Valmiki Ramayana Ayodhya Kanda Sarga 38 — Devanagari Script

⚠️ AI-generated translation — the Telugu meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Telugu

రాముడు, సీత, లక్ష్మణులు అడవికి బయలుదేరే సన్నివేశంలో, నారచీరలు ధరించిన సీతను చూసి ప్రజలు దశరథుడిని నిందిస్తూ ఆర్తనాదం చేస్తారు. ఆ నాదాన్ని విని దుఃఖితుడైన దశరథుడు జీవితం, ధర్మం, కీర్తిపై ఆసక్తిని విడిచిపెట్టి, సుకుమారియైన సీత నారచీరలు ధరించి అడవికి వెళ్ళడం తగదని కైకేయితో అంటాడు. రాముని వనవాసమే చాలని, సీతపై మరింత పాపకర్మలు ఎందుకు చేస్తున్నావని ఆమెను నిందిస్తూ పుత్రశోకంతో నేలపై పడిపోతాడు. అప్పుడు రాముడు తండ్రితో మాట్లాడుతూ, తన వల్ల విడిచిపెట్టబడిన తల్లి కౌసల్యను ఆదరించి, ఆమె పుత్రశోకంతో కృశించి ప్రాణాలు విడవకుండా చూడమని కోరతాడు.

AI-generated · not yet verified

The Telugu meaning of each verse is shown below the verse.

⚠️ AI-generated translation — the Nepali meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Nepali

यस सर्गमा सीताले चीर वस्त्र धारण गरेपछि जनसमुदायले दशरथलाई धिक्कार गरेको र राजाले जीवन, धर्म र यशमा विश्वास गुमाएको वर्णन छ। राजाले कैकेयीलाई सीता वन जान योग्य छैनिन् भनी भनेका छन् र रामलाई वनवास पठाउनु मात्र पर्याप्त हुँदा सीतालाई पनि वल्कल वस्त्र धारण गराउन खोजेकोमा आक्रोश व्यक्त गरेका छन्। शोकमा डुबेर राजा भूमिमा लडेपछि रामले आमा कौशल्याको चिन्ता गर्दै पितालाई उनलाई सान्त्वना दिन र पुत्रशोक नभोगून् भनी विन्ती गरेका छन्।

AI-generated · not yet verified

The Nepali meaning of each verse is shown below the verse.

⚠️ AI-generated translation — the Sanskrit (simple prose explanation) meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Sanskrit (simple prose explanation)

अयोध्याकाण्डस्य अष्टत्रिंशे सर्गे सीतायाः चीरवसनं दृष्ट्वा जनः दशरथं धिक्करोति। तेन दुःखेन राजा जीविते धर्मे यशसि च श्रद्धां त्यक्त्वा कैकेयीं निन्दति — सुकुमारी बाला सीता वनवासाय न योग्येति। रामः वनं प्रस्थितः सन् पितरं ब्रवीति — माता कौशल्या त्वां न गर्हते, तां पुत्रशोकं विना रक्षेति। एवं सः मातुः रक्षणाय पितरं प्रार्थयते।

AI-generated · not yet verified

The Sanskrit (simple prose explanation) meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।

अथ अष्टत्रिंशस्सर्गः ।

Shloka 1

तस्यां चीरं वसानायां नाथवत्यामनाथवत् ।
प्रचुक्रोश जनस्सर्वो धिक्त्वां दशरथं त्विति ॥ 1 ॥

tasyāṃ cīraṃ vasānāyāṃ nāthavatyāmanāthavat |
pracukrośa janassarvo dhiktvāṃ daśarathaṃ tviti || 1 ||

त्यसरी चीर वस्त्र धारण गर्ने, नाथ (पति) भएकी उनलाई नाथ नभएकी जस्तै देखेर सम्पूर्ण जनसमुदायले 'धिक्कार छ तिमीलाई, हे दशरथ!' भनी ठूलो हल्ला गर्यो। ^AI

तस्यां चीरं वसानायां सत्यां नाथवत्यामपि अनाथवत् सर्वः जनः हे दशरथ धिक् त्वाम् इति प्रचुक्रोश ॥ ^AI

ఆమె (సీత) నారచీరలు ధరించి, భర్త ఉన్నా భర్త లేని దీన స్త్రీలా ఉండటం చూసి, జనులందరూ 'ఓ దశరథా, నీకు ధిక్కారం!' అని గొల్లుమన్నారు. ^AI

Shloka 2

तेन तत्र प्रणादेन दुःखितस्स महीपतिः ।
चिच्छेद जीविते श्रद्धां धर्मे यशसि चात्मनः ॥ 2 ॥

tena tatra praṇādena duḥkhitassa mahīpatiḥ |
ciccheda jīvite śraddhāṃ dharme yaśasi cātmanaḥ || 2 ||

त्यस ठूलो कोलाहलले दुःखी भएका ती राजाले जीवनमा, धर्ममा र आफ्नो यशमा विश्वास गुमाए। ^AI

तेन तत्र प्रणादेन दुःखितः सः महीपतिः जीविते धर्मे आत्मनः यशसि च श्रद्धां चिच्छेद ॥ ^AI

ఆ ప్రజల ఆర్తనాదాన్ని విని దుఃఖితుడైన ఆ మహారాజు జీవితం మీద, ధర్మం మీద, తన కీర్తి మీద ఉన్న ఆసక్తిని విడిచిపెట్టాడు. ^AI

Shloka 3

स निःश्वस्योष्णमैक्ष्वाक स्तां भार्यामिदमब्रवीत् ।
कैकेयि कुशचीरेण न सीता गन्तुमर्हति ॥ 3 ॥

sa niḥśvasyoṣṇamaikṣvāka stāṃ bhāryāmidamabravīt |
kaikeyi kuśacīreṇa na sītā gantumarhati || 3 ||

इक्ष्वाकुवंशी ती राजाले तातो सास फेर्दै आफ्नी पत्नीलाई यसो भने — हे कैकेयी! कुशको चीर वस्त्र लिएर सीता जान योग्य छैनिन्। ^AI

सः ऐक्ष्वाकः निःश्वस्य उष्णम् इदम् अब्रवीत् — हे कैकेयि, सीता कुशचीरेण न गन्तुम् अर्हति ॥ ^AI

ఇక్ష్వాకు వంశీయుడైన ఆయన వేడి నిట్టూర్పు విడిచి తన భార్యతో ఇలా అన్నాడు: 'ఓ కైకేయీ, కుశ దర్భలతో అల్లిన నారచీరలను ధరించి సీత వెళ్ళకూడదు (వెళ్ళడం తగదు).' ^AI

Shloka 4

सुकुमारी च बाला च सततं च सुखोचिता ।
नेयं वनस्य योग्येति सत्यमाह गुरुर्मम ॥ 4 ॥

sukumārī ca bālā ca satataṃ ca sukhocitā |
neyaṃ vanasya yogyeti satyamāha gururmama || 4 ||

अत्यन्त कोमल, बालिका र सधैं सुखमा बानी परेकी यी वनको योग्य छैनिन् भनी मेरा गुरुले सत्य भनेका थिए। ^AI

सुकुमारी च बाला च सततं सुखोचिता च इयं वनस्य योग्या न इति मम गुरुः सत्यम् आह ॥ ^AI

'ఆమె ఎంతో సుకుమారి, బాలిక, ఎల్లప్పుడూ సుఖాలకే అలవాటు పడినది. ఈమె అడవికి తగినది కాదు' అని నా తండ్రి నిజమే చెప్పాడు.' ^AI

Shloka 5

इयं हि कस्यापकरोति किञ्चि त्तपस्विनी राजवरस्य कन्या ।
या चीरमासाद्य जनस्य मध्ये स्थिता विसञ्ज्ञाश्रमणीव काचित् ॥ 5 ॥

iyaṃ hi kasyāpakaroti kiñci ttapasvinī rājavarasya kanyā |
yā cīramāsādya janasya madhye sthitā visañjñāśramaṇīva kācit || 5 ||

तपस्विनी बनेकी यी राजवरकी छोरीले कसैको केही अपकार गरेकी छैन; तैपनि चीर वस्त्र लिएर जनसमुदायको बीचमा कुनै संज्ञा नभएकी श्रमणी जस्तै उभिएकी छिन्। ^AI

इयं हि राजवरस्य कन्या तपस्विनी कस्य किञ्चित् अपकरोति? या चीरम् आसाद्य जनस्य मध्ये विसञ्ज्ञा काचित् श्रमणी इव स्थिता ॥ ^AI

'ఈమె ఎవరికీ ఏ కీడూ చేయలేదు; తపస్విని; రాజశ్రేష్ఠుని కుమార్తె. అయినా ఈమె నారచీరలు ధరించి జనుల మధ్యలో ఏదో స్పృహ తప్పిన సన్యాసినిలా నిలబడింది.' ^AI

Shloka 6

चीराण्यपास्याज्जनकस्य कन्या नेयं प्रतिज्ञा मम दत्तपूर्वा ।
यथासुखं गच्छतु राजपुत्री वनं समग्रा सह सर्वरत्नैः ॥ 6 ॥

cīrāṇyapāsyājjanakasya kanyā neyaṃ pratijñā mama dattapūrvā |
yathāsukhaṃ gacchatu rājaputrī vanaṃ samagrā saha sarvaratnaiḥ || 6 ||

जनककी छोरीले चीर वस्त्र त्याग्नुपर्छ; यो मैले पहिले दिएको प्रतिज्ञा होइन। राजकुमारी सबै रत्नहरूसहित सुखपूर्वक वन जाऊन्। ^AI

जनकस्य कन्या चीराणि अपास्यत्। इयं मम दत्तपूर्वा प्रतिज्ञा न। राजपुत्री यथासुखं समग्रैः सर्वरत्नैः सह वनं गच्छतु ॥ ^AI

'జనకుని కుమార్తె ఈ నారచీరలను విడిచిపెట్టుగాక. ఇది నేను ఇంతకు ముందు ఇచ్చిన ప్రతిజ్ఞ కాదు. రాజకుమారి సర్వరత్నాలతో సహా సుఖంగా అడవికి వెళ్ళుగాక.' ^AI

Shloka 7

अजीवनार्हेण मया नृशंसा कृता प्रतिज्ञा नियमेन तावत् ।
तवया हि बाल्यात् प्रतिपन्नमेतत् तन्मां दहेद्वेणुमिवात्मपुष्पम् ॥ 7 ॥

ajīvanārheṇa mayā nṛśaṃsā kṛtā pratijñā niyamena tāvat |
tavayā hi bālyāt pratipannametat tanmāṃ dahedveṇumivātmapuṣpam || 7 ||

बाँच्न नहुने मैले निर्दयी भई नियमसहित यो प्रतिज्ञा गरें; तिमीले बाल्यकालदेखि नै यो स्वीकार गरेकी थियौ, त्यसले आफ्नै फूललाई जलाएझैं मलाई जलाउनेछ। ^AI

अजीवनार्हेण मया नृशंसा प्रतिज्ञा नियमेन तावत् कृता। त्वया हि बाल्यात् एतत् प्रतिपन्नम्। तत् माम् आत्मपुष्पं वेणुम् इव दहेत् ॥ ^AI

'జీవించకూడని నేను క్రూరుడనై ఆ ప్రతిజ్ఞను నియమంగా చేసుకున్నాను. నీవు బాల్యం నుండే దీన్ని కోరావు; అది తన పువ్వులతోనే తాను కాలిపోయే వెదురు చెట్టులా నన్ను దహించివేస్తుంది.' ^AI

Shloka 8

रामेण यदि ते पापे किञ्चित्कृतमशोभनम् ।
अपकारः क इह ते वैदेह्या दर्शितोऽधमे ॥ 8 ॥

rāmeṇa yadi te pāpe kiñcitkṛtamaśobhanam |
apakāraḥ ka iha te vaidehyā darśito'dhame || 8 ||

हे पापिनी! यदि रामले तिम्रो केही अशुभ काम गरेको छ भने हे अधमे! वैदेहीले यहाँ तिम्रो के अपकार देखाएकी छिन्? ^AI

हे पापे, यदि रामेण ते किञ्चित् अशोभनं कृतम्, तर्हि हे अधमे, वैदेह्या कः अपकारः इह दर्शितः? ॥ ^AI

'ఓ పాపాత్మురాలా, రాముడు నీకు ఏదైనా అశుభం చేసి ఉంటే, ఓ అధమురాలా, వైదేహి (సీత) నీకు ఏ అపకారం చేసింది?' ^AI

Shloka 9

मृगीवोत्फुल्लनयना मृदुशीला तपस्वीनी ।
अपकारं कमिह ते करोति जनकात्मजा ॥ 9 ॥

mṛgīvotphullanayanā mṛduśīlā tapasvīnī |
apakāraṃ kamiha te karoti janakātmajā || 9 ||

हे पापिनी, यदि रामले तिम्रो केही अपकार गरेको छ भने यहाँ जनककी छोरी (सीता) ले तिम्रो के अपकार गरेकी छिन्, जो मृगीझैं फुलिएका आँखा भएकी, मृदु स्वभावकी र तपस्विनी छिन् ? ^AI

हे पापे, मृगीव उत्फुल्लनयना मृदुशीला तपस्विनी जनकात्मजा सीता इह ते कम् अपकारं करोति? (सा किमपि अपकारं न करोति।) ^AI

ఓ పాపురాలా, ఉత్ఫుల్లమైన కన్నులు గల మృగి వంటి, మృదుస్వభావిని, తపస్విని అయిన జనకుని కుమార్తె సీత ఇక్కడ నీకు ఏమి అపకారం చేసింది? ^AI

Shloka 10

ननु पर्याप्त मेतत्ते पापे रामविवासनम् ।
किमेभिः कृपणैर्भूयः पातकैरपि ते कृतैः ॥ 10 ॥

nanu paryāpta metatte pāpe rāmavivāsanam |
kimebhiḥ kṛpaṇairbhūyaḥ pātakairapi te kṛtaiḥ || 10 ||

हे पापिनी, रामलाई वनवास पठाउनु तिम्रो लागि पर्याप्त छ । अब यी दयनीय पातकहरू थप गरेर के गर्नु छ ? ^AI

हे पापे, रामस्य विवासनम् एतत् ते पर्याप्तम्। एभिः कृपणैः पातकैः भूयः किम्? (अधिकैः पापैः किं प्रयोजनम्?) ^AI

ఓ పాపురాలా, రాముని వనవాసం చేయించడమే నీకు చాలును. ఇంకా ఈ దీనులపై మరిన్ని పాపకర్మలు ఎందుకు చేస్తున్నావు? ^AI

Shloka 11

प्रतिज्ञातं मया तावत् त्वयोक्तं देवि शृण्वता ।
रामं यदभिषेकाय त्वमिहागतमब्रवीः ॥ 11 ॥

pratijñātaṃ mayā tāvat tvayoktaṃ devi śṛṇvatā |
rāmaṃ yadabhiṣekāya tvamihāgatamabravīḥ || 11 ||

हे देवी, अभिषेकका लागि यहाँ आएका रामलाई तिमीले यसो भन्यौ — त्यो कुरा सुन्दा मैले तिमीसँग पहिले नै प्रतिज्ञा गरिसकेको छु । ^AI

हे देवि, शृण्वता त्वया यत् उक्तं तत् मया प्रतिज्ञातम् — अभिषेकाय इह आगतं रामम् इति त्वम् अब्रवीः। ^AI

ఓ దేవీ, అభిషేకం కోసం ఇక్కడికి వచ్చిన రాముని గురించి నీవు చెప్పిన మాటను విని నేను ఇంతకుముందే వాగ్దానం చేశాను. ^AI

Shloka 12

तत्त्वेतत्समतिक्रम्य निरयं गन्तुमिच्छसि ।
मैथिलीमपि या हि त्वमीक्षसे चीरवासिनीम् ॥ 12 ॥

tattvetatsamatikramya nirayaṃ gantumicchasi |
maithilīmapi yā hi tvamīkṣase cīravāsinīm || 12 ||

त्यसलाई पनि उल्लङ्घन गरेर तिमी नरकमा जान चाहन्छौ, किनकि तिमी मैथिली (सीता) लाई पनि वल्कल वस्त्र धारण गरेकी देख्न चाहन्छौ । ^AI

तत् एतत् समतिक्रम्य निरयं गन्तुम् इच्छसि, या त्वम् मैथिलीम् अपि चीरवासिनीम् ईक्षसे। ^AI

ఆ వాగ్దానాన్ని ఉల్లంఘించి, చీరలు ధరించిన మైథిలిని కూడా చూస్తున్న నీవు నరకానికి పోవాలని కోరుతున్నావు. ^AI

Shloka 13

इतीव राजा विलपन्महात्मा शोकस्य नान्तं स ददर्श किञ्चित् ।
भृशातुरत्वाच्च पपात भूमौ तेनैव पुत्रव्यसनेन मग्नः ॥ 13 ॥

itīva rājā vilapanmahātmā śokasya nāntaṃ sa dadarśa kiñcit |
bhṛśāturatvācca papāta bhūmau tenaiva putravyasanena magnaḥ || 13 ||

यसरी विलाप गर्दै महात्मा राजाले शोकको कुनै अन्त देखेनन्; अत्यन्त आतुर भएकाले ती पुत्र-व्यसनमा डुबेर उनी भूमिमा लडे । ^AI

इति इव विलपन् महात्मा राजा शोकस्य किञ्चित् अपि अन्तं न ददर्श। भृशातुरत्वात् च सः तेन एव पुत्रव्यसनेन मग्नः भूमौ पपात। ^AI

ఇలా విలపిస్తున్న మహాత్ముడైన రాజు శోకానికి కొంతైనా ముగింపు చూడలేకపోయాడు; మిక్కిలి ఆర్తి చెంది, ఆ పుత్రశోకంలోనే మునిగి నేలపై పడిపోయాడు. ^AI

Shloka 14

एवं ब्रुवन्तं पितरं रामस्सम्प्रस्थितो वनम् ।
अवाक्छिरसमासीनमिदं वचनमब्रवीत् ॥ 14 ॥

evaṃ bruvantaṃ pitaraṃ rāmassamprasthito vanam |
avākchirasamāsīnamidaṃ vacanamabravīt || 14 ||

यसरी भन्दै गरेका पितालाई, वनतर्फ प्रस्थान गर्न लागेका रामले शिर निहुराएर बसेका उनलाई यो वचन भने । ^AI

एवं ब्रुवन्तं पितरम् अवाक्छिरसम् आसीनं रामः वनं सम्प्रस्थितः सन् इदं वचनम् अब्रवीत्। ^AI

అలా మాట్లాడుతున్న తండ్రితో, అడ్డంగా తల దించుకుని కూర్చున్న అతనితో, అడవికి బయలుదేరిన రాముడు ఈ మాటలు పలికాడు. ^AI

Shloka 15

यं धार्मिक कौशल्या मम माता यशस्विनी ।
वृद्धा चाक्षुद्रशीला च न च त्वां देव गर्हते ॥ 15 ॥

yaṃ dhārmika kauśalyā mama mātā yaśasvinī |
vṛddhā cākṣudraśīlā ca na ca tvāṃ deva garhate || 15 ||

हे धार्मिक, मेरी यशस्विनी आमा कौशल्या वृद्धा छिन् र उनको स्वभाव क्षुद्र छैन; हे देव, उनले तिम्रो निन्दा गर्दिनन् । ^AI

हे धार्मिक, यां कौशल्या मम माता यशस्विनी वृद्धा अक्षुद्रशीला च, सा त्वां न गर्हते। ^AI

ఓ ధార్మికుడా, యశస్విని, వృద్ధురాలు, అల్పస్వభావం లేని నా తల్లి కౌసల్య ఎవరిని గురించి నిన్ను నిందించదో ఆమెను— ^AI

Shloka 16

मया विहीनां वरद प्रपन्नां शोकसागरम् ।
अदृष्टपूर्वव्यसनां भूयस्सम्मन्तुमर्हसि ॥ 16 ॥

mayā vihīnāṃ varada prapannāṃ śokasāgaram |
adṛṣṭapūrvavyasanāṃ bhūyassammantumarhasi || 16 ||

हे वरद, मबाट रहित भई शोकसागरमा डुबेकी र पहिले कहिल्यै नदेखेको व्यसन भोगेकी उनलाई तिमीले अझ बढी सान्त्वना दिनु उचित छ । ^AI

हे वरद, मया विहीनां शोकसागरं प्रपन्नाम् अदृष्टपूर्वव्यसनां तां भूयः सम्मन्तुम् अर्हसि। ^AI

ఓ వరదుడా, నా వల్ల విడిచిపెట్టబడి, శోకసాగరంలో పడి, ఇంతకుముందు ఎన్నడూ చూడని ఆపదను పొందిన ఆమెను మరింతగా ఆదరించవలసిందిగా కోరుతున్నాను. ^AI

Shloka 17

पुत्रशोकं यथा नर्च्छेत्त्वया पूज्येन पूजिता ।
मां हि सञ्चिन्तयन्ती सा त्वयि जीवेत्तपस्विनी ॥ 17 ॥

putraśokaṃ yathā narcchettvayā pūjyena pūjitā |
māṃ hi sañcintayantī sā tvayi jīvettapasvinī || 17 ||

हे पूजनीय ! तिमीद्वारा पूजित भएकी ती तपस्विनी आमाले मेरो चिन्ता गर्दै तिमी जीवित रहेसम्म पुत्रशोक नभोगून्, यसरी बाँचून् । ^AI

हे पूज्य! त्वया पूजिता सा तपस्विनी मां सञ्चिन्तयन्ती त्वयि जीवेत्, यथा पुत्रशोकं न प्राप्नुयात्। ^AI

ఓ పూజ్యుడా, నీచే పూజింపబడిన ఆమె పుత్రశోకాన్ని పొందకుండా ఉండేలా చేయుము. తపస్విని అయిన ఆమె నన్ను గురించి ఆలోచిస్తూ నీ వద్ద (నీపై ఆధారపడి) జీవించుగాక. ^AI

Shloka 18

इमां महेन्न्द्रोपम जातगर्धिनीं तथा विधातुं जननीं ममार्हसि ।
यथा वनस्थे मयि शोककर्शिता न जीवितं न्यस्य यमक्षयं व्रजेत् ॥ 18 ॥

imāṃ mahenndropama jātagardhinīṃ tathā vidhātuṃ jananīṃ mamārhasi |
yathā vanasthe mayi śokakarśitā na jīvitaṃ nyasya yamakṣayaṃ vrajet || 18 ||

हे महेन्द्रसमान ! मेरी आमा पुत्रप्राप्तिको लालसा राख्ने भएकी छिन्; म वनमा रहँदा शोकले कृश भएकी उनले जीवनको आशा त्यागेर यमलोकमा नपुगून्, यसरी तिमीले उनलाई बनाउनु उचित छ । ^AI

हे महेन्द्रोपम! मम जननीं जातगर्धिनीं तथा विधातुं अर्हसि, यथा वनस्थे मयि शोककर्शिता सती जीवितं न न्यस्य यमक्षयं न व्रजेत्। ^AI

ఓ మహేంద్రుని వంటివాడా, నా తల్లి పొందిన ఈ ఆసక్తిని (కుతూహలాన్ని) తీర్చేలా చేయుము. నేను అడవిలో ఉండగా శోకంచే కృశించిన ఆమె ప్రాణాలను విడిచి యమలోకానికి పోకుండా ఉండేలా చేయుము. ^AI

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे अष्टत्रिंशस्सर्गः ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।

अथ अष्टत्रिंशस्सर्गः ।

तस्यां चीरं वसानायां नाथवत्यामनाथवत् ।

प्रचुक्रोश जनस्सर्वो धिक्त्वां दशरथं त्विति ॥ 1 ॥

तेन तत्र प्रणादेन दुःखितस्स महीपतिः ।

चिच्छेद जीविते श्रद्धां धर्मे यशसि चात्मनः ॥ 2 ॥

स निःश्वस्योष्णमैक्ष्वाक स्तां भार्यामिदमब्रवीत् ।

कैकेयि कुशचीरेण न सीता गन्तुमर्हति ॥ 3 ॥

सुकुमारी च बाला च सततं च सुखोचिता ।

नेयं वनस्य योग्येति सत्यमाह गुरुर्मम ॥ 4 ॥

इयं हि कस्यापकरोति किञ्चि त्तपस्विनी राजवरस्य कन्या ।

या चीरमासाद्य जनस्य मध्ये स्थिता विसञ्ज्ञाश्रमणीव काचित् ॥ 5 ॥

चीराण्यपास्याज्जनकस्य कन्या नेयं प्रतिज्ञा मम दत्तपूर्वा ।

यथासुखं गच्छतु राजपुत्री वनं समग्रा सह सर्वरत्नैः ॥ 6 ॥

अजीवनार्हेण मया नृशंसा कृता प्रतिज्ञा नियमेन तावत् ।

तवया हि बाल्यात् प्रतिपन्नमेतत् तन्मां दहेद्वेणुमिवात्मपुष्पम् ॥ 7 ॥

रामेण यदि ते पापे किञ्चित्कृतमशोभनम् ।

अपकारः क इह ते वैदेह्या दर्शितोऽधमे ॥ 8 ॥

मृगीवोत्फुल्लनयना मृदुशीला तपस्वीनी ।

अपकारं कमिह ते करोति जनकात्मजा ॥ 9 ॥

ननु पर्याप्त मेतत्ते पापे रामविवासनम् ।

किमेभिः कृपणैर्भूयः पातकैरपि ते कृतैः ॥ 10 ॥

प्रतिज्ञातं मया तावत् त्वयोक्तं देवि शृण्वता ।

रामं यदभिषेकाय त्वमिहागतमब्रवीः ॥ 11 ॥

तत्त्वेतत्समतिक्रम्य निरयं गन्तुमिच्छसि ।

मैथिलीमपि या हि त्वमीक्षसे चीरवासिनीम् ॥ 12 ॥

इतीव राजा विलपन्महात्मा शोकस्य नान्तं स ददर्श किञ्चित् ।

भृशातुरत्वाच्च पपात भूमौ तेनैव पुत्रव्यसनेन मग्नः ॥ 13 ॥

एवं ब्रुवन्तं पितरं रामस्सम्प्रस्थितो वनम् ।

अवाक्छिरसमासीनमिदं वचनमब्रवीत् ॥ 14 ॥

यं धार्मिक कौशल्या मम माता यशस्विनी ।

वृद्धा चाक्षुद्रशीला च न च त्वां देव गर्हते ॥ 15 ॥

मया विहीनां वरद प्रपन्नां शोकसागरम् ।

अदृष्टपूर्वव्यसनां भूयस्सम्मन्तुमर्हसि ॥ 16 ॥

पुत्रशोकं यथा नर्च्छेत्त्वया पूज्येन पूजिता ।

मां हि सञ्चिन्तयन्ती सा त्वयि जीवेत्तपस्विनी ॥ 17 ॥

इमां महेन्न्द्रोपम जातगर्धिनीं तथा विधातुं जननीं ममार्हसि ।

यथा वनस्थे मयि शोककर्शिता न जीवितं न्यस्य यमक्षयं व्रजेत् ॥ 18 ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Devanagari script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

2.38 अयोध्याकाण्ड - अष्टत्रिंश सर्गः