Bhagavad Gita Chapter 17 — Shraddhatraya Vibhaga Yoga — Telugu Script

⚠️ AI-generated translation — the Telugu meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Telugu

ఈ అధ్యాయంలో అర్జునుడు శాస్త్రవిధిని విడిచి శ్రద్ధతో యజనం చేసేవారి నిష్ఠ ఏమిటని అడుగగా, శ్రీభగవానుడు శ్రద్ధ స్వభావం నుండి పుట్టి సాత్త్వికి, రాజసి, తామసి అని మూడు రకాలుగా ఉంటుందని చెప్పాడు. ప్రతి ఒక్కరి శ్రద్ధ వారి సత్త్వానుకూలంగా ఉంటుందని, ఎవరి శ్రద్ధ ఎలాంటిదో వాడు అలాంటివాడే అవుతాడని తెలిపాడు. ఆహారం, యజ్ఞం, తపస్సు, దానం ఈ నాలుగింటినీ సాత్త్విక, రాజస, తామస భేదాలుగా వివరించాడు. చివరగా 'ఓం', 'తత్', 'సత్' అనే పదాల ప్రయోగాన్ని, శ్రద్ధ లేని కర్మ అసత్ అని చెప్పబడి ఇహలోకమునందు గానీ పరలోకమునందు గానీ ఫలాన్ని ఇవ్వదని వివరించాడు.

AI-generated · not yet verified

The Telugu meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

ఓం శ్రీ పరమాత్మనే నమః

అథ సప్తదశోఽధ్యాయః ।

శ్రద్ధాత్రయవిభాగయోగః

అర్జున ఉవాచ

Shloka 1

యే శాస్త్రవిధిముత్సృజ్య యజన్తే శ్రద్ధయాన్వితాః ।
తేషాం నిష్ఠా తు కా కృష్ణ సత్త్వమాహో రజస్తమః ॥ 1 ॥

ye śāstravidhimutsṛjya yajante śraddhayānvitāḥ |
teṣāṃ niṣṭhā tu kā kṛṣṇa sattvamāho rajastamaḥ || 1 ||

అర్జునుడు పలికెను: ఓ కృష్ణా, శాస్త్రవిధిని విడిచిపెట్టి, శ్రద్ధతో కూడినవారై ఎవరు యజనం చేస్తారో, వారి నిష్ఠ ఏమిటి? సత్త్వమా, లేక రజస్సా, తమస్సా? ^AI

శ్రీభగవానువాచ

Shloka 2

త్రివిధా భవతి శ్రద్ధా దేహినాం సా స్వభావజా ।
సాత్త్వికీ రాజసీ చైవ తామసీ చేతి తాం శృణు ॥ 2 ॥

trividhā bhavati śraddhā dehināṃ sā svabhāvajā |
sāttvikī rājasī caiva tāmasī ceti tāṃ śṛṇu || 2 ||

శ్రీభగవానుడు పలికెను: దేహధారులకు స్వభావం నుండి పుట్టిన శ్రద్ధ మూడు రకాలుగా ఉంటుంది — సాత్త్వికి, రాజసి, తామసి అని. దానిని వినుము. ^AI

Shloka 3

సత్త్వానురూపా సర్వస్య శ్రద్ధా భవతి భారత ।
శ్రద్ధామయోఽయం పురుషో యో యచ్ఛ్రద్ధః స ఏవ సః ॥ 3 ॥

sattvānurūpā sarvasya śraddhā bhavati bhārata |
śraddhāmayo'yaṃ puruṣo yo yacchraddhaḥ sa eva saḥ || 3 ||

ఓ భారతా, ప్రతి ఒక్కరి శ్రద్ధ వారి సత్త్వానుకూలంగా ఉంటుంది. ఈ పురుషుడు శ్రద్ధామయుడు; ఎవరి శ్రద్ధ ఎలాంటిదో వాడు అలాంటివాడే అవుతాడు. ^AI

Shloka 4

యజన్తే సాత్త్వికా దేవాన్యక్షరక్షాంసి రాజసాః ।
ప్రేతాన్భూతగణాంశ్చాన్యే యజన్తే తామసా జనాః ॥ 4 ॥

yajante sāttvikā devānyakṣarakṣāṃsi rājasāḥ |
pretānbhūtagaṇāṃścānye yajante tāmasā janāḥ || 4 ||

సాత్త్వికులు దేవతలను యజనం చేస్తారు; రాజసులు యక్షులను, రాక్షసులను యజనం చేస్తారు; తామస జనులు ప్రేతలను, భూతగణాలను యజనం చేస్తారు. ^AI

Shloka 5

అశాస్త్రవిహితం ఘోరం తప్యన్తే యే తపో జనాః ।
దమ్భాహఙ్కారసంయుక్తాః కామరాగబలాన్వితాః ॥ 5 ॥

aśāstravihitaṃ ghoraṃ tapyante ye tapo janāḥ |
dambhāhaṅkārasaṃyuktāḥ kāmarāgabalānvitāḥ || 5 ||

శాస్త్రవిహితం కాని ఘోరమైన తపస్సును ఎవరు ఆచరిస్తారో, వారు డంబం, అహంకారంతో కూడినవారు, కామరాగబలంతో కూడినవారు. ^AI

Shloka 6

కర్షయన్తః శరీరస్థం భూతగ్రామమచేతసః ।
మాం చైవాన్తఃశరీరస్థం తాన్విద్ధ్యాసురనిశ్చయాన్ ॥ 6 ॥

karṣayantaḥ śarīrasthaṃ bhūtagrāmamacetasaḥ |
māṃ caivāntaḥśarīrasthaṃ tānviddhyāsuraniścayān || 6 ||

బుద్ధిహీనులై, శరీరంలో ఉన్న భూతసమూహాన్ని హింసిస్తూ, అలాగే అంతఃశరీరంలో ఉన్న నన్ను కూడా హింసిస్తారు; వారిని ఆసుర నిశ్చయం కలవారిగా తెలుసుకో. ^AI

Shloka 7

ఆహారస్త్వపి సర్వస్య త్రివిధో భవతి ప్రియః ।
యజ్ఞస్తపస్తథా దానం తేషాం భేదమిమం శృణు ॥ 7 ॥

āhārastvapi sarvasya trividho bhavati priyaḥ |
yajñastapastathā dānaṃ teṣāṃ bhedamimaṃ śṛṇu || 7 ||

ఆహారం కూడా అందరికీ ప్రియమైనది మూడు రకాలుగా ఉంటుంది. యజ్ఞం, తపస్సు, దానం కూడా అలాగే. వాటి భేదాన్ని వినుము. ^AI

Shloka 8

ఆయుఃసత్త్వబలారోగ్యసుఖప్రీతివివర్ధనాః ।
రస్యాః స్నిగ్ధాః స్థిరా హృద్యా ఆహారాః సాత్త్వికప్రియాః ॥ 8 ॥

āyuḥsattvabalārogyasukhaprītivivardhanāḥ |
rasyāḥ snigdhāḥ sthirā hṛdyā āhārāḥ sāttvikapriyāḥ || 8 ||

ఆయుస్సు, సత్త్వం, బలం, ఆరోగ్యం, సుఖం, ప్రీతిని పెంచేవి, రుచికరమైనవి, స్నిగ్ధమైనవి, స్థిరమైనవి, హృదయానికి హితమైనవి అయిన ఆహారాలు సాత్త్వికులకు ప్రియమైనవి. ^AI

Shloka 9

కట్వమ్లలవణాత్యుష్ణతీక్ష్ణరూక్షవిదాహినః ।
ఆహారా రాజసస్యేష్టా దుఃఖశోకామయప్రదాః ॥ 9 ॥

kaṭvamlalavaṇātyuṣṇatīkṣṇarūkṣavidāhinaḥ |
āhārā rājasasyeṣṭā duḥkhaśokāmayapradāḥ || 9 ||

కారం, పులుపు, ఉప్పు ఎక్కువగా ఉన్నవి, మిక్కిలి వేడిగా ఉన్నవి, తీక్ష్ణమైనవి, రూక్షమైనవి, దహించేవి అయిన ఆహారములు రాజసునికి ఇష్టమైనవి; అవి దుఃఖమును, శోకమును, రోగమును కలిగించును. ^AI

Shloka 10

యాతయామం గతరసం పూతి పర్యుషితం చ యత్ ।
ఉచ్ఛిష్టమపి చామేధ్యం భోజనం తామసప్రియమ్ ॥ 10 ॥

yātayāmaṃ gatarasaṃ pūti paryuṣitaṃ ca yat |
ucchiṣṭamapi cāmedhyaṃ bhojanaṃ tāmasapriyam || 10 ||

నిల్వ ఉంచి పాతబడినది, రుచి పోయినది, దుర్వాసన కలిగినది, మరుసటి రోజు మిగిలినది, ఎంగిలి అయినది, అశుద్ధమైనది అయిన భోజనము తామసునికి ఇష్టము. ^AI

Shloka 11

అఫలాకాఙ్క్షిభిర్యజ్ఞో విధిదృష్టో య ఇజ్యతే ।
యష్టవ్యమేవేతి మనః సమాధాయ స సాత్త్వికః ॥ 11 ॥

aphalākāṅkṣibhiryajño vidhidṛṣṭo ya ijyate |
yaṣṭavyameveti manaḥ samādhāya sa sāttvikaḥ || 11 ||

ఫలమును ఆశించని వారిచే, శాస్త్రము చెప్పిన విధి ప్రకారము, 'యజ్ఞము చేయవలసినదే' అని మనస్సును స్థిరపరచి ఏ యజ్ఞము చేయబడునో, అది సాత్త్వికము. ^AI

Shloka 12

అభిసన్ధాయ తు ఫలం దమ్భార్థమపి చైవ యత్ ।
ఇజ్యతే భరతశ్రేష్ఠ తం యజ్ఞం విద్ధి రాజసమ్ ॥ 12 ॥

abhisandhāya tu phalaṃ dambhārthamapi caiva yat |
ijyate bharataśreṣṭha taṃ yajñaṃ viddhi rājasam || 12 ||

ఓ భరతశ్రేష్ఠుడా! ఫలమును ఆశించి, డంబము కొరకైనను ఏ యజ్ఞము చేయబడునో, ఆ యజ్ఞమును రాజసమని తెలుసుకొనుము. ^AI

Shloka 13

విధిహీనమసృష్టాన్నం మన్త్రహీనమదక్షిణమ్ ।
శ్రద్ధావిరహితం యజ్ఞం తామసం పరిచక్షతే ॥ 13 ॥

vidhihīnamasṛṣṭānnaṃ mantrahīnamadakṣiṇam |
śraddhāvirahitaṃ yajñaṃ tāmasaṃ paricakṣate || 13 ||

విధి లేనిది, అన్నదానము లేనిది, మంత్రము లేనిది, దక్షిణ లేనిది, శ్రద్ధ లేనిది అయిన యజ్ఞమును తామసము అని చెప్పుదురు. ^AI

Shloka 14

దేవద్విజగురుప్రాజ్ఞపూజనం శౌచమార్జవమ్ ।
బ్రహ్మచర్యమహింసా చ శారీరం తప ఉచ్యతే ॥ 14 ॥

devadvijaguruprājñapūjanaṃ śaucamārjavam |
brahmacaryamahiṃsā ca śārīraṃ tapa ucyate || 14 ||

దేవతలను, బ్రాహ్మణులను, గురువును, జ్ఞానులను పూజించుట, శౌచము, ఆర్జవము, బ్రహ్మచర్యము, అహింస — ఇది శారీరక తపస్సు అని చెప్పబడును. ^AI

Shloka 15

అనుద్వేగకరం వాక్యం సత్యం ప్రియహితం చ యత్ ।
స్వాధ్యాయాభ్యసనం చైవ వాఙ్మయం తప ఉచ్యతే ॥ 15 ॥

anudvegakaraṃ vākyaṃ satyaṃ priyahitaṃ ca yat |
svādhyāyābhyasanaṃ caiva vāṅmayaṃ tapa ucyate || 15 ||

ఉద్వేగము కలిగించని మాట, సత్యమైనది, ప్రియమైనది, హితమైనది అయిన మాట, స్వాధ్యాయము అభ్యసించుట — ఇది వాఙ్మయ తపస్సు అని చెప్పబడును. ^AI

Shloka 16

మనః ప్రసాదః సౌమ్యత్వం మౌనమాత్మవినిగ్రహః ।
భావసంశుద్ధిరిత్యేతత్తపో మానసముచ్యతే ॥ 16 ॥

manaḥ prasādaḥ saumyatvaṃ maunamātmavinigrahaḥ |
bhāvasaṃśuddhirityetattapo mānasamucyate || 16 ||

మనస్సు ప్రసన్నత, సౌమ్యత, మౌనము, ఆత్మను నిగ్రహించుట, భావశుద్ధి — ఇది మానసిక తపస్సు అని చెప్పబడును. ^AI

Shloka 17

శ్రద్ధయా పరయా తప్తం తపస్తత్త్రివిధం నరైః ।
అఫలాకాఙ్క్షిభిర్యుక్తైః సాత్త్వికం పరిచక్షతే ॥ 17 ॥

śraddhayā parayā taptaṃ tapastattrividhaṃ naraiḥ |
aphalākāṅkṣibhiryuktaiḥ sāttvikaṃ paricakṣate || 17 ||

మనుష్యులు గొప్ప శ్రద్ధతో చేసే ఆ త్రివిధ తపస్సు ఫలాన్ని ఆశించకుండా, యుక్తులై (సమాధానంలో నిలిచినవారై) చేసినప్పుడు దానిని సాత్త్విక తపస్సు అని పిలుస్తారు. ^AI

Shloka 18

సత్కారమానపూజార్థం తపో దమ్భేన చైవ యత్ ।
క్రియతే తదిహ ప్రోక్తం రాజసం చలమధ్రువమ్ ॥ 18 ॥

satkāramānapūjārthaṃ tapo dambhena caiva yat |
kriyate tadiha proktaṃ rājasaṃ calamadhruvam || 18 ||

సత్కారం, గౌరవం, పూజ కోసం, డంబంతో చేసే తపస్సు ఇక్కడ రాజస తపస్సు అని చెప్పబడింది; అది చంచలమైనది, స్థిరమైనది కాదు. ^AI

Shloka 19

మూఢగ్రాహేణాత్మనో యత్పీడయా క్రియతే తపః ।
పరస్యోత్సాదనార్థం వా తత్తామసముదాహృతమ్ ॥ 19 ॥

mūḍhagrāheṇātmano yatpīḍayā kriyate tapaḥ |
parasyotsādanārthaṃ vā tattāmasamudāhṛtam || 19 ||

మూఢత్వంతో పట్టుదలతో తనను తాను బాధించుకొని చేసే తపస్సు, లేదా ఇతరులను నాశనం చేయడం కోసం చేసే తపస్సు తామస తపస్సు అని చెప్పబడింది. ^AI

Shloka 20

దాతవ్యమితి యద్దానం దీయతేఽనుపకారిణే ।
దేశే కాలే చ పాత్రే చ తద్దానం సాత్త్వికం స్మృతమ్ ॥ 20 ॥

dātavyamiti yaddānaṃ dīyate'nupakāriṇe |
deśe kāle ca pātre ca taddānaṃ sāttvikaṃ smṛtam || 20 ||

'ఇవ్వవలసినది' అని భావించి, ప్రత్యుపకారం ఆశించకుండా, సరైన దేశంలో, సరైన కాలంలో, సరైన పాత్రుడికి ఇచ్చే దానం సాత్త్విక దానం అని చెప్పబడింది. ^AI

Shloka 21

యత్తు ప్రత్త్యుపకారార్థం ఫలముద్దిశ్య వా పునః ।
దీయతే చ పరిక్లిష్టం తద్దానం రాజసం స్మృతమ్ ॥ 21 ॥

yattu prattyupakārārthaṃ phalamuddiśya vā punaḥ |
dīyate ca parikliṣṭaṃ taddānaṃ rājasaṃ smṛtam || 21 ||

ప్రత్యుపకారం కోసం, లేదా ఫలాన్ని ఉద్దేశించి, లేదా మనసులో బాధతో ఇచ్చే దానం రాజస దానం అని చెప్పబడింది. ^AI

Shloka 22

అదేశకాలే యద్దానమపాత్రేభ్యశ్చ దీయతే ।
అసత్కృతమవజ్ఞాతం తత్తామసముదాహృతమ్ ॥ 22 ॥

adeśakāle yaddānamapātrebhyaśca dīyate |
asatkṛtamavajñātaṃ tattāmasamudāhṛtam || 22 ||

తగని దేశంలో, తగని కాలంలో, తగని పాత్రులకు ఇచ్చే దానం, సత్కారం లేనిది, అవమానంతో కూడినది తామస దానం అని చెప్పబడింది. ^AI

ఓం తత్సదితి నిర్దేశో బ్రహ్మణస్త్రివిధః స్మృతః ।
బ్రాహ్మణాస్తేన వేదాశ్చ యజ్ఞాశ్చ విహితాః పురా ॥ 23 ॥

Shloka 24

తస్మాదోమిత్యుదాహృత్య యజ్ఞదానతపఃక్రియాః ।
ప్రవర్తన్తే విధానోక్తాః సతతం బ్రహ్మవాదినామ్ ॥ 24 ॥

tasmādomityudāhṛtya yajñadānatapaḥkriyāḥ |
pravartante vidhānoktāḥ satataṃ brahmavādinām || 24 ||

అందుచేత బ్రహ్మవాదులు 'ఓం' అని పలికి, శాస్త్రవిధానంలో చెప్పబడిన యజ్ఞ, దాన, తపస్సులను ఎల్లప్పుడూ ఆచరిస్తారు. ^AI

Shloka 25

తదిత్యనభిసన్ధాయ ఫలం యజ్ఞతపఃక్రియాః ।
దానక్రియాశ్చ వివిధాః క్రియన్తే మోక్షకాఙ్క్షిభిః ॥ 25 ॥

tadityanabhisandhāya phalaṃ yajñatapaḥkriyāḥ |
dānakriyāśca vividhāḥ kriyante mokṣakāṅkṣibhiḥ || 25 ||

మోక్షాన్ని కాంక్షించేవారు ఫలాన్ని ఉద్దేశించకుండా 'తత్' అని పలికి, యజ్ఞ, తపస్సులను మరియు వివిధ దాన క్రియలను ఆచరిస్తారు. ^AI

Shloka 26

సద్భావే సాధుభావే చ సదిత్యేతత్ప్రయుజ్యతే ।
ప్రశస్తే కర్మణి తథా సచ్ఛబ్దః పార్థ యుజ్యతే ॥ 26 ॥

sadbhāve sādhubhāve ca sadityetatprayujyate |
praśaste karmaṇi tathā sacchabdaḥ pārtha yujyate || 26 ||

ఓ పార్థా, సత్ అనే పదం సత్యభావమునందును, సాధుభావమునందును ప్రయోగించబడుతుంది. అలాగే ప్రశస్తమైన కర్మయందును సత్ అనే శబ్దం ప్రయోగించబడుతుంది. ^AI

Shloka 27

యజ్ఞే తపసి దానే చ స్థితిః సదితి చోచ్యతే ।
కర్మ చైవ తదర్థీయం సదిత్యేవాభిధీయతే ॥ 27 ॥

yajñe tapasi dāne ca sthitiḥ saditi cocyate |
karma caiva tadarthīyaṃ sadityevābhidhīyate || 27 ||

యజ్ఞమునందు, తపస్సునందు, దానమునందు నిలకడ సత్ అని చెప్పబడుతుంది. అలాగే ఆ (సత్) కొరకే చేయబడే కర్మ కూడా సత్ అనే పదంతోనే పిలువబడుతుంది. ^AI

Shloka 28

అశ్రద్ధయా హుతం దత్తం తపస్తప్తం కృతం చ యత్ ।
అసదిత్యుచ్యతే పార్థ న చ తత్ప్రేప్య నో ఇహ ॥ 28 ॥

aśraddhayā hutaṃ dattaṃ tapastaptaṃ kṛtaṃ ca yat |
asadityucyate pārtha na ca tatprepya no iha || 28 ||

ఓ పార్థా, శ్రద్ధ లేకుండా హోమం చేయబడినది, దానం చేయబడినది, తపస్సు ఆచరించబడినది, ఏది చేయబడినా అది అసత్ అని చెప్పబడుతుంది. అది ఇహలోకమునందు గానీ, పరలోకమునందు గానీ ఫలాన్ని ఇవ్వదు. ^AI

ఓం తత్సదితి శ్రీమద్భగవద్గీతాసూపనిషత్సు బ్రహ్మవిద్యాయాం యోగశాస్త్రే
శ్రీకృష్ణార్జునసంవాదే శ్రద్ధాత్రయవిభాగయోగో నామ సప్తదశోఽధ్యాయః ॥17 ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

ॐ श्री परमात्मने नमः

अथ सप्तदशोऽध्यायः ।

श्रद्धात्रयविभागयोगः

अर्जुन उवाच

ये शास्त्रविधिमुत्सृज्य यजन्ते श्रद्धयान्विताः ।

तेषां निष्ठा तु का कृष्ण सत्त्वमाहो रजस्तमः ॥ 1 ॥

श्रीभगवानुवाच

त्रिविधा भवति श्रद्धा देहिनां सा स्वभावजा ।

सात्त्विकी राजसी चैव तामसी चेति तां शृणु ॥ 2 ॥

सत्त्वानुरूपा सर्वस्य श्रद्धा भवति भारत ।

श्रद्धामयोऽयं पुरुषो यो यच्छ्रद्धः स एव सः ॥ 3 ॥

यजन्ते सात्त्विका देवान्यक्षरक्षांसि राजसाः ।

प्रेतान्भूतगणांश्चान्ये यजन्ते तामसा जनाः ॥ 4 ॥

अशास्त्रविहितं घोरं तप्यन्ते ये तपो जनाः ।

दम्भाहङ्कारसंयुक्ताः कामरागबलान्विताः ॥ 5 ॥

कर्षयन्तः शरीरस्थं भूतग्राममचेतसः ।

मां चैवान्तःशरीरस्थं तान्विद्ध्यासुरनिश्चयान् ॥ 6 ॥

आहारस्त्वपि सर्वस्य त्रिविधो भवति प्रियः ।

यज्ञस्तपस्तथा दानं तेषां भेदमिमं शृणु ॥ 7 ॥

आयुःसत्त्वबलारोग्यसुखप्रीतिविवर्धनाः ।

रस्याः स्निग्धाः स्थिरा हृद्या आहाराः सात्त्विकप्रियाः ॥ 8 ॥

कट्वम्ललवणात्युष्णतीक्ष्णरूक्षविदाहिनः ।

आहारा राजसस्येष्टा दुःखशोकामयप्रदाः ॥ 9 ॥

यातयामं गतरसं पूति पर्युषितं च यत् ।

उच्छिष्टमपि चामेध्यं भोजनं तामसप्रियम् ॥ 10 ॥

अफलाकाङ्क्षिभिर्यज्ञो विधिदृष्टो य इज्यते ।

यष्टव्यमेवेति मनः समाधाय स सात्त्विकः ॥ 11 ॥

अभिसन्धाय तु फलं दम्भार्थमपि चैव यत् ।

इज्यते भरतश्रेष्ठ तं यज्ञं विद्धि राजसम् ॥ 12 ॥

विधिहीनमसृष्टान्नं मन्त्रहीनमदक्षिणम् ।

श्रद्धाविरहितं यज्ञं तामसं परिचक्षते ॥ 13 ॥

देवद्विजगुरुप्राज्ञपूजनं शौचमार्जवम् ।

ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ॥ 14 ॥

अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् ।

स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्मयं तप उच्यते ॥ 15 ॥

मनः प्रसादः सौम्यत्वं मौनमात्मविनिग्रहः ।

भावसंशुद्धिरित्येतत्तपो मानसमुच्यते ॥ 16 ॥

श्रद्धया परया तप्तं तपस्तत्त्रिविधं नरैः ।

अफलाकाङ्क्षिभिर्युक्तैः सात्त्विकं परिचक्षते ॥ 17 ॥

सत्कारमानपूजार्थं तपो दम्भेन चैव यत् ।

क्रियते तदिह प्रोक्तं राजसं चलमध्रुवम् ॥ 18 ॥

मूढग्राहेणात्मनो यत्पीडया क्रियते तपः ।

परस्योत्सादनार्थं वा तत्तामसमुदाहृतम् ॥ 19 ॥

दातव्यमिति यद्दानं दीयतेऽनुपकारिणे ।

देशे काले च पात्रे च तद्दानं सात्त्विकं स्मृतम् ॥ 20 ॥

यत्तु प्रत्त्युपकारार्थं फलमुद्दिश्य वा पुनः ।

दीयते च परिक्लिष्टं तद्दानं राजसं स्मृतम् ॥ 21 ॥

अदेशकाले यद्दानमपात्रेभ्यश्च दीयते ।

असत्कृतमवज्ञातं तत्तामसमुदाहृतम् ॥ 22 ॥

ॐ तत्सदिति निर्देशो ब्रह्मणस्त्रिविधः स्मृतः ।

ब्राह्मणास्तेन वेदाश्च यज्ञाश्च विहिताः पुरा ॥ 23 ॥

तस्मादोमित्युदाहृत्य यज्ञदानतपःक्रियाः ।

प्रवर्तन्ते विधानोक्ताः सततं ब्रह्मवादिनाम् ॥ 24 ॥

तदित्यनभिसन्धाय फलं यज्ञतपःक्रियाः ।

दानक्रियाश्च विविधाः क्रियन्ते मोक्षकाङ्क्षिभिः ॥ 25 ॥

सद्भावे साधुभावे च सदित्येतत्प्रयुज्यते ।

प्रशस्ते कर्मणि तथा सच्छब्दः पार्थ युज्यते ॥ 26 ॥

यज्ञे तपसि दाने च स्थितिः सदिति चोच्यते ।

कर्म चैव तदर्थीयं सदित्येवाभिधीयते ॥ 27 ॥

अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् ।

असदित्युच्यते पार्थ न च तत्प्रेप्य नो इह ॥ 28 ॥

ॐ तत्सदिति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे

श्रीकृष्णार्जुनसंवादे श्रद्धात्रयविभागयोगो नाम सप्तदशोऽध्यायः ॥17 ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Telugu script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

శ్రీమద్భగవద్గీతా మూలమ్ - సప్తదశోఽధ్యాయః