Muchukunda Stutih — Bengali Script

বিমোহিতোঽযং জন ঈশ মাযযা

ত্বদীযযা ত্বাং চ ভজত্যনর্থদৃক্ ।

সুখায দুঃখপ্রভবেষু সজ্জতে

গৃহেষু যোষিত্পুরুষশ্চ বঞ্চিতঃ ॥ 1 ॥

লব্ধ্বা জনো দুর্লভমত্র মানুষং

কথঞ্চিদব্যঙ্গমযত্নতোঽনঘ ।

পাদারবিন্দং ন ভজত্যসন্মতি-

র্গৃহান্ধকূপে পতিতো যথা পশুঃ ॥ 2 ॥

মমৈষ কালোঽজিত নিষ্ফলো গতো

রাজ্যশ্রিযোন্নদ্ধমদস্য ভূপতে ।

মর্ত্যাত্মবুদ্ধেঃ সুতদারকোশভূ-

ষ্বাসজ্জমানস্য দুরন্তচিন্তযা ॥ 3 ॥

কলেবরেঽস্মিন্ ঘটকুড্যসন্নিভে

নিরূঢমানো নরদেব ইত্যহম্ ।

বৃতো রথেভাশ্বপদাত্যনীকপৈর্গাং

পর্যটংস্ত্বাগণযন্ সুদুর্মদঃ ॥ 4 ॥

প্রমত্তমুচ্চৈরিতি কৃত্যচিন্তযা

প্রভুদ্ধলোভং বিষযেষু লালসম্ ।

ত্বমপ্রমত্তঃ সহসাঽভিপদ্যসে

ক্ষুল্লেলিহানোঽহিরিবাখুমন্তকঃ ॥ 5 ॥

পুরা রথৈর্হেমপরিষ্কৃতৈশ্চরন্

মতঙ্গজৈর্বা নরদেবসঞ্জ্ঞিতঃ ।

স এব কালেন দুরত্যযেন তে

কলেবরো বিট্কৃমিভস্মসঞ্জ্ঞিতঃ ॥ 6 ॥

নির্জিত্য দিক্চক্রমভূতবিগ্রহো

বরাসনস্থঃ সমরাজবন্দিতঃ ।

গৃহেষু মৈথুন্যসুখেষু যোষিতাং

ক্রীডামৃগ পূরুষ ঈশ নীযতে ॥ 7 ॥

করোতি কর্মাণি তপঃসু নিষ্ঠিতো

নিবৃত্তভোগস্তদপেক্ষযা দদত্ ।

পুনশ্চ ভূযেযমহং স্বরাডিতি

প্রবুদ্ধতর্ষো ন সুখায কল্পতে ॥ 8 ॥

ভবাপবর্গো ভ্রমতো যদা ভবে-

জ্জনস্য তর্হ্যচ্যুত সত্সমাগমঃ ।

সত্সঙ্গমো যর্হি তদৈব সদ্গতৌ

পরাবরেশে ত্বযি জাযতে মতিঃ ॥ 9 ॥

মন্যে মমানুগ্রহ ঈশ তে কৃতো

রাজ্যানুবন্ধাপগমো যদৃচ্ছযা ।

যঃ প্রার্থ্যতে সাধুভিরেকচর্যযা

বনং বিবিক্ষদ্ভিরখণ্ডভূমিপৈঃ ॥ 10 ॥

ন কামযেঽন্যং তব পাদসেবনাদ্-

অকিঞ্চনপ্রার্থ্যতমাদ্বরং বিভো ।

আরাধ্য কস্ত্বাং হ্যপবর্গদং হরে

বৃণীত আর্যো বরমাত্মবন্ধনম্ ॥ 11 ॥

তস্মাদ্বিসৃজ্যাশিষ ঈশ সর্বতো

রজস্তমঃসত্ত্বগুণানুবন্ধনাঃ ।

নিরঞ্জনং নির্গুণমদ্বযং পরং

ত্বাং জ্ঞপ্তিমাত্রং পুরুষং ব্রজাম্যহম্ ॥ 12 ॥

চিরমিহ বৃজিনার্তস্তপ্যমানোঽনুতাপৈঃ

অবিতৃষষডমিত্রো লব্ধশান্তিঃ কথঞ্চিত্ ।

শরণদ সমুপেতস্ত্বত্পদাব্জং পরাত্মন্

অভযমমৃতমশোকং পাহি মাঽপন্নমীশ ॥ 13 ॥

ইতি শ্রীমদ্ভাগবতান্তর্গতা মুচুকুন্দকৃতা শ্রীবিষ্ণুস্তুতিঃ সমাপ্তা ।

Roman (IAST) Transliteration

vimohito'yaṃ jana īśa māyayā

tvadīyayā tvāṃ ca bhajatyanarthadṛk |

sukhāya duḥkhaprabhaveṣu sajjate

gṛheṣu yoṣitpuruṣaśca vañcitaḥ || 1 ||

labdhvā jano durlabhamatra mānuṣaṃ

kathañcidavyaṅgamayatnato'nagha |

pādāravindaṃ na bhajatyasanmati-

rgṛhāndhakūpe patito yathā paśuḥ || 2 ||

mamaiṣa kālo'jita niṣphalo gato

rājyaśriyonnaddhamadasya bhūpate |

martyātmabuddheḥ sutadārakośabhū-

ṣvāsajjamānasya durantacintayā || 3 ||

kalevare'smin ghaṭakuḍyasannibhe

nirūḍhamāno naradeva ityaham |

vṛto rathebhāśvapadātyanīkapairgāṃ

paryaṭaṃstvāgaṇayan sudurmadaḥ || 4 ||

pramattamuccairiti kṛtyacintayā

prabhuddhalobhaṃ viṣayeṣu lālasam |

tvamapramattaḥ sahasā'bhipadyase

kṣullelihāno'hirivākhumantakaḥ || 5 ||

purā rathairhemapariṣkṛtaiścaran

mataṅgajairvā naradevasañjñitaḥ |

sa eva kālena duratyayena te

kalevaro viṭkṛmibhasmasañjñitaḥ || 6 ||

nirjitya dikcakramabhūtavigraho

varāsanasthaḥ samarājavanditaḥ |

gṛheṣu maithunyasukheṣu yoṣitāṃ

krīḍāmṛga pūruṣa īśa nīyate || 7 ||

karoti karmāṇi tapaḥsu niṣṭhito

nivṛttabhogastadapekṣayā dadat |

punaśca bhūyeyamahaṃ svarāḍiti

prabuddhatarṣo na sukhāya kalpate || 8 ||

bhavāpavargo bhramato yadā bhave-

jjanasya tarhyacyuta satsamāgamaḥ |

satsaṅgamo yarhi tadaiva sadgatau

parāvareśe tvayi jāyate matiḥ || 9 ||

manye mamānugraha īśa te kṛto

rājyānubandhāpagamo yadṛcchayā |

yaḥ prārthyate sādhubhirekacaryayā

vanaṃ vivikṣadbhirakhaṇḍabhūmipaiḥ || 10 ||

na kāmaye'nyaṃ tava pādasevanād-

akiñcanaprārthyatamādvaraṃ vibho |

ārādhya kastvāṃ hyapavargadaṃ hare

vṛṇīta āryo varamātmabandhanam || 11 ||

tasmādvisṛjyāśiṣa īśa sarvato

rajastamaḥsattvaguṇānubandhanāḥ |

nirañjanaṃ nirguṇamadvayaṃ paraṃ

tvāṃ jñaptimātraṃ puruṣaṃ vrajāmyaham || 12 ||

ciramiha vṛjinārtastapyamāno'nutāpaiḥ

avitṛṣaṣaḍamitro labdhaśāntiḥ kathañcit |

śaraṇada samupetastvatpadābjaṃ parātman

abhayamamṛtamaśokaṃ pāhi mā'pannamīśa || 13 ||

iti śrīmadbhāgavatāntargatā mucukundakṛtā śrīviṣṇustutiḥ samāptā |

Sanskrit — Devanagari (original)

विमोहितोऽयं जन ईश मायया

त्वदीयया त्वां च भजत्यनर्थदृक् ।

सुखाय दुःखप्रभवेषु सज्जते

गृहेषु योषित्पुरुषश्च वञ्चितः ॥ 1 ॥

लब्ध्वा जनो दुर्लभमत्र मानुषं

कथञ्चिदव्यङ्गमयत्नतोऽनघ ।

पादारविन्दं न भजत्यसन्मति-

र्गृहान्धकूपे पतितो यथा पशुः ॥ 2 ॥

ममैष कालोऽजित निष्फलो गतो

राज्यश्रियोन्नद्धमदस्य भूपते ।

मर्त्यात्मबुद्धेः सुतदारकोशभू-

ष्वासज्जमानस्य दुरन्तचिन्तया ॥ 3 ॥

कलेवरेऽस्मिन् घटकुड्यसन्निभे

निरूढमानो नरदेव इत्यहम् ।

वृतो रथेभाश्वपदात्यनीकपैर्गां

पर्यटंस्त्वागणयन् सुदुर्मदः ॥ 4 ॥

प्रमत्तमुच्चैरिति कृत्यचिन्तया

प्रभुद्धलोभं विषयेषु लालसम् ।

त्वमप्रमत्तः सहसाऽभिपद्यसे

क्षुल्लेलिहानोऽहिरिवाखुमन्तकः ॥ 5 ॥

पुरा रथैर्हेमपरिष्कृतैश्चरन्

मतङ्गजैर्वा नरदेवसञ्ज्ञितः ।

स एव कालेन दुरत्ययेन ते

कलेवरो विट्कृमिभस्मसञ्ज्ञितः ॥ 6 ॥

निर्जित्य दिक्चक्रमभूतविग्रहो

वरासनस्थः समराजवन्दितः ।

गृहेषु मैथुन्यसुखेषु योषितां

क्रीडामृग पूरुष ईश नीयते ॥ 7 ॥

करोति कर्माणि तपःसु निष्ठितो

निवृत्तभोगस्तदपेक्षया ददत् ।

पुनश्च भूयेयमहं स्वराडिति

प्रबुद्धतर्षो न सुखाय कल्पते ॥ 8 ॥

भवापवर्गो भ्रमतो यदा भवे-

ज्जनस्य तर्ह्यच्युत सत्समागमः ।

सत्सङ्गमो यर्हि तदैव सद्गतौ

परावरेशे त्वयि जायते मतिः ॥ 9 ॥

मन्ये ममानुग्रह ईश ते कृतो

राज्यानुबन्धापगमो यदृच्छया ।

यः प्रार्थ्यते साधुभिरेकचर्यया

वनं विविक्षद्भिरखण्डभूमिपैः ॥ 10 ॥

न कामयेऽन्यं तव पादसेवनाद्-

अकिञ्चनप्रार्थ्यतमाद्वरं विभो ।

आराध्य कस्त्वां ह्यपवर्गदं हरे

वृणीत आर्यो वरमात्मबन्धनम् ॥ 11 ॥

तस्माद्विसृज्याशिष ईश सर्वतो

रजस्तमःसत्त्वगुणानुबन्धनाः ।

निरञ्जनं निर्गुणमद्वयं परं

त्वां ज्ञप्तिमात्रं पुरुषं व्रजाम्यहम् ॥ 12 ॥

चिरमिह वृजिनार्तस्तप्यमानोऽनुतापैः

अवितृषषडमित्रो लब्धशान्तिः कथञ्चित् ।

शरणद समुपेतस्त्वत्पदाब्जं परात्मन्

अभयममृतमशोकं पाहि माऽपन्नमीश ॥ 13 ॥

इति श्रीमद्भागवतान्तर्गता मुचुकुन्दकृता श्रीविष्णुस्तुतिः समाप्ता ।