇ ನಾಥ ಪದಾರವಿನ್ದಂ

ಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಪ್ರಾಣಮನೋವಚೋಭಿಃ ।

ಯಚ್ಚಿನ್ತ್ಯತೇ ಭಾವಿತ ಆತ್ಮಯುಕ್ತೌ

ಮುಮುಕ್ಷಿಭಿಃ ಕರ್ಮಮಯೋಪಶಾನ್ತಯೇ ॥ 208 ॥

ಅನೇನ ಯದ್ಭವೇತ್ಕಾರ್ಯಂ ತದ್ವದಾಮಿ ತವ ಪ್ರಿಯೇ ।

ಲೋಕೋಪಕಾರಕಂ ದೇವಿ ಲೌಕಿಕಂ ತು ವಿವರ್ಜಯೇತ್ ॥ 209 ॥

ಲೌಕಿಕಾದ್ಧರ್ಮತೋ ಯಾತಿ ಜ್ಞಾನಹೀನೋ ಭವಾರ್ಣವೇ ।

ಜ್ಞಾನಭಾವೇ ಚ ಯತ್ಸರ್ವಂ ಕರ್ಮ ನಿಷ್ಕರ್ಮ ಶಾಮ್ಯತಿ ॥ 210 ॥

ಇಮಾಂ ತು ಭಕ್ತಿಭಾವೇನ ಪಠೇದ್ವೈ ಶೃಣುಯಾದಪಿ ।

ಲಿಖಿತ್ವಾ ಯತ್ಪ್ರದಾನೇನ ತತ್ಸರ್ವಂ ಫಲಮಶ್ನುತೇ ॥ 211 ॥

ಗುರುಗೀತಾಮಿಮಾಂ ದೇವಿ ಹೃದಿ ನಿತ್ಯಂ ವಿಭಾವಯ ।

ಮಹಾವ್ಯಾಧಿಗತೈರ್ದುಃಖೈಃ ಸರ್ವದಾ ಪ್ರಜಪೇನ್ಮುದಾ ॥ 212 ॥

ಗುರುಗೀತಾಕ್ಷರೈಕೈಕಂ ಮನ್ತ್ರರಾಜಮಿದಂ ಪ್ರಿಯೇ ।

ಅನ್ಯೇ ಚ ವಿವಿಧಾಃ ಮನ್ತ್ರಾಃ ಕಲಾಂ ನಾರ್ಹನ್ತಿ ಷೋಡಶೀಮ್ ॥ 213 ॥

ಅನನ್ತ ಫಲಮಾಪ್ನೋತಿ ಗುರುಗೀತಾ ಜಪೇನ ತು ।

ಸರ್ವಪಾಪಹರಾ ದೇವಿ ಸರ್ವದಾರಿದ್ರ್ಯನಾಶಿನೀ ॥ 214 ॥

ಅಕಾಲಮೃತ್ಯುಹರಾ ಚೈವ ಸರ್ವಸಙ್ಕಟನಾಶಿನೀ ।

ಯಕ್ಷರಾಕ್ಷಸಭೂತಾದಿಚೋರವ್ಯಾಘ್ರವಿಘಾತಿನೀ ॥ 215 ॥

ಸರ್ವೋಪದ್ರವಕುಷ್ಠಾದಿದುಷ್ಟದೋಷನಿವಾರಿಣೀ ।

ಯತ್ಫಲಂ ಗುರುಸಾನ್ನಿಧ್ಯಾತ್ತತ್ಫಲಂ ಪಠನಾದ್ಭವೇತ್ ॥ 216 ॥

ಮಹಾವ್ಯಾಧಿಹರಾ ಸರ್ವವಿಭೂತೇಃ ಸಿದ್ಧಿದಾ ಭವೇತ್ ।

ಅಥವಾ ಮೋಹನೇ ವಶ್ಯೇ ಸ್ವಯಮೇವ ಜಪೇತ್ಸದಾ ॥ 217 ॥

ಕುಶದೂರ್ವಾಸನೇ ದೇವಿ ಹ್ಯಾಸನೇ ಶುಭ್ರಕಮ್ಬಲೇ ।

ಉಪವಿಶ್ಯ ತತೋ ದೇವಿ ಜಪೇದೇಕಾಗ್ರಮಾನಸಃ ॥ 218 ॥

ಶುಕ್ಲಂ ಸರ್ವತ್ರ ವೈ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ವಶ್ಯೇ ರಕ್ತಾಸನಂ ಪ್ರಿಯೇ ।

ಪದ್ಮಾಸನೇ ಜಪೇನ್ನಿತ್ಯಂ ಶಾನ್ತಿವಶ್ಯಕರಂ ಪರಮ್ ॥ 219 ॥

ವಸ್ತ್ರಾಸನೇ ಚ ದಾರಿದ್ರ್ಯಂ ಪಾಷಾಣೇ ರೋಗಸಮ್ಭವಃ ।

ಮೇದಿನ್ಯಾಂ ದುಃಖಮಾಪ್ನೋತಿ ಕಾಷ್ಠೇ ಭವತಿ ನಿಷ್ಫಲಮ್ ॥ 220 ॥

ಕೃಷ್ಣಾಜಿನೇ ಜ್ಞಾನಸಿದ್ಧಿಃ ಮೋಕ್ಷಶ್ರೀರ್ವ್ಯಾಘ್ರಚರ್ಮಣಿ ।

ಕುಶಾಸನೇ ಜ್ಞಾನಸಿದ್ಧಿಃ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಸ್ತು ಕಮ್ಬಲೇ ॥ 221 ॥

ಆಗ್ನೇಯ್ಯಾಂ ಕರ್ಷಣಂ ಚೈವ ವಾಯವ್ಯಾಂ ಶತ್ರುನಾಶನಮ್ ।

ನೈರೃತ್ಯಾಂ ದರ್ಶನಂ ಚೈವ ಈಶಾನ್ಯಾಂ ಜ್ಞಾನಮೇವ ಚ ॥ 222 ॥

ಉದಙ್ಮುಖಃ ಶಾನ್ತಿಜಾಪ್ಯೇ ವಶ್ಯೇ ಪೂರ್ವಮುಖಸ್ತಥಾ ।

ಯಾಮ್ಯೇ ತು ಮಾರಣಂ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ಪಶ್ಚಿಮೇ ಚ ಧನಾಗಮಃ ॥ 223 ॥

ಮೋಹನಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಬನ್ಧಮೋಕ್ಷಕರಂ ಪರಮ್ ।

ದೇವರಾಜಪ್ರಿಯಕರಂ ರಾಜಾನಂ ವಶಮಾನಯೇತ್ ॥ 224 ॥

ಮುಖಸ್ತಮ್ಭಕರಂ ಚೈವ ಗುಣಾನಾಂ ಚ ವಿವರ್ಧನಮ್ ।

ದುಷ್ಕರ್ಮನಾಶನಂ ಚೈವ ತಥಾ ಸತ್ಕರ್ಮಸಿದ್ಧಿದಮ್ ॥ 225 ॥

ಅಸಿದ್ಧಂ ಸಾಧಯೇತ್ಕಾರ್ಯಂ ನವಗ್ರಹಭಯಾಪಹಮ್ ।

ದುಃಸ್ವಪ್ನನಾಶನಂ ಚೈವ ಸುಸ್ವಪ್ನಫಲದಾಯಕಮ್ ॥ 226 ॥

ಮೋಹಶಾನ್ತಿಕರಂ ಚೈವ ಬನ್ಧಮೋಕ್ಷಕರಂ ಪರಮ್ ।

ಸ್ವರೂಪಜ್ಞಾನನಿಲಯಂ ಗೀತಾಶಾಸ್ತ್ರಮಿದಂ ಶಿವೇ ॥ 227 ॥

ಯಂ ಯಂ ಚಿನ್ತಯತೇ ಕಾಮಂ ತಂ ತಂ ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ನಿಶ್ಚಯಮ್ ।

ನಿತ್ಯಂ ಸೌಭಾಗ್ಯದಂ ಪುಣ್ಯಂ ತಾಪತ್ರಯಕುಲಾಪಹಮ್ ॥ 228 ॥

ಸರ್ವಶಾನ್ತಿಕರಂ ನಿತ್ಯಂ ತಥಾ ವನ್ಧ್ಯಾ ಸುಪುತ್ರದಮ್ ।

ಅವೈಧವ್ಯಕರಂ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಸೌಭಾಗ್ಯಸ್ಯ ವಿವರ್ಧನಮ್ ॥ 229 ॥

ಆಯುರಾರೋಗ್ಯಮೈಶ್ವರ್ಯಂ ಪುತ್ರಪೌತ್ರವಿವರ್ಧನಮ್ ।

ನಿಷ್ಕಾಮಜಾಪೀ ವಿಧವಾ ಪಠೇನ್ಮೋಕ್ಷಮವಾಪ್ನುಯಾತ್ ॥ 230 ॥

ಅವೈಧವ್ಯಂ ಸಕಾಮಾ ತು ಲಭತೇ ಚಾನ್ಯಜನ್ಮನಿ ।

ಸರ್ವದುಃಖಮಯಂ ವಿಘ್ನಂ ನಾಶಯೇತ್ತಾಪಹಾರಕಮ್ ॥ 231 ॥

ಸರ್ವಪಾಪಪ್ರಶಮನಂ ಧರ್ಮಕಾಮಾರ್ಥಮೋಕ್ಷದಮ್ ।

ಯಂ ಯಂ ಚಿನ್ತಯತೇ ಕಾಮಂ ತಂ ತಂ ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ ॥ 232 ॥

ಕಾಮ್ಯಾನಾಂ ಕಾಮಧೇನುರ್ವೈ ಕಲ್ಪತೇ ಕಲ್ಪಪಾದಪಃ ।

ಚಿನ್ತಾಮಣಿಶ್ಚಿನ್ತಿತಸ್ಯ ಸರ್ವಮಙ್ಗಲಕಾರಕಮ್ ॥ 233 ॥

ಲಿಖಿತ್ವಾ ಪೂಜಯೇದ್ಯಸ್ತು ಮೋಕ್ಷಶ್ರಿಯಮವಾಪ್ನುಯಾತ್ ।

ಗುರೂಭಕ್ತಿರ್ವಿಶೇಷೇಣ ಜಾಯತೇ ಹೃದಿ ಸರ್ವದಾ ॥ 234 ॥

ಜಪನ್ತಿ ಶಾಕ್ತಾಃ ಸೌರಾಶ್ಚ ಗಾಣಪತ್ಯಾಶ್ಚ ವೈಷ್ಣವಾಃ ।

ಶೈವಾಃ ಪಾಶುಪತಾಃ ಸರ್ವೇ ಸತ್ಯಂ ಸತ್ಯಂ ನ ಸಂಶಯಃ ॥ 235 ॥

ಇತಿ ಶ್ರೀಸ್ಕನ್ದಪುರಾಣೇ ಉತ್ತರಖಣ್ಡೇ ಉಮಾಮಹೇಶ್ವರ ಸಂವಾದೇ

ಶ್ರೀ ಗುರುಗೀತಾಯಾಂ ದ್ವಿತೀಯೋಽಧ್ಯಾಯಃ ॥

Roman (IAST) Transliteration

atha dvitīyo'dhyāyaḥ ||

dhyānaṃ śruṇu mahādevi sarvānandapradāyakam |

sarvasaukhyakaraṃ caiva bhuktimuktipradāyakam || 109 ||

śrīmatparaṃ brahma guruṃ smarāmi

śrīmatparaṃ brahma guruṃ bhajāmi |

śrīmatparaṃ brahma guruṃ vadāmi

śrīmatparaṃ brahma guruṃ namāmi || 110 ||

brahmānandaṃ paramasukhadaṃ kevalaṃ jñānamūrtiṃ

dvandvātītaṃ gaganasadṛśaṃ tattvamasyādilakṣyam |

ekaṃ nityaṃ vimalamacalaṃ sarvadhīsākṣibhūtaṃ

bhāvātītaṃ triguṇarahitaṃ sadguruṃ taṃ namāmi || 111 ||

hṛdambuje karṇikamadhyasaṃsthe

siṃhāsane saṃsthitadivyamūrtim |

dhyāyedguruṃ candrakalāprakāśaṃ

saccitsukhābhīṣṭavaraṃ dadhānam || 112 ||

śvetāmbaraṃ śvetavilepapuṣpaṃ

muktāvibhūṣaṃ muditaṃ dvinetram |

vāmāṅkapīṭhasthitadivyaśaktiṃ

mandasmitaṃ pūrṇakṛpānidhānam || 113 ||

ānandamānandakaraṃ prasannaṃ

jñānasvarūpaṃ nijabhāvayuktam |

yogīndramīḍyaṃ bhavarogavaidyaṃ

śrīmadguruṃ nityamahaṃ namāmi || 114 ||

vande gurūṇāṃ caraṇāravindaṃ

sandarśitasvātmasukhāvabodhe |

janasya ye jāṅgalikāyamāne

saṃsārahālāhalamohaśāntyai || 115 ||

yasmin sṛṣṭisthitidhvaṃsanigrahānugrahātmakam |

kṛtyaṃ pañcavidhaṃ śaśvat bhāsate taṃ guruṃ bhajet || 116 ||

pādābje sarvasaṃsāradāvakālānalaṃ svake |

brahmarandhre sthitāmbhojamadhyasthaṃ candramaṇḍalam || 117 ||

akathāditrirekhābje sahasradalamaṇḍale |

haṃsapārśvatrikoṇe ca smarettanmadhyagaṃ gurum || 118 ||

nityaṃ śuddhaṃ nirābhāsaṃ nirākāraṃ nirañjanam |

nityabodhaṃ cidānandaṃ guruṃ brahma namāmyaham || 119 ||

sakalabhuvanasṛṣṭiḥ kalpitāśeṣasṛṣṭiḥ

nikhilanigamadṛṣṭiḥ satpadārthaikasṛṣṭiḥ |

atadgaṇaparameṣṭiḥ satpadārthaikadṛṣṭiḥ

bhavaguṇaparameṣṭirmokṣamārgaikadṛṣṭiḥ || 120 ||

sakalabhuvanaraṅgasthāpanāstambhayaṣṭiḥ

sakaruṇarasavṛṣṭistattvamālāsamaṣṭiḥ |

sakalasamayasṛṣṭissaccidānandadṛṣṭiḥ

nivasatu mayi nityaṃ śrīgurordivyadṛṣṭiḥ || 121 ||

na guroradhikaṃ na guroradhikaṃ

na guroradhikaṃ na guroradhikam |

śivaśāsanataḥ śivaśāsanataḥ

śivaśāsanataḥ śivaśāsanataḥ || 122 ||

idameva śivaṃ idameva śivaṃ

idameva śivaṃ idameva śivam |

hariśāsanato hariśāsanato

hariśāsanato hariśāsanataḥ || 123 ||

viditaṃ viditaṃ viditaṃ viditaṃ

vijanaṃ vijanaṃ vijanaṃ vijanam |

vidhiśāsanato vidhiśāsanato

vidhiśāsanato vidhiśāsanataḥ || 124 ||

evaṃvidhaṃ guruṃ dhyātvā jñānamutpadyate svayam |

tadā gurūpadeśena mukto'hamiti bhāvayet || 125 ||

gurūpadiṣṭamārgeṇa manaśśuddhiṃ tu kārayet |

anityaṃ khaṇḍayetsarvaṃ yatkiñcidātmagocaram || 126 ||

jñeyaṃ sarvaṃ pratītaṃ ca jñānaṃ ca mana ucyate |

jñānaṃ jñeyaṃ samaṃ kuryānnānyaḥ panthā dvitīyakaḥ || 127 ||

kimatra bahunoktena śāstrakoṭiśatairapi |

durlabhā cittaviśrāntiḥ vinā gurukṛpāṃ parām || 128 ||

karuṇākhaḍgapātena chitvā pāśāṣṭakaṃ śiśoḥ |

samyagānandajanakaḥ sadguruḥ so'bhidhīyate || 129 ||

evaṃ śrutvā mahādevi gurunindāṃ karoti yaḥ |

sa yāti narakān ghorān yāvaccandradivākarau || 130 ||

yāvatkalpāntako dehastāvaddevi guruṃ smaret |

gurulopo na kartavyaḥ svacchando yadi vā bhavet || 131 ||

huṅkāreṇa na vaktavyaṃ prājñaśiṣyaiḥ kadācana |

guroragra na vaktavyamasatyaṃ tu kadācana || 132 ||

guruṃ tvaṅkṛtya huṅkṛtya gurusānnidhyabhāṣaṇaḥ |

araṇye nirjale deśe sambhaved brahmarākṣasaḥ || 133 ||

advaitaṃ bhāvayennityaṃ sarvāvasthāsu sarvadā |

kadācidapi no kuryādadvaitaṃ gurusannidhau || 134 ||

dṛśyavismṛtiparyantaṃ kuryād gurupadārcanam |

tādṛśasyaiva kaivalyaṃ na ca tadvyatirekiṇaḥ || 135 ||

api sampūrṇatattvajño gurutyāgī bhavedyadā |

bhavatyeva hi tasyāntakāle vikṣepamutkaṭam || 136 ||

gurukāryaṃ na laṅgheta nāpṛṣṭvā kāryamācaret |

na hyuttiṣṭheddiśe'natvā gurusadbhāvaśobhitaḥ || 137 ||

gurau sati svayaṃ devi pareṣāṃ tu kadācana |

upadeśaṃ na vai kuryāt tathā cedrākṣaso bhavet || 138 ||

na gurorāśrame kuryāt duṣpānaṃ parisarpaṇam |

dīkṣā vyākhyā prabhutvādi gurorājñāṃ na kārayet || 139 ||

nopāśrayaṃ ca paryakaṃ na ca pādaprasāraṇam |

nāṅgabhogādikaṃ kuryānna līlāmaparāmapi || 140 ||

gurūṇāṃ sadasadvā'pi yaduktaṃ tanna laṅghayet |

kurvannājñāṃ divā rātrau dāsavannivasedguro || 141 ||

adattaṃ na gurordravyamupabhuñjīta karhicit |

datte ca raṅkavadgrāhyaṃ prāṇo'pyetena labhyate || 142 ||

pādukāsanaśayyādi guruṇā yadabhīṣṭitam |

namaskurvīta tatsarvaṃ pādābhyāṃ na spṛśet kvacit || 143 ||

gacchataḥ pṛṣṭhato gacchet gurucchāyāṃ na laṅghayet |

nolbaṇaṃ dhārayedveṣaṃ nālaṅkārāṃstatolbaṇān || 144 ||

gurunindākaraṃ dṛṣṭvā dhāvayedatha vāsayet |

sthānaṃ vā tatparityājyaṃ jihvācchedākṣamo yadi || 145 ||

nocchiṣṭaṃ kasyaciddeyaṃ gurorājñāṃ na ca tyajet |

kṛtsnamucchiṣṭamādāya haviriva bhakṣayetsvayam || 146 ||

nā'nṛtaṃ nā'priyaṃ caiva na garvaṃ nā'pi vā bahu |

na niyogaparaṃ brūyāt gurorājñāṃ vibhāvayet || 147 ||

prabho devakuleśānāṃ svāmin rājan kuleśvara |

iti sambodhanairbhīto gurubhāvena sarvadā || 148 ||

munibhiḥ pannagairvāpi surairvā śāpito yadi |

kālamṛtyubhayādvāpi guruḥ santrāti pārvati || 149 ||

aśaktā hi surādyāśca hyaśaktāḥ munayastathā |

guruśāpopapannasya rakṣaṇāya ca kutracit || 150 ||

mantrarājamidaṃ devi gururityakṣaradvayam |

smṛtivedapurāṇānāṃ sārameva na saṃśayaḥ || 151 ||

satkāramānapūjārthaṃ daṇḍakāṣayadhāraṇaḥ |

sa sannyāsī na vaktavyaḥ sannyāsī jñānatatparaḥ || 152 ||

vijānanti mahāvākyaṃ guroścaraṇa sevayā |

te vai sannyāsinaḥ proktā itare veṣadhāriṇaḥ || 153 ||

[pāṭhabhedaḥ –

nityaṃ brahma nirākāraṃ nirguṇaṃ bodhayetparam |

bhāsayan brahmabhāvaṃ ca dīpo dīpāntaraṃ yathā ||

]

nityaṃ brahma nirākāraṃ nirguṇaṃ satyaciddhanam |

yaḥ sākṣātkurute loke gurutvaṃ tasya śobhate || 154 ||

guruprasādataḥ svātmanyātmārāmanirīkṣaṇāt |

samatā muktimārgeṇa svātmajñānaṃ pravartate || 155 ||

ābrahmastambaparyantaṃ paramātmasvarūpakam |

sthāvaraṃ jaṅgamaṃ caiva praṇamāmi jaganmayam || 156 ||

vande'haṃ saccidānandaṃ bhāvātītaṃ jagadgurum |

nityaṃ pūrṇaṃ nirākāraṃ nirguṇaṃ svātmasaṃsthitam || 157 ||

parātparataraṃ dhyāyennityamānandakārakam |

hṛdayākāśamadhyasthaṃ śuddhasphaṭikasannibham || 158 ||

sphāṭike sphāṭikaṃ rūpaṃ darpaṇe darpaṇo yathā |

tathā''tmani cidākāramānandaṃ so'hamityuta || 159 ||

aṅguṣṭhamātraṃ puruṣaṃ dhyāyecca cinmayaṃ hṛdi |

tatra sphurati yo bhāvaḥ śṛṇu tatkathayāmi te || 160 ||

ajo'hamamaro'haṃ ca anādinidhano hyaham |

avikāraścidānando hyaṇīyānmahato mahān || 161 ||

apūrvamaparaṃ nityaṃ svayañjyotirnirāmayam |

virajaṃ paramākāśaṃ dhruvamānandamavyayam || 162 ||

agocaraṃ tathā'gamyaṃ nāmarūpavivarjitam |

niśśabdaṃ tu vijānīyātsvabhāvādbrahma pārvati || 163 ||

yathā gandhasvabhāvatvaṃ karpūrakusumādiṣu |

śītoṣṇatvasvabhāvatvaṃ tathā brahmaṇi śāśvatam || 164 ||

yathā nijasvabhāvena kuṇḍale kaṭakādayaḥ |

suvarṇatvena tiṣṭhanti tathā'haṃ brahma śāśvatam || 165 ||

svayaṃ tathāvidho bhūtvā sthātavyaṃ yatra kutra cit |

kīṭo bhṛṅga iva dhyānādyathā bhavati tādṛśaḥ || 166 ||

gurudhyānaṃ tathā kṛtvā svayaṃ brahmamayo bhavet |

piṇḍe pade tathā rūpe muktāste nātra saṃśayaḥ || 167 ||

śrīpārvatī uvāca |

piṇḍaṃ kiṃ tu mahādeva padaṃ kiṃ samudāhṛtam |

rūpātītaṃ ca rūpaṃ kiṃ etadākhyāhi śaṅkara || 168 ||

śrīmahādeva uvāca |

piṇḍaṃ kuṇḍalinī śaktiḥ padaṃ haṃsamudāhṛtam |

rūpaṃ binduriti jñeyaṃ rūpātītaṃ nirañjanam || 169 ||

piṇḍe muktāḥ pade muktā rūpe muktā varānane |

rūpātīte tu ye muktāste muktā nā'tra saṃśayaḥ || 170 ||

gururdhyānenaiva nityaṃ dehī brahmamayo bhavet |

sthitaśca yatra kutrā'pi mukto'sau nā'tra saṃśayaḥ || 171 ||

jñānaṃ vairāgyamaiśvaryaṃ yaśaśrīḥ svamudāhṛtam |

ṣaḍguṇaiśvaryayukto hi bhagavān śrīguruḥ priye || 172 ||

guruśśivo gururdevo gururbandhuḥ śarīriṇām |

gururātmā gururjīvo guroranyanna vidyate || 173 ||

ekākī nisspṛhaḥ śāntaścintā'sūyādivarjitaḥ |

bālyabhāvena yo bhāti brahmajñānī sa ucyate || 174 ||

na sukhaṃ vedaśāstreṣu na sukhaṃ mantrayantrake |

guroḥ prasādādanyatra sukhaṃ nāsti mahītale || 175 ||

cārvākavaiṣṇavamate sukhaṃ prābhākare na hi |

guroḥ pādāntike yadvatsukhaṃ vedāntasammatam || 176 ||

na tatsukhaṃ surendrasya na sukhaṃ cakravartinām |

yatsukhaṃ vītarāgasya munerekāntavāsinaḥ || 177 ||

nityaṃ brahmarasaṃ pītvā tṛpto yaḥ paramātmani |

indraṃ ca manyate tucchaṃ nṛpāṇāṃ tatra kā kathā || 178 ||

yataḥ paramakaivalyaṃ gurumārgeṇa vai bhavet |

gurubhaktirataḥ kāryā sarvadā mokṣakāṅkṣibhiḥ || 179 ||

eka evā'dvitīyo'haṃ guruvākyena niścitaḥ |

evamabhyasyatā nityaṃ na sevyaṃ vai vanāntaram || 180 ||

abhyāsānnimiṣeṇaiva samādhimadhigacchati |

ājanmajanitaṃ pāpaṃ tatkṣaṇādeva naśyati || 181 ||

kimāvāhanamavyakte vyāpake kiṃ visarjanam |

amūrte ca kathaṃ pūjā kathaṃ dhyānaṃ nirāmaye || 182 ||

gururviṣṇuḥ sattvamayo rājasaścaturānanaḥ |

tāmaso rudrarūpeṇa sṛjatyavati hanti ca || 183 ||

svayaṃ brahmamayo bhūtvā tatparaṃ cāvalokayet |

parātparataraṃ nānyat sarvagaṃ tannirāmayam || 184 ||

tasyāvalokanaṃ prāpya sarvasaṅgavivarjitaḥ |

ekākī nisspṛhaḥ śāntaḥ sthātavyaṃ tatprasādataḥ || 185 ||

labdhaṃ vā'tha na labdhaṃ vā svalpaṃ vā bahulaṃ tathā |

niṣkāmenaiva bhoktavyaṃ sadā santuṣṭamānasaḥ || 186 ||

sarvajñapadamityāhurdehī sarvamayo bhuvi |

sadā''nandaḥ sadā śānto ramate yatra kutra cit || 187 ||

yatraiva tiṣṭhate so'pi sa deśaḥ puṇyabhājanaḥ |

muktasya lakṣaṇaṃ devi tavā'gre kathitaṃ mayā || 188 ||

upadeśastvayaṃ devi gurumārgeṇa muktidaḥ |

gurubhaktiḥ tathā'tyantā kartavyā vai manīṣibhiḥ || 189 ||

nityayuktāśrayaḥ sarvavedakṛtsarvavedakṛt |

svaparajñānadātā ca taṃ vande gurumīśvaram || 190 ||

yadyapyadhītā nigamāḥ ṣaḍaṅgā āgamāḥ priye |

adhyātmādīni śāstrāṇi jñānaṃ nāsti guruṃ vinā || 191 ||

śivapūjārato vā'pi viṣṇupūjārato'thavā |

gurutattvavihīnaścettatsarvaṃ vyarthameva hi || 192 ||

śivasvarūpamajñātvā śivapūjā kṛtā yadi |

sā pūjā nāmamātraṃ syāccitradīpa iva priye || 193 ||

sarvaṃ syātsaphalaṃ karma gurudīkṣāprabhāvataḥ |

gurulābhātsarvalābho guruhīnastu bāliśaḥ || 194 ||

guruhīnaḥ paśuḥ kīṭaḥ pataṅgo vaktumarhati |

śivarūpaṃ svarūpaṃ ca na jānāti yatassvayam || 195 ||

tasmātsarvaprayatnena sarvasaṅgavivarjitaḥ |

vihāya śāstrajālāni gurumeva samāśrayet || 196 ||

nirastasarvasandeho ekīkṛtya sudarśanam |

rahasyaṃ yo darśayati bhajāmi gurumīśvaram || 197 ||

jñānahīno gurustyājyo mithyāvādī viḍambakaḥ |

svaviśrāntiṃ na jānāti paraśāntiṃ karoti kim || 198 ||

śilāyāḥ kiṃ paraṃ jñānaṃ śilāsaṅghapratāraṇe |

svayaṃ tartuṃ na jānāti paraṃ nistārayet katham || 199 ||

na vandanīyāste kaṣṭaṃ darśanādbhrāntikārakāḥ |

varjayettān gurūn dūre dhīrasya tu samāśrayet || 200 ||

pāṣaṇḍinaḥ pāparatāḥ nāstikā bhedabuddhayaḥ |

strīlampaṭā durācārāḥ kṛtaghnā bakavṛttayaḥ || 201 ||

karmabhraṣṭāḥ kṣamānaṣṭā nindyatarkaiśca vādinaḥ |

kāminaḥ krodhinaścaiva hiṃsrāścaṇḍāḥ śaṭhāstathā || 202 ||

jñānaluptā na kartavyā mahāpāpāstathā priye |

ebhyo bhinno guruḥ sevyaḥ ekabhaktyā vicārya ca || 203 ||

śiṣyādanyatra deveśi na vadedyasya kasyacit |

narāṇāṃ ca phalaprāptau bhaktireva hi kāraṇam || 204 ||

gūḍho dṛḍhaśca prītaśca maunena susamāhitaḥ |

sakṛtkāmagato vā'pi pañcadhā gururīritaḥ || 205 ||

sarvaṃ gurumukhāllabdhaṃ saphalaṃ pāpanāśanam |

yadyadātmahitaṃ vastu tattaddravyaṃ na vañcayet || 206 ||

gurudevārpaṇaṃ vastu tena tuṣṭo'smi suvrate |

śrīguroḥ pādukāṃ mudrāṃ mūlamantraṃ ca gopayet || 207 ||

natā'smi te nātha padāravindaṃ

buddhīndriyaprāṇamanovacobhiḥ |

yaccintyate bhāvita ātmayuktau

mumukṣibhiḥ karmamayopaśāntaye || 208 ||

anena yadbhavetkāryaṃ tadvadāmi tava priye |

lokopakārakaṃ devi laukikaṃ tu vivarjayet || 209 ||

laukikāddharmato yāti jñānahīno bhavārṇave |

jñānabhāve ca yatsarvaṃ karma niṣkarma śāmyati || 210 ||

imāṃ tu bhaktibhāvena paṭhedvai śṛṇuyādapi |

likhitvā yatpradānena tatsarvaṃ phalamaśnute || 211 ||

gurugītāmimāṃ devi hṛdi nityaṃ vibhāvaya |

mahāvyādhigatairduḥkhaiḥ sarvadā prajapenmudā || 212 ||

gurugītākṣaraikaikaṃ mantrarājamidaṃ priye |

anye ca vividhāḥ mantrāḥ kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm || 213 ||

ananta phalamāpnoti gurugītā japena tu |

sarvapāpaharā devi sarvadāridryanāśinī || 214 ||

akālamṛtyuharā caiva sarvasaṅkaṭanāśinī |

yakṣarākṣasabhūtādicoravyāghravighātinī || 215 ||

sarvopadravakuṣṭhādiduṣṭadoṣanivāriṇī |

yatphalaṃ gurusānnidhyāttatphalaṃ paṭhanādbhavet || 216 ||

mahāvyādhiharā sarvavibhūteḥ siddhidā bhavet |

athavā mohane vaśye svayameva japetsadā || 217 ||

kuśadūrvāsane devi hyāsane śubhrakambale |

upaviśya tato devi japedekāgramānasaḥ || 218 ||

śuklaṃ sarvatra vai proktaṃ vaśye raktāsanaṃ priye |

padmāsane japennityaṃ śāntivaśyakaraṃ param || 219 ||

vastrāsane ca dāridryaṃ pāṣāṇe rogasambhavaḥ |

medinyāṃ duḥkhamāpnoti kāṣṭhe bhavati niṣphalam || 220 ||

kṛṣṇājine jñānasiddhiḥ mokṣaśrīrvyāghracarmaṇi |

kuśāsane jñānasiddhiḥ sarvasiddhistu kambale || 221 ||

āgneyyāṃ karṣaṇaṃ caiva vāyavyāṃ śatrunāśanam |

nairṛtyāṃ darśanaṃ caiva īśānyāṃ jñānameva ca || 222 ||

udaṅmukhaḥ śāntijāpye vaśye pūrvamukhastathā |

yāmye tu māraṇaṃ proktaṃ paścime ca dhanāgamaḥ || 223 ||

mohanaṃ sarvabhūtānāṃ bandhamokṣakaraṃ param |

devarājapriyakaraṃ rājānaṃ vaśamānayet || 224 ||

mukhastambhakaraṃ caiva guṇānāṃ ca vivardhanam |

duṣkarmanāśanaṃ caiva tathā satkarmasiddhidam || 225 ||

asiddhaṃ sādhayetkāryaṃ navagrahabhayāpaham |

duḥsvapnanāśanaṃ caiva susvapnaphaladāyakam || 226 ||

mohaśāntikaraṃ caiva bandhamokṣakaraṃ param |

svarūpajñānanilayaṃ gītāśāstramidaṃ śive || 227 ||

yaṃ yaṃ cintayate kāmaṃ taṃ taṃ prāpnoti niścayam |

nityaṃ saubhāgyadaṃ puṇyaṃ tāpatrayakulāpaham || 228 ||

sarvaśāntikaraṃ nityaṃ tathā vandhyā suputradam |

avaidhavyakaraṃ strīṇāṃ saubhāgyasya vivardhanam || 229 ||

āyurārogyamaiśvaryaṃ putrapautravivardhanam |

niṣkāmajāpī vidhavā paṭhenmokṣamavāpnuyāt || 230 ||

avaidhavyaṃ sakāmā tu labhate cānyajanmani |

sarvaduḥkhamayaṃ vighnaṃ nāśayettāpahārakam || 231 ||

sarvapāpapraśamanaṃ dharmakāmārthamokṣadam |

yaṃ yaṃ cintayate kāmaṃ taṃ taṃ prāpnoti niścitam || 232 ||

kāmyānāṃ kāmadhenurvai kalpate kalpapādapaḥ |

cintāmaṇiścintitasya sarvamaṅgalakārakam || 233 ||

likhitvā pūjayedyastu mokṣaśriyamavāpnuyāt |

gurūbhaktirviśeṣeṇa jāyate hṛdi sarvadā || 234 ||

japanti śāktāḥ saurāśca gāṇapatyāśca vaiṣṇavāḥ |

śaivāḥ pāśupatāḥ sarve satyaṃ satyaṃ na saṃśayaḥ || 235 ||

iti śrīskandapurāṇe uttarakhaṇḍe umāmaheśvara saṃvāde

śrī gurugītāyāṃ dvitīyo'dhyāyaḥ ||

Sanskrit — Devanagari (original)

अथ द्वितीयोऽध्यायः ॥

ध्यानं श्रुणु महादेवि सर्वानन्दप्रदायकम् ।

सर्वसौख्यकरं चैव भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् ॥ 109 ॥

श्रीमत्परं ब्रह्म गुरुं स्मरामि

श्रीमत्परं ब्रह्म गुरुं भजामि ।

श्रीमत्परं ब्रह्म गुरुं वदामि

श्रीमत्परं ब्रह्म गुरुं नमामि ॥ 110 ॥

ब्रह्मानन्दं परमसुखदं केवलं ज्ञानमूर्तिं

द्वन्द्वातीतं गगनसदृशं तत्त्वमस्यादिलक्ष्यम् ।

एकं नित्यं विमलमचलं सर्वधीसाक्षिभूतं

भावातीतं त्रिगुणरहितं सद्गुरुं तं नमामि ॥ 111 ॥

हृदम्बुजे कर्णिकमध्यसंस्थे

सिंहासने संस्थितदिव्यमूर्तिम् ।

ध्यायेद्गुरुं चन्द्रकलाप्रकाशं

सच्चित्सुखाभीष्टवरं दधानम् ॥ 112 ॥

श्वेताम्बरं श्वेतविलेपपुष्पं

मुक्ताविभूषं मुदितं द्विनेत्रम् ।

वामाङ्कपीठस्थितदिव्यशक्तिं

मन्दस्मितं पूर्णकृपानिधानम् ॥ 113 ॥

आनन्दमानन्दकरं प्रसन्नं

ज्ञानस्वरूपं निजभावयुक्तम् ।

योगीन्द्रमीड्यं भवरोगवैद्यं

श्रीमद्गुरुं नित्यमहं नमामि ॥ 114 ॥

वन्दे गुरूणां चरणारविन्दं

सन्दर्शितस्वात्मसुखावबोधे ।

जनस्य ये जाङ्गलिकायमाने

संसारहालाहलमोहशान्त्यै ॥ 115 ॥

यस्मिन् सृष्टिस्थितिध्वंसनिग्रहानुग्रहात्मकम् ।

कृत्यं पञ्चविधं शश्वत् भासते तं गुरुं भजेत् ॥ 116 ॥

पादाब्जे सर्वसंसारदावकालानलं स्वके ।

ब्रह्मरन्ध्रे स्थिताम्भोजमध्यस्थं चन्द्रमण्डलम् ॥ 117 ॥

अकथादित्रिरेखाब्जे सहस्रदलमण्डले ।

हंसपार्श्वत्रिकोणे च स्मरेत्तन्मध्यगं गुरुम् ॥ 118 ॥

नित्यं शुद्धं निराभासं निराकारं निरञ्जनम् ।

नित्यबोधं चिदानन्दं गुरुं ब्रह्म नमाम्यहम् ॥ 119 ॥

सकलभुवनसृष्टिः कल्पिताशेषसृष्टिः

निखिलनिगमदृष्टिः सत्पदार्थैकसृष्टिः ।

अतद्गणपरमेष्टिः सत्पदार्थैकदृष्टिः

भवगुणपरमेष्टिर्मोक्षमार्गैकदृष्टिः ॥ 120 ॥

सकलभुवनरङ्गस्थापनास्तम्भयष्टिः

सकरुणरसवृष्टिस्तत्त्वमालासमष्टिः ।

सकलसमयसृष्टिस्सच्चिदानन्ददृष्टिः

निवसतु मयि नित्यं श्रीगुरोर्दिव्यदृष्टिः ॥ 121 ॥

न गुरोरधिकं न गुरोरधिकं

न गुरोरधिकं न गुरोरधिकम् ।

शिवशासनतः शिवशासनतः

शिवशासनतः शिवशासनतः ॥ 122 ॥

इदमेव शिवं इदमेव शिवं

इदमेव शिवं इदमेव शिवम् ।

हरिशासनतो हरिशासनतो

हरिशासनतो हरिशासनतः ॥ 123 ॥

विदितं विदितं विदितं विदितं

विजनं विजनं विजनं विजनम् ।

विधिशासनतो विधिशासनतो

विधिशासनतो विधिशासनतः ॥ 124 ॥

एवंविधं गुरुं ध्यात्वा ज्ञानमुत्पद्यते स्वयम् ।

तदा गुरूपदेशेन मुक्तोऽहमिति भावयेत् ॥ 125 ॥

गुरूपदिष्टमार्गेण मनश्शुद्धिं तु कारयेत् ।

अनित्यं खण्डयेत्सर्वं यत्किञ्चिदात्मगोचरम् ॥ 126 ॥

ज्ञेयं सर्वं प्रतीतं च ज्ञानं च मन उच्यते ।

ज्ञानं ज्ञेयं समं कुर्यान्नान्यः पन्था द्वितीयकः ॥ 127 ॥

किमत्र बहुनोक्तेन शास्त्रकोटिशतैरपि ।

दुर्लभा चित्तविश्रान्तिः विना गुरुकृपां पराम् ॥ 128 ॥

करुणाखड्गपातेन छित्वा पाशाष्टकं शिशोः ।

सम्यगानन्दजनकः सद्गुरुः सोऽभिधीयते ॥ 129 ॥

एवं श्रुत्वा महादेवि गुरुनिन्दां करोति यः ।

स याति नरकान् घोरान् यावच्चन्द्रदिवाकरौ ॥ 130 ॥

यावत्कल्पान्तको देहस्तावद्देवि गुरुं स्मरेत् ।

गुरुलोपो न कर्तव्यः स्वच्छन्दो यदि वा भवेत् ॥ 131 ॥

हुङ्कारेण न वक्तव्यं प्राज्ञशिष्यैः कदाचन ।

गुरोरग्र न वक्तव्यमसत्यं तु कदाचन ॥ 132 ॥

गुरुं त्वङ्कृत्य हुङ्कृत्य गुरुसान्निध्यभाषणः ।

अरण्ये निर्जले देशे सम्भवेद् ब्रह्मराक्षसः ॥ 133 ॥

अद्वैतं भावयेन्नित्यं सर्वावस्थासु सर्वदा ।

कदाचिदपि नो कुर्यादद्वैतं गुरुसन्निधौ ॥ 134 ॥

दृश्यविस्मृतिपर्यन्तं कुर्याद् गुरुपदार्चनम् ।

तादृशस्यैव कैवल्यं न च तद्व्यतिरेकिणः ॥ 135 ॥

अपि सम्पूर्णतत्त्वज्ञो गुरुत्यागी भवेद्यदा ।

भवत्येव हि तस्यान्तकाले विक्षेपमुत्कटम् ॥ 136 ॥

गुरुकार्यं न लङ्घेत नापृष्ट्वा कार्यमाचरेत् ।

न ह्युत्तिष्ठेद्दिशेऽनत्वा गुरुसद्भावशोभितः ॥ 137 ॥

गुरौ सति स्वयं देवि परेषां तु कदाचन ।

उपदेशं न वै कुर्यात् तथा चेद्राक्षसो भवेत् ॥ 138 ॥

न गुरोराश्रमे कुर्यात् दुष्पानं परिसर्पणम् ।

दीक्षा व्याख्या प्रभुत्वादि गुरोराज्ञां न कारयेत् ॥ 139 ॥

नोपाश्रयं च पर्यकं न च पादप्रसारणम् ।

नाङ्गभोगादिकं कुर्यान्न लीलामपरामपि ॥ 140 ॥

गुरूणां सदसद्वाऽपि यदुक्तं तन्न लङ्घयेत् ।

कुर्वन्नाज्ञां दिवा रात्रौ दासवन्निवसेद्गुरो ॥ 141 ॥

अदत्तं न गुरोर्द्रव्यमुपभुञ्जीत कर्हिचित् ।

दत्ते च रङ्कवद्ग्राह्यं प्राणोऽप्येतेन लभ्यते ॥ 142 ॥

पादुकासनशय्यादि गुरुणा यदभीष्टितम् ।

नमस्कुर्वीत तत्सर्वं पादाभ्यां न स्पृशेत् क्वचित् ॥ 143 ॥

गच्छतः पृष्ठतो गच्छेत् गुरुच्छायां न लङ्घयेत् ।

नोल्बणं धारयेद्वेषं नालङ्कारांस्ततोल्बणान् ॥ 144 ॥

गुरुनिन्दाकरं दृष्ट्वा धावयेदथ वासयेत् ।

स्थानं वा तत्परित्याज्यं जिह्वाच्छेदाक्षमो यदि ॥ 145 ॥

नोच्छिष्टं कस्यचिद्देयं गुरोराज्ञां न च त्यजेत् ।

कृत्स्नमुच्छिष्टमादाय हविरिव भक्षयेत्स्वयम् ॥ 146 ॥

नाऽनृतं नाऽप्रियं चैव न गर्वं नाऽपि वा बहु ।

न नियोगपरं ब्रूयात् गुरोराज्ञां विभावयेत् ॥ 147 ॥

प्रभो देवकुलेशानां स्वामिन् राजन् कुलेश्वर ।

इति सम्बोधनैर्भीतो गुरुभावेन सर्वदा ॥ 148 ॥

मुनिभिः पन्नगैर्वापि सुरैर्वा शापितो यदि ।

कालमृत्युभयाद्वापि गुरुः सन्त्राति पार्वति ॥ 149 ॥

अशक्ता हि सुराद्याश्च ह्यशक्ताः मुनयस्तथा ।

गुरुशापोपपन्नस्य रक्षणाय च कुत्रचित् ॥ 150 ॥

मन्त्रराजमिदं देवि गुरुरित्यक्षरद्वयम् ।

स्मृतिवेदपुराणानां सारमेव न संशयः ॥ 151 ॥

सत्कारमानपूजार्थं दण्डकाषयधारणः ।

स सन्न्यासी न वक्तव्यः सन्न्यासी ज्ञानतत्परः ॥ 152 ॥

विजानन्ति महावाक्यं गुरोश्चरण सेवया ।

ते वै सन्न्यासिनः प्रोक्ता इतरे वेषधारिणः ॥ 153 ॥

[पाठभेदः –

नित्यं ब्रह्म निराकारं निर्गुणं बोधयेत्परम् ।

भासयन् ब्रह्मभावं च दीपो दीपान्तरं यथा ॥

]

नित्यं ब्रह्म निराकारं निर्गुणं सत्यचिद्धनम् ।

यः साक्षात्कुरुते लोके गुरुत्वं तस्य शोभते ॥ 154 ॥

गुरुप्रसादतः स्वात्मन्यात्मारामनिरीक्षणात् ।

समता मुक्तिमार्गेण स्वात्मज्ञानं प्रवर्तते ॥ 155 ॥

आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं परमात्मस्वरूपकम् ।

स्थावरं जङ्गमं चैव प्रणमामि जगन्मयम् ॥ 156 ॥

वन्देऽहं सच्चिदानन्दं भावातीतं जगद्गुरुम् ।

नित्यं पूर्णं निराकारं निर्गुणं स्वात्मसंस्थितम् ॥ 157 ॥

परात्परतरं ध्यायेन्नित्यमानन्दकारकम् ।

हृदयाकाशमध्यस्थं शुद्धस्फटिकसन्निभम् ॥ 158 ॥

स्फाटिके स्फाटिकं रूपं दर्पणे दर्पणो यथा ।

तथाऽऽत्मनि चिदाकारमानन्दं सोऽहमित्युत ॥ 159 ॥

अङ्गुष्ठमात्रं पुरुषं ध्यायेच्च चिन्मयं हृदि ।

तत्र स्फुरति यो भावः शृणु तत्कथयामि ते ॥ 160 ॥

अजोऽहममरोऽहं च अनादिनिधनो ह्यहम् ।

अविकारश्चिदानन्दो ह्यणीयान्महतो महान् ॥ 161 ॥

अपूर्वमपरं नित्यं स्वयञ्ज्योतिर्निरामयम् ।

विरजं परमाकाशं ध्रुवमानन्दमव्ययम् ॥ 162 ॥

अगोचरं तथाऽगम्यं नामरूपविवर्जितम् ।

निश्शब्दं तु विजानीयात्स्वभावाद्ब्रह्म पार्वति ॥ 163 ॥

यथा गन्धस्वभावत्वं कर्पूरकुसुमादिषु ।

शीतोष्णत्वस्वभावत्वं तथा ब्रह्मणि शाश्वतम् ॥ 164 ॥

यथा निजस्वभावेन कुण्डले कटकादयः ।

सुवर्णत्वेन तिष्ठन्ति तथाऽहं ब्रह्म शाश्वतम् ॥ 165 ॥

स्वयं तथाविधो भूत्वा स्थातव्यं यत्र कुत्र चित् ।

कीटो भृङ्ग इव ध्यानाद्यथा भवति तादृशः ॥ 166 ॥

गुरुध्यानं तथा कृत्वा स्वयं ब्रह्ममयो भवेत् ।

पिण्डे पदे तथा रूपे मुक्तास्ते नात्र संशयः ॥ 167 ॥

श्रीपार्वती उवाच ।

पिण्डं किं तु महादेव पदं किं समुदाहृतम् ।

रूपातीतं च रूपं किं एतदाख्याहि शङ्कर ॥ 168 ॥

श्रीमहादेव उवाच ।

पिण्डं कुण्डलिनी शक्तिः पदं हंसमुदाहृतम् ।

रूपं बिन्दुरिति ज्ञेयं रूपातीतं निरञ्जनम् ॥ 169 ॥

पिण्डे मुक्ताः पदे मुक्ता रूपे मुक्ता वरानने ।

रूपातीते तु ये मुक्तास्ते मुक्ता नाऽत्र संशयः ॥ 170 ॥

गुरुर्ध्यानेनैव नित्यं देही ब्रह्ममयो भवेत् ।

स्थितश्च यत्र कुत्राऽपि मुक्तोऽसौ नाऽत्र संशयः ॥ 171 ॥

ज्ञानं वैराग्यमैश्वर्यं यशश्रीः स्वमुदाहृतम् ।

षड्गुणैश्वर्ययुक्तो हि भगवान् श्रीगुरुः प्रिये ॥ 172 ॥

गुरुश्शिवो गुरुर्देवो गुरुर्बन्धुः शरीरिणाम् ।

गुरुरात्मा गुरुर्जीवो गुरोरन्यन्न विद्यते ॥ 173 ॥

एकाकी निस्स्पृहः शान्तश्चिन्ताऽसूयादिवर्जितः ।

बाल्यभावेन यो भाति ब्रह्मज्ञानी स उच्यते ॥ 174 ॥

न सुखं वेदशास्त्रेषु न सुखं मन्त्रयन्त्रके ।

गुरोः प्रसादादन्यत्र सुखं नास्ति महीतले ॥ 175 ॥

चार्वाकवैष्णवमते सुखं प्राभाकरे न हि ।

गुरोः पादान्तिके यद्वत्सुखं वेदान्तसम्मतम् ॥ 176 ॥

न तत्सुखं सुरेन्द्रस्य न सुखं चक्रवर्तिनाम् ।

यत्सुखं वीतरागस्य मुनेरेकान्तवासिनः ॥ 177 ॥

नित्यं ब्रह्मरसं पीत्वा तृप्तो यः परमात्मनि ।

इन्द्रं च मन्यते तुच्छं नृपाणां तत्र का कथा ॥ 178 ॥

यतः परमकैवल्यं गुरुमार्गेण वै भवेत् ।

गुरुभक्तिरतः कार्या सर्वदा मोक्षकाङ्क्षिभिः ॥ 179 ॥

एक एवाऽद्वितीयोऽहं गुरुवाक्येन निश्चितः ।

एवमभ्यस्यता नित्यं न सेव्यं वै वनान्तरम् ॥ 180 ॥

अभ्यासान्निमिषेणैव समाधिमधिगच्छति ।

आजन्मजनितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति ॥ 181 ॥

किमावाहनमव्यक्ते व्यापके किं विसर्जनम् ।

अमूर्ते च कथं पूजा कथं ध्यानं निरामये ॥ 182 ॥

गुरुर्विष्णुः सत्त्वमयो राजसश्चतुराननः ।

तामसो रुद्ररूपेण सृजत्यवति हन्ति च ॥ 183 ॥

स्वयं ब्रह्ममयो भूत्वा तत्परं चावलोकयेत् ।

परात्परतरं नान्यत् सर्वगं तन्निरामयम् ॥ 184 ॥

तस्यावलोकनं प्राप्य सर्वसङ्गविवर्जितः ।

एकाकी निस्स्पृहः शान्तः स्थातव्यं तत्प्रसादतः ॥ 185 ॥

लब्धं वाऽथ न लब्धं वा स्वल्पं वा बहुलं तथा ।

निष्कामेनैव भोक्तव्यं सदा सन्तुष्टमानसः ॥ 186 ॥

सर्वज्ञपदमित्याहुर्देही सर्वमयो भुवि ।

सदाऽऽनन्दः सदा शान्तो रमते यत्र कुत्र चित् ॥ 187 ॥

यत्रैव तिष्ठते सोऽपि स देशः पुण्यभाजनः ।

मुक्तस्य लक्षणं देवि तवाऽग्रे कथितं मया ॥ 188 ॥

उपदेशस्त्वयं देवि गुरुमार्गेण मुक्तिदः ।

गुरुभक्तिः तथाऽत्यन्ता कर्तव्या वै मनीषिभिः ॥ 189 ॥

नित्ययुक्ताश्रयः सर्ववेदकृत्सर्ववेदकृत् ।

स्वपरज्ञानदाता च तं वन्दे गुरुमीश्वरम् ॥ 190 ॥

यद्यप्यधीता निगमाः षडङ्गा आगमाः प्रिये ।

अध्यात्मादीनि शास्त्राणि ज्ञानं नास्ति गुरुं विना ॥ 191 ॥

शिवपूजारतो वाऽपि विष्णुपूजारतोऽथवा ।

गुरुतत्त्वविहीनश्चेत्तत्सर्वं व्यर्थमेव हि ॥ 192 ॥

शिवस्वरूपमज्ञात्वा शिवपूजा कृता यदि ।

सा पूजा नाममात्रं स्याच्चित्रदीप इव प्रिये ॥ 193 ॥

सर्वं स्यात्सफलं कर्म गुरुदीक्षाप्रभावतः ।

गुरुलाभात्सर्वलाभो गुरुहीनस्तु बालिशः ॥ 194 ॥

गुरुहीनः पशुः कीटः पतङ्गो वक्तुमर्हति ।

शिवरूपं स्वरूपं च न जानाति यतस्स्वयम् ॥ 195 ॥

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सर्वसङ्गविवर्जितः ।

विहाय शास्त्रजालानि गुरुमेव समाश्रयेत् ॥ 196 ॥

निरस्तसर्वसन्देहो एकीकृत्य सुदर्शनम् ।

रहस्यं यो दर्शयति भजामि गुरुमीश्वरम् ॥ 197 ॥

ज्ञानहीनो गुरुस्त्याज्यो मिथ्यावादी विडम्बकः ।

स्वविश्रान्तिं न जानाति परशान्तिं करोति किम् ॥ 198 ॥

शिलायाः किं परं ज्ञानं शिलासङ्घप्रतारणे ।

स्वयं तर्तुं न जानाति परं निस्तारयेत् कथम् ॥ 199 ॥

न वन्दनीयास्ते कष्टं दर्शनाद्भ्रान्तिकारकाः ।

वर्जयेत्तान् गुरून् दूरे धीरस्य तु समाश्रयेत् ॥ 200 ॥

पाषण्डिनः पापरताः नास्तिका भेदबुद्धयः ।

स्त्रीलम्पटा दुराचाराः कृतघ्ना बकवृत्तयः ॥ 201 ॥

कर्मभ्रष्टाः क्षमानष्टा निन्द्यतर्कैश्च वादिनः ।

कामिनः क्रोधिनश्चैव हिंस्राश्चण्डाः शठास्तथा ॥ 202 ॥

ज्ञानलुप्ता न कर्तव्या महापापास्तथा प्रिये ।

एभ्यो भिन्नो गुरुः सेव्यः एकभक्त्या विचार्य च ॥ 203 ॥

शिष्यादन्यत्र देवेशि न वदेद्यस्य कस्यचित् ।

नराणां च फलप्राप्तौ भक्तिरेव हि कारणम् ॥ 204 ॥

गूढो दृढश्च प्रीतश्च मौनेन सुसमाहितः ।

सकृत्कामगतो वाऽपि पञ्चधा गुरुरीरितः ॥ 205 ॥

सर्वं गुरुमुखाल्लब्धं सफलं पापनाशनम् ।

यद्यदात्महितं वस्तु तत्तद्द्रव्यं न वञ्चयेत् ॥ 206 ॥

गुरुदेवार्पणं वस्तु तेन तुष्टोऽस्मि सुव्रते ।

श्रीगुरोः पादुकां मुद्रां मूलमन्त्रं च गोपयेत् ॥ 207 ॥

नताऽस्मि ते नाथ पदारविन्दं

बुद्धीन्द्रियप्राणमनोवचोभिः ।

यच्चिन्त्यते भावित आत्मयुक्तौ

मुमुक्षिभिः कर्ममयोपशान्तये ॥ 208 ॥

अनेन यद्भवेत्कार्यं तद्वदामि तव प्रिये ।

लोकोपकारकं देवि लौकिकं तु विवर्जयेत् ॥ 209 ॥

लौकिकाद्धर्मतो याति ज्ञानहीनो भवार्णवे ।

ज्ञानभावे च यत्सर्वं कर्म निष्कर्म शाम्यति ॥ 210 ॥

इमां तु भक्तिभावेन पठेद्वै शृणुयादपि ।

लिखित्वा यत्प्रदानेन तत्सर्वं फलमश्नुते ॥ 211 ॥

गुरुगीतामिमां देवि हृदि नित्यं विभावय ।

महाव्याधिगतैर्दुःखैः सर्वदा प्रजपेन्मुदा ॥ 212 ॥

गुरुगीताक्षरैकैकं मन्त्रराजमिदं प्रिये ।

अन्ये च विविधाः मन्त्राः कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ 213 ॥

अनन्त फलमाप्नोति गुरुगीता जपेन तु ।

सर्वपापहरा देवि सर्वदारिद्र्यनाशिनी ॥ 214 ॥

अकालमृत्युहरा चैव सर्वसङ्कटनाशिनी ।

यक्षराक्षसभूतादिचोरव्याघ्रविघातिनी ॥ 215 ॥

सर्वोपद्रवकुष्ठादिदुष्टदोषनिवारिणी ।

यत्फलं गुरुसान्निध्यात्तत्फलं पठनाद्भवेत् ॥ 216 ॥

महाव्याधिहरा सर्वविभूतेः सिद्धिदा भवेत् ।

अथवा मोहने वश्ये स्वयमेव जपेत्सदा ॥ 217 ॥

कुशदूर्वासने देवि ह्यासने शुभ्रकम्बले ।

उपविश्य ततो देवि जपेदेकाग्रमानसः ॥ 218 ॥

शुक्लं सर्वत्र वै प्रोक्तं वश्ये रक्तासनं प्रिये ।

पद्मासने जपेन्नित्यं शान्तिवश्यकरं परम् ॥ 219 ॥

वस्त्रासने च दारिद्र्यं पाषाणे रोगसम्भवः ।

मेदिन्यां दुःखमाप्नोति काष्ठे भवति निष्फलम् ॥ 220 ॥

कृष्णाजिने ज्ञानसिद्धिः मोक्षश्रीर्व्याघ्रचर्मणि ।

कुशासने ज्ञानसिद्धिः सर्वसिद्धिस्तु कम्बले ॥ 221 ॥

आग्नेय्यां कर्षणं चैव वायव्यां शत्रुनाशनम् ।

नैरृत्यां दर्शनं चैव ईशान्यां ज्ञानमेव च ॥ 222 ॥

उदङ्मुखः शान्तिजाप्ये वश्ये पूर्वमुखस्तथा ।

याम्ये तु मारणं प्रोक्तं पश्चिमे च धनागमः ॥ 223 ॥

मोहनं सर्वभूतानां बन्धमोक्षकरं परम् ।

देवराजप्रियकरं राजानं वशमानयेत् ॥ 224 ॥

मुखस्तम्भकरं चैव गुणानां च विवर्धनम् ।

दुष्कर्मनाशनं चैव तथा सत्कर्मसिद्धिदम् ॥ 225 ॥

असिद्धं साधयेत्कार्यं नवग्रहभयापहम् ।

दुःस्वप्ननाशनं चैव सुस्वप्नफलदायकम् ॥ 226 ॥

मोहशान्तिकरं चैव बन्धमोक्षकरं परम् ।

स्वरूपज्ञाननिलयं गीताशास्त्रमिदं शिवे ॥ 227 ॥

यं यं चिन्तयते कामं तं तं प्राप्नोति निश्चयम् ।

नित्यं सौभाग्यदं पुण्यं तापत्रयकुलापहम् ॥ 228 ॥

सर्वशान्तिकरं नित्यं तथा वन्ध्या सुपुत्रदम् ।

अवैधव्यकरं स्त्रीणां सौभाग्यस्य विवर्धनम् ॥ 229 ॥

आयुरारोग्यमैश्वर्यं पुत्रपौत्रविवर्धनम् ।

निष्कामजापी विधवा पठेन्मोक्षमवाप्नुयात् ॥ 230 ॥

अवैधव्यं सकामा तु लभते चान्यजन्मनि ।

सर्वदुःखमयं विघ्नं नाशयेत्तापहारकम् ॥ 231 ॥

सर्वपापप्रशमनं धर्मकामार्थमोक्षदम् ।

यं यं चिन्तयते कामं तं तं प्राप्नोति निश्चितम् ॥ 232 ॥

काम्यानां कामधेनुर्वै कल्पते कल्पपादपः ।

चिन्तामणिश्चिन्तितस्य सर्वमङ्गलकारकम् ॥ 233 ॥

लिखित्वा पूजयेद्यस्तु मोक्षश्रियमवाप्नुयात् ।

गुरूभक्तिर्विशेषेण जायते हृदि सर्वदा ॥ 234 ॥

जपन्ति शाक्ताः सौराश्च गाणपत्याश्च वैष्णवाः ।

शैवाः पाशुपताः सर्वे सत्यं सत्यं न संशयः ॥ 235 ॥

इति श्रीस्कन्दपुराणे उत्तरखण्डे उमामहेश्वर संवादे

श्री गुरुगीतायां द्वितीयोऽध्यायः ॥