Muchukunda Stutih — Kannada Script

ವಿಮೋಹಿತೋಽಯಂ ಜನ ಈಶ ಮಾಯಯಾ

ತ್ವದೀಯಯಾ ತ್ವಾಂ ಚ ಭಜತ್ಯನರ್ಥದೃಕ್ ।

ಸುಖಾಯ ದುಃಖಪ್ರಭವೇಷು ಸಜ್ಜತೇ

ಗೃಹೇಷು ಯೋಷಿತ್ಪುರುಷಶ್ಚ ವಞ್ಚಿತಃ ॥ 1 ॥

ಲಬ್ಧ್ವಾ ಜನೋ ದುರ್ಲಭಮತ್ರ ಮಾನುಷಂ

ಕಥಞ್ಚಿದವ್ಯಙ್ಗಮಯತ್ನತೋಽನಘ ।

ಪಾದಾರವಿನ್ದಂ ನ ಭಜತ್ಯಸನ್ಮತಿ-

ರ್ಗೃಹಾನ್ಧಕೂಪೇ ಪತಿತೋ ಯಥಾ ಪಶುಃ ॥ 2 ॥

ಮಮೈಷ ಕಾಲೋಽಜಿತ ನಿಷ್ಫಲೋ ಗತೋ

ರಾಜ್ಯಶ್ರಿಯೋನ್ನದ್ಧಮದಸ್ಯ ಭೂಪತೇ ।

ಮರ್ತ್ಯಾತ್ಮಬುದ್ಧೇಃ ಸುತದಾರಕೋಶಭೂ-

ಷ್ವಾಸಜ್ಜಮಾನಸ್ಯ ದುರನ್ತಚಿನ್ತಯಾ ॥ 3 ॥

ಕಲೇವರೇಽಸ್ಮಿನ್ ಘಟಕುಡ್ಯಸನ್ನಿಭೇ

ನಿರೂಢಮಾನೋ ನರದೇವ ಇತ್ಯಹಮ್ ।

ವೃತೋ ರಥೇಭಾಶ್ವಪದಾತ್ಯನೀಕಪೈರ್ಗಾಂ

ಪರ್ಯಟಂಸ್ತ್ವಾಗಣಯನ್ ಸುದುರ್ಮದಃ ॥ 4 ॥

ಪ್ರಮತ್ತಮುಚ್ಚೈರಿತಿ ಕೃತ್ಯಚಿನ್ತಯಾ

ಪ್ರಭುದ್ಧಲೋಭಂ ವಿಷಯೇಷು ಲಾಲಸಮ್ ।

ತ್ವಮಪ್ರಮತ್ತಃ ಸಹಸಾಽಭಿಪದ್ಯಸೇ

ಕ್ಷುಲ್ಲೇಲಿಹಾನೋಽಹಿರಿವಾಖುಮನ್ತಕಃ ॥ 5 ॥

ಪುರಾ ರಥೈರ್ಹೇಮಪರಿಷ್ಕೃತೈಶ್ಚರನ್

ಮತಙ್ಗಜೈರ್ವಾ ನರದೇವಸಞ್ಜ್ಞಿತಃ ।

ಸ ಏವ ಕಾಲೇನ ದುರತ್ಯಯೇನ ತೇ

ಕಲೇವರೋ ವಿಟ್ಕೃಮಿಭಸ್ಮಸಞ್ಜ್ಞಿತಃ ॥ 6 ॥

ನಿರ್ಜಿತ್ಯ ದಿಕ್ಚಕ್ರಮಭೂತವಿಗ್ರಹೋ

ವರಾಸನಸ್ಥಃ ಸಮರಾಜವನ್ದಿತಃ ।

ಗೃಹೇಷು ಮೈಥುನ್ಯಸುಖೇಷು ಯೋಷಿತಾಂ

ಕ್ರೀಡಾಮೃಗ ಪೂರುಷ ಈಶ ನೀಯತೇ ॥ 7 ॥

ಕರೋತಿ ಕರ್ಮಾಣಿ ತಪಃಸು ನಿಷ್ಠಿತೋ

ನಿವೃತ್ತಭೋಗಸ್ತದಪೇಕ್ಷಯಾ ದದತ್ ।

ಪುನಶ್ಚ ಭೂಯೇಯಮಹಂ ಸ್ವರಾಡಿತಿ

ಪ್ರಬುದ್ಧತರ್ಷೋ ನ ಸುಖಾಯ ಕಲ್ಪತೇ ॥ 8 ॥

ಭವಾಪವರ್ಗೋ ಭ್ರಮತೋ ಯದಾ ಭವೇ-

ಜ್ಜನಸ್ಯ ತರ್ಹ್ಯಚ್ಯುತ ಸತ್ಸಮಾಗಮಃ ।

ಸತ್ಸಙ್ಗಮೋ ಯರ್ಹಿ ತದೈವ ಸದ್ಗತೌ

ಪರಾವರೇಶೇ ತ್ವಯಿ ಜಾಯತೇ ಮತಿಃ ॥ 9 ॥

ಮನ್ಯೇ ಮಮಾನುಗ್ರಹ ಈಶ ತೇ ಕೃತೋ

ರಾಜ್ಯಾನುಬನ್ಧಾಪಗಮೋ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ।

ಯಃ ಪ್ರಾರ್ಥ್ಯತೇ ಸಾಧುಭಿರೇಕಚರ್ಯಯಾ

ವನಂ ವಿವಿಕ್ಷದ್ಭಿರಖಣ್ಡಭೂಮಿಪೈಃ ॥ 10 ॥

ನ ಕಾಮಯೇಽನ್ಯಂ ತವ ಪಾದಸೇವನಾದ್-

ಅಕಿಞ್ಚನಪ್ರಾರ್ಥ್ಯತಮಾದ್ವರಂ ವಿಭೋ ।

ಆರಾಧ್ಯ ಕಸ್ತ್ವಾಂ ಹ್ಯಪವರ್ಗದಂ ಹರೇ

ವೃಣೀತ ಆರ್ಯೋ ವರಮಾತ್ಮಬನ್ಧನಮ್ ॥ 11 ॥

ತಸ್ಮಾದ್ವಿಸೃಜ್ಯಾಶಿಷ ಈಶ ಸರ್ವತೋ

ರಜಸ್ತಮಃಸತ್ತ್ವಗುಣಾನುಬನ್ಧನಾಃ ।

ನಿರಞ್ಜನಂ ನಿರ್ಗುಣಮದ್ವಯಂ ಪರಂ

ತ್ವಾಂ ಜ್ಞಪ್ತಿಮಾತ್ರಂ ಪುರುಷಂ ವ್ರಜಾಮ್ಯಹಮ್ ॥ 12 ॥

ಚಿರಮಿಹ ವೃಜಿನಾರ್ತಸ್ತಪ್ಯಮಾನೋಽನುತಾಪೈಃ

ಅವಿತೃಷಷಡಮಿತ್ರೋ ಲಬ್ಧಶಾನ್ತಿಃ ಕಥಞ್ಚಿತ್ ।

ಶರಣದ ಸಮುಪೇತಸ್ತ್ವತ್ಪದಾಬ್ಜಂ ಪರಾತ್ಮನ್

ಅಭಯಮಮೃತಮಶೋಕಂ ಪಾಹಿ ಮಾಽಪನ್ನಮೀಶ ॥ 13 ॥

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಾನ್ತರ್ಗತಾ ಮುಚುಕುನ್ದಕೃತಾ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುಸ್ತುತಿಃ ಸಮಾಪ್ತಾ ।

Roman (IAST) Transliteration

vimohito'yaṃ jana īśa māyayā

tvadīyayā tvāṃ ca bhajatyanarthadṛk |

sukhāya duḥkhaprabhaveṣu sajjate

gṛheṣu yoṣitpuruṣaśca vañcitaḥ || 1 ||

labdhvā jano durlabhamatra mānuṣaṃ

kathañcidavyaṅgamayatnato'nagha |

pādāravindaṃ na bhajatyasanmati-

rgṛhāndhakūpe patito yathā paśuḥ || 2 ||

mamaiṣa kālo'jita niṣphalo gato

rājyaśriyonnaddhamadasya bhūpate |

martyātmabuddheḥ sutadārakośabhū-

ṣvāsajjamānasya durantacintayā || 3 ||

kalevare'smin ghaṭakuḍyasannibhe

nirūḍhamāno naradeva ityaham |

vṛto rathebhāśvapadātyanīkapairgāṃ

paryaṭaṃstvāgaṇayan sudurmadaḥ || 4 ||

pramattamuccairiti kṛtyacintayā

prabhuddhalobhaṃ viṣayeṣu lālasam |

tvamapramattaḥ sahasā'bhipadyase

kṣullelihāno'hirivākhumantakaḥ || 5 ||

purā rathairhemapariṣkṛtaiścaran

mataṅgajairvā naradevasañjñitaḥ |

sa eva kālena duratyayena te

kalevaro viṭkṛmibhasmasañjñitaḥ || 6 ||

nirjitya dikcakramabhūtavigraho

varāsanasthaḥ samarājavanditaḥ |

gṛheṣu maithunyasukheṣu yoṣitāṃ

krīḍāmṛga pūruṣa īśa nīyate || 7 ||

karoti karmāṇi tapaḥsu niṣṭhito

nivṛttabhogastadapekṣayā dadat |

punaśca bhūyeyamahaṃ svarāḍiti

prabuddhatarṣo na sukhāya kalpate || 8 ||

bhavāpavargo bhramato yadā bhave-

jjanasya tarhyacyuta satsamāgamaḥ |

satsaṅgamo yarhi tadaiva sadgatau

parāvareśe tvayi jāyate matiḥ || 9 ||

manye mamānugraha īśa te kṛto

rājyānubandhāpagamo yadṛcchayā |

yaḥ prārthyate sādhubhirekacaryayā

vanaṃ vivikṣadbhirakhaṇḍabhūmipaiḥ || 10 ||

na kāmaye'nyaṃ tava pādasevanād-

akiñcanaprārthyatamādvaraṃ vibho |

ārādhya kastvāṃ hyapavargadaṃ hare

vṛṇīta āryo varamātmabandhanam || 11 ||

tasmādvisṛjyāśiṣa īśa sarvato

rajastamaḥsattvaguṇānubandhanāḥ |

nirañjanaṃ nirguṇamadvayaṃ paraṃ

tvāṃ jñaptimātraṃ puruṣaṃ vrajāmyaham || 12 ||

ciramiha vṛjinārtastapyamāno'nutāpaiḥ

avitṛṣaṣaḍamitro labdhaśāntiḥ kathañcit |

śaraṇada samupetastvatpadābjaṃ parātman

abhayamamṛtamaśokaṃ pāhi mā'pannamīśa || 13 ||

iti śrīmadbhāgavatāntargatā mucukundakṛtā śrīviṣṇustutiḥ samāptā |

Sanskrit — Devanagari (original)

विमोहितोऽयं जन ईश मायया

त्वदीयया त्वां च भजत्यनर्थदृक् ।

सुखाय दुःखप्रभवेषु सज्जते

गृहेषु योषित्पुरुषश्च वञ्चितः ॥ 1 ॥

लब्ध्वा जनो दुर्लभमत्र मानुषं

कथञ्चिदव्यङ्गमयत्नतोऽनघ ।

पादारविन्दं न भजत्यसन्मति-

र्गृहान्धकूपे पतितो यथा पशुः ॥ 2 ॥

ममैष कालोऽजित निष्फलो गतो

राज्यश्रियोन्नद्धमदस्य भूपते ।

मर्त्यात्मबुद्धेः सुतदारकोशभू-

ष्वासज्जमानस्य दुरन्तचिन्तया ॥ 3 ॥

कलेवरेऽस्मिन् घटकुड्यसन्निभे

निरूढमानो नरदेव इत्यहम् ।

वृतो रथेभाश्वपदात्यनीकपैर्गां

पर्यटंस्त्वागणयन् सुदुर्मदः ॥ 4 ॥

प्रमत्तमुच्चैरिति कृत्यचिन्तया

प्रभुद्धलोभं विषयेषु लालसम् ।

त्वमप्रमत्तः सहसाऽभिपद्यसे

क्षुल्लेलिहानोऽहिरिवाखुमन्तकः ॥ 5 ॥

पुरा रथैर्हेमपरिष्कृतैश्चरन्

मतङ्गजैर्वा नरदेवसञ्ज्ञितः ।

स एव कालेन दुरत्ययेन ते

कलेवरो विट्कृमिभस्मसञ्ज्ञितः ॥ 6 ॥

निर्जित्य दिक्चक्रमभूतविग्रहो

वरासनस्थः समराजवन्दितः ।

गृहेषु मैथुन्यसुखेषु योषितां

क्रीडामृग पूरुष ईश नीयते ॥ 7 ॥

करोति कर्माणि तपःसु निष्ठितो

निवृत्तभोगस्तदपेक्षया ददत् ।

पुनश्च भूयेयमहं स्वराडिति

प्रबुद्धतर्षो न सुखाय कल्पते ॥ 8 ॥

भवापवर्गो भ्रमतो यदा भवे-

ज्जनस्य तर्ह्यच्युत सत्समागमः ।

सत्सङ्गमो यर्हि तदैव सद्गतौ

परावरेशे त्वयि जायते मतिः ॥ 9 ॥

मन्ये ममानुग्रह ईश ते कृतो

राज्यानुबन्धापगमो यदृच्छया ।

यः प्रार्थ्यते साधुभिरेकचर्यया

वनं विविक्षद्भिरखण्डभूमिपैः ॥ 10 ॥

न कामयेऽन्यं तव पादसेवनाद्-

अकिञ्चनप्रार्थ्यतमाद्वरं विभो ।

आराध्य कस्त्वां ह्यपवर्गदं हरे

वृणीत आर्यो वरमात्मबन्धनम् ॥ 11 ॥

तस्माद्विसृज्याशिष ईश सर्वतो

रजस्तमःसत्त्वगुणानुबन्धनाः ।

निरञ्जनं निर्गुणमद्वयं परं

त्वां ज्ञप्तिमात्रं पुरुषं व्रजाम्यहम् ॥ 12 ॥

चिरमिह वृजिनार्तस्तप्यमानोऽनुतापैः

अवितृषषडमित्रो लब्धशान्तिः कथञ्चित् ।

शरणद समुपेतस्त्वत्पदाब्जं परात्मन्

अभयममृतमशोकं पाहि माऽपन्नमीश ॥ 13 ॥

इति श्रीमद्भागवतान्तर्गता मुचुकुन्दकृता श्रीविष्णुस्तुतिः समाप्ता ।