📚 Valmiki Ramayana · Ayodhya Kanda

2.56 অযোধ্যাকাণ্ড - ষট্পঞ্চাশ সর্গঃ

Sarga 56

✍️ Author Maharishi Valmiki 🖋️ Bengali script 🔢 36 verses 25 views
📄 Download PDF
View: Text in this script too →
🖋️ Script: বাংলা ▾
⚠️ AI-generated translation — the Nepali meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.
Summary — Nepali
वाल्मीकि रामायणको अयोध्याकाण्ड ५६औँ सर्गमा रात बितेपछि रामले लक्ष्मणलाई बिउँझाई प्रस्थानको समय भएको बताउनुभएको छ। दुवै जना सीतासहित चित्रकूटतर्फ लाग्नुभई बाटोमा रामले सीतालाई किंशुक र भल्लातक वृक्ष तथा महका झुन्डा देखाउँदै चित्रकूट पर्वतको वर्णन गर्नुभयो। चित्रकूट पुगेपछि उहाँहरूले त्यहाँ बस्ने महात्मा मुनिहरूको पूजा गरी आफ्नो परिचय दिनुभयो र लक्ष्मणलाई पर्णकुटी बनाउन लगाउनुभयो। त्यसपछि रामले यज्ञका लागि कृष्णमृग मार्न लगाई विधिपूर्वक देवताहरूको पूजा र बलि गर्नुभयो। अन्तमा शुभ लक्षणयुक्त राम र लक्ष्मणले सीतासहित त्यस कुटीमा प्रवेश गरी वनमा सुखपूर्वक विहार गर्नुभयो।

AI-generated · not yet verified

The Nepali meaning of each verse is shown below the verse.

⚠️ AI-generated translation — the Marathi meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.
Summary — Marathi
रात्र संपल्यावर रामाने लक्ष्मणाला जागे केले आणि पक्ष्यांच्या मधुर आवाजात प्रस्थानाची वेळ झाल्याचे सांगितले. तिघांनी नदीचे जल स्पर्श करून चित्रकूटाच्या मार्गाने प्रयाण केले; वाटेत रामाने सीतेला फुललेल्या किंशुक व भल्लातक वृक्ष दाखवले आणि लक्ष्मणाला मधाच्या पोळ्या, पक्ष्यांचे नाद व चित्रकूट पर्वत दाखवला. चित्रकूटाजवळ पोहोचल्यावर रामाने तेथे राहण्याचे ठरवले, महर्षींचे पूजन केले आणि लक्ष्मणाला लाकडे आणून पर्णकुटी बांधण्याची आज्ञा दिली. लक्ष्मणाने पर्णकुटी उभारल्यावर रामाच्या सांगण्याप्रमाणे कृष्णमृग आणून यजन केले, वैश्वदेव व वास्तुशांतीची कर्मे केली आणि तिघांनी सुखाने त्या कुटीत निवास केला.

AI-generated · not yet verified

The Marathi meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —
শ্রীমদ্বাল্মীকীয রামাযণে অযোধ্যাকাণ্ডম্ ।
অথ ষট্পঞ্চাশস্সর্গঃ ।
Shloka 1
অথ রাত্র্যাং ব্যতীতাযামবসুপ্তমনন্তরম্ ।
প্রবোধযামাস শনৈর্লক্ষ্মণং রঘুনন্দনঃ ॥ 1 ॥
atha rātryāṃ vyatītāyāmavasuptamanantaram |
prabodhayāmāsa śanairlakṣmaṇaṃ raghunandanaḥ || 1 ||

मग रात्र संपल्यावर, झोपी गेलेल्या लक्ष्मणाला रघुकुलनंदन रामाने हळूहळू जागे केले. AI

त्यसपछि रात बितेपछि, सुतेको अवस्थामा रहेका लक्ष्मणलाई रघुनन्दन रामले बिस्तारै बिउँझाउनुभयो। AI

Shloka 2
সৌমিত্রে শ্রুণু বন্যানাং বল্গু ব্যাহরতাং স্বনম্ ।
সম্প্রতিষ্ঠামহে কাল প্রস্থানস্য পরন্তপ ॥ 2 ॥
saumitre śruṇu vanyānāṃ valgu vyāharatāṃ svanam |
sampratiṣṭhāmahe kāla prasthānasya parantapa || 2 ||

हे सौमित्रे, वनातील पक्ष्यांच्या मधुर बोलण्याचा आवाज ऐक. हे परंतप, आता प्रस्थानाची वेळ झाली आहे. AI

हे सौमित्रे! वनका जीवहरूले मधुर स्वरमा गर्ने आवाज सुन। हे परन्तप! अब हामी प्रस्थान गर्ने समय भयो। AI

Shloka 3
স সুপ্তস্সমযে ভ্রাত্রা লক্ষ্মণঃ প্রতিবোধিতঃ ।
জহৌ নিদ্রাং চ তন্দ্রীং চ প্রসক্তং চ পথি শ্রমম্ ॥ 3 ॥
sa suptassamaye bhrātrā lakṣmaṇaḥ pratibodhitaḥ |
jahau nidrāṃ ca tandrīṃ ca prasaktaṃ ca pathi śramam || 3 ||

अशा वेळी बंधूंनी जागे केलेल्या त्या लक्ष्मणाने झोप, तंद्री आणि मार्गातील थकवा सोडून दिला. AI

दाजुबाट समयमा बिउँझाइएका ती लक्ष्मणले निद्रा, तन्द्रा र बाटोको थकाइ त्यागे। AI

Shloka 4
তত উত্থায তে সর্বে স্পৃষ্ট্বা নদ্যা শ্শিবং জলম্ ।
পন্থানমৃষিণাঽদিষ্টং চিত্রকূটস্য তং যযুঃ ॥ 4 ॥
tata utthāya te sarve spṛṣṭvā nadyā śśivaṃ jalam |
panthānamṛṣiṇā'diṣṭaṃ citrakūṭasya taṃ yayuḥ || 4 ||

मग ते सर्व उठून नदीचे शुभ जल स्पर्श करून ऋषींनी दाखविलेल्या चित्रकूटाच्या मार्गाने गेले. AI

त्यसपछि उनीहरू सबै उठेर नदीको पवित्र जल छोए, र ऋषिले देखाएको चित्रकूटतर्फको बाटोतर्फ गए। AI

Shloka 5
ততস্সম্প্রস্থিতঃ কালে রামস্সৌমিত্রিণা সহ ।
সীতাং কমলপত্রাক্ষীমিদং বচনমব্রবীত্ ॥ 5 ॥
tatassamprasthitaḥ kāle rāmassaumitriṇā saha |
sītāṃ kamalapatrākṣīmidaṃ vacanamabravīt || 5 ||

मग योग्य वेळी लक्ष्मणासह प्रस्थान करणार्‍या रामाने कमळपत्रासारखे डोळे असलेल्या सीतेला हे वचन सांगितले. AI

त्यसपछि उचित समयमा लक्ष्मणसहित राम प्रस्थान गर्दै, कमलपत्रजस्ता आँखा भएकी सीतालाई यो वचन भन्नुभयो। AI

Shloka 6
আদিপ্তানিব বৈদেহি সর্বতঃ পুষ্পিতান্নগান্ ।
স্বৈঃ পুষ্পৈঃ কিংশুকান্ পশ্য মালিনশিশিরাত্যযে ॥ 6 ॥
ādiptāniva vaidehi sarvataḥ puṣpitānnagān |
svaiḥ puṣpaiḥ kiṃśukān paśya mālinaśiśirātyaye || 6 ||

हे वैदेही, हिवाळा संपल्यावर आपल्या फुलांनी सर्व बाजूंनी फुललेल्या, जणू जळत असल्यासारख्या दिसणार्‍या किंशुक वृक्षांकडे पाहा. AI

हे वैदेही! हेमन्त ऋतु बितेपछि आफ्नै फूलहरूले फुलेका, सबैतिर प्रज्वलित झैँ देखिने किंशुक वृक्षहरूलाई हेर। AI

Shloka 7
পশ্য ভল্লাতকান্ ফুল্লান্নরৈ রনুপসেবিতান্ ।
ফলপত্রৈরবনতা ন্নূনং শক্ষ্যাম জীবিতুম্ ॥ 7 ॥
paśya bhallātakān phullānnarai ranupasevitān |
phalapatrairavanatā nnūnaṃ śakṣyāma jīvitum || 7 ||

फुललेल्या, माणसांनी सेवन न केलेल्या भल्लातक वृक्षांकडे पाहा; फळांनी व पानांनी वाकलेल्या या वृक्षांमुळे आपण निश्चितच जगू शकू. AI

फुलेका, मानिसहरूले सेवन नगरेका भल्लातक वृक्षहरूलाई हेर। फल र पातले नुहेका ती वृक्षहरूबाट हामी निश्चय नै जीवन धान्न सक्नेछौं। AI

Shloka 8
পশ্য দ্রোণপ্রমাণানি লম্বমানানি লক্ষ্মণ ।
মধূনি মধুকারীভি স্সম্ভৃতানি নগে নগে ॥ 8 ॥
paśya droṇapramāṇāni lambamānāni lakṣmaṇa |
madhūni madhukārībhi ssambhṛtāni nage nage || 8 ||

हे लक्ष्मण, प्रत्येक पर्वतावर मधमाशांनी भरलेली, द्रोणाच्या (पात्राच्या) आकाराची लोंबणारी मधाची पोळी पाहा. AI

हे लक्ष्मण! प्रत्येक वृक्षमा मौरीहरूले जम्मा गरेका द्रोण (ढुंग्री) जत्तिका झुन्डिएका महहरूलाई हेर। AI

Shloka 9
এষ ক্রোশতি নত্যূহস্তং শিখী প্রতিকূজতি ।
রমণীযে বনোদ্দেশে পুষ্পসংস্তরসঙ্কটে ॥ 9 ॥
eṣa krośati natyūhastaṃ śikhī pratikūjati |
ramaṇīye vanoddeśe puṣpasaṃstarasaṅkaṭe || 9 ||

हे लक्ष्मणा, हा नत्यूह पक्षी क्रोशन करत आहे आणि त्या शिखी पक्ष्याने त्याला प्रतिसाद देत आरोळी दिली आहे. फुलांच्या थरांनी गच्च भरलेल्या या मनोहर वनप्रदेशात हे असे घडत आहे. AI

हे लक्ष्मण, यो नत्यूह पक्षी कराइरहेको छ र त्यसलाई मयूरले प्रतिस्वर गरिरहेको छ, यो फूलहरूको ओछ्यानले भरिएको रमणीय वनभाग हो। AI

Shloka 10
মাতঙ্গযূথানুসৃতং পক্ষিসংঙ্ঘানুনাদিতম্ ।
চিত্রকূটমিমং পশ্য প্রবৃদ্ধশিখরং গিরিম্ ॥ 10 ॥
mātaṅgayūthānusṛtaṃ pakṣisaṃṅghānunāditam |
citrakūṭamimaṃ paśya pravṛddhaśikharaṃ girim || 10 ||

हत्तींच्या कळपांनी व्यापलेला, पक्ष्यांच्या समूहांच्या नादाने दुमदुमणारा, उंच शिखरांनी वाढलेला हा चित्रकूट पर्वत पाहा. AI

हात्तीहरूको समूहले सेवन गरिएको, पक्षीहरूको समूहले प्रतिध्वनित, उच्च शिखर भएको यो चित्रकूट पर्वतलाई हेर। AI

Shloka 11
সমভূমিতলে রম্যে দ্রুমৈর্বহুভিরাবৃতে ।
পুণ্যে রংস্যামহে তাত চিত্রকূটস্য কাননে ॥ 11 ॥
samabhūmitale ramye drumairbahubhirāvṛte |
puṇye raṃsyāmahe tāta citrakūṭasya kānane || 11 ||

हे तात, चित्रकूटाच्या या पवित्र काननात, अनेक वृक्षांनी व्यापलेल्या या सपाट व मनोहर भूभागावर आपण आनंदाने राहू. AI

हे तात, समतल भूमि भएको, धेरै रूखहरूले ढाकिएको पवित्र चित्रकूटको वनमा हामी रमाउनेछौं। AI

Shloka 12
ততস্তৌ পাদচারেণ গচ্ছন্তৌ সহ সীতযা ।
রম্যমাসেদতুশ্শৈলং চিত্রকূটং মনোরমম্ ॥ 12 ॥
tatastau pādacāreṇa gacchantau saha sītayā |
ramyamāsedatuśśailaṃ citrakūṭaṃ manoramam || 12 ||

मग ते दोघे सीतेसह पायी चालत जाऊन मनोहर अशा त्या रमणीय चित्रकूट पर्वताजवळ पोहोचले. AI

त्यसपछि ती दुवै सीतासहित पैदल हिँड्दै रमणीय र मनोहर चित्रकूट पर्वतमा पुगे। AI

Shloka 13
তন্তু পর্বতমাসাদ্য নানাপক্ষিগণাযুতম্ ।
বহুমূলফলং রম্যং সম্পন্নং সরসোদকম্ ॥ 13 ॥
tantu parvatamāsādya nānāpakṣigaṇāyutam |
bahumūlaphalaṃ ramyaṃ sampannaṃ sarasodakam || 13 ||

नाना पक्ष्यांच्या समूहांनी युक्त, विपुल मुळे व फळे असलेला, रमणीय आणि स्वच्छ पाण्याचे सरोवर असलेला तो पर्वत गाठून. AI

त्यस पर्वतमा पुगेर, जो नाना प्रकारका पक्षीहरूको समूहले युक्त, धेरै कन्दमूल र फल भएको, रमणीय र स्वच्छ जल भएको थियो। AI

Shloka 14
মনোজ্ঞোঽযং গিরিস্সৌম্য নানাদ্রুমলতাযুতঃ ।
বহুমূলফলো রম্য স্স্বাজীবঃ প্রতিভাতি মে ॥ 14 ॥
manojño'yaṃ girissaumya nānādrumalatāyutaḥ |
bahumūlaphalo ramya ssvājīvaḥ pratibhāti me || 14 ||

हे सौम्य, हा पर्वत मनोहर आहे; नाना वृक्ष व लतांनी युक्त, विपुल मुळे व फळे असलेला, रमणीय आणि स्वतःच्या साधनांनी जगण्यास समर्थ असा हा मला दिसत आहे. AI

हे सौम्य, यो पर्वत मनोहर छ, नाना प्रकारका रूख र लताहरूले युक्त छ, धेरै कन्दमूल र फल भएको, रमणीय छ र मलाई आफ्नै जीविकाको साधन भएको देखिन्छ। AI

Shloka 15
মুনযশ্চ মহাত্মানো বসন্ত্যস্মি শিলোচ্চযে ।
অযং বাসো ভবেত্তাবদত্র সৌম্য রমেমহি ॥ 15 ॥
munayaśca mahātmāno vasantyasmi śiloccaye |
ayaṃ vāso bhavettāvadatra saumya ramemahi || 15 ||

या शिळांच्या उंच स्थानावर महात्मा मुनी वास करतात. हे सौम्य, तोपर्यंत हेच आपले निवासस्थान होवो; येथे आपण आनंदाने राहू. AI

यस शिलोच्चयमा महात्मा मुनिहरू बस्नुहुन्छ। हे सौम्य, यही हाम्रो निवास होस्, यहाँ हामी रमाउँ। AI

ইতি সীতা চ রামশ্চ লক্ষ্মণশ্চ কৃতাঞ্জলিঃ ।
অভিগম্যাঽশ্রমং সর্বে বাল্মীকি মভিবাদযন্ ॥ 16 ॥
Shloka 17
তান্মহর্ষি প্রমুদিতঃ পূজযামাস ধর্মবিত্ ।
অস্যতামিতি চোবাচ স্বাগন্তু নিবেদ্য চ ॥ 17 ॥
tānmaharṣi pramuditaḥ pūjayāmāsa dharmavit |
asyatāmiti covāca svāgantu nivedya ca || 17 ||

धर्म जाणणाऱ्या त्या प्रसन्न रामाने त्या महर्षींचे पूजन केले आणि 'येथे बसा' असे म्हणून त्यांना आपले आगमन कळविले. AI

धर्मवेत्ता उनले प्रसन्न भई ती महर्षिहरूको पूजा गरे, र आफ्नो आगमन निवेदन गरी 'यहाँ बस्नुहोस्' भनी भने। AI

Shloka 18
ততোঽব্রবীন্মহাবাহুর্লক্ষ্মণং লক্ষ্মণাগ্রজঃ ।
সন্নিবেদ্য যথান্যায মাত্মানমৃষযে প্রভুঃ ॥ 18 ॥
tato'bravīnmahābāhurlakṣmaṇaṃ lakṣmaṇāgrajaḥ |
sannivedya yathānyāya mātmānamṛṣaye prabhuḥ || 18 ||

तेव्हा महाबाहू प्रभू लक्ष्मणाचा थोरला भाऊ राम, ऋषींना आपली ओळख यथायोग्य करून देऊन, लक्ष्मणाला म्हणाला. AI

त्यसपछि महाबाहु, लक्ष्मणका ज्येष्ठ भ्राता प्रभु रामले ऋषिलाई आफ्नो परिचय यथोचित रूपमा दिएर लक्ष्मणलाई भने । AI

Shloka 19
লক্ষ্মণাঽঽনয দারূণি দৃঢানি চ বরাণি চ ।
কুরুষ্বাঽবসথং সৌম্য বাসে মেঽভিরতং মনঃ ॥ 19 ॥
lakṣmaṇā''naya dārūṇi dṛḍhāni ca varāṇi ca |
kuruṣvā'vasathaṃ saumya vāse me'bhirataṃ manaḥ || 19 ||

हे लक्ष्मणा, मजबूत आणि उत्तम अशी लाकडे आणून घे; हे सौम्य, निवास करण्यासाठी माझे मन येथे रमले आहे, म्हणून पर्णकुटी तयार कर. AI

हे लक्ष्मण, बलिया र उत्तम काठहरू ल्याऊ । हे सौम्य, कुटी बनाऊ, मेरो मन यहाँ बस्नमा रमाएको छ । AI

Shloka 20
তস্য তদ্বচনং শ্রুত্বা সৌমিত্রির্বিবিধান্ দ্রুমান্ ।
আজহার তত শ্চক্রে পর্ণশালামরিন্দমঃ ॥ 20 ॥
tasya tadvacanaṃ śrutvā saumitrirvividhān drumān |
ājahāra tata ścakre parṇaśālāmarindamaḥ || 20 ||

त्याचे ते वचन ऐकून सुमित्रापुत्र शत्रूंचा दमन करणारा लक्ष्मण विविध वृक्ष आणून घेतले आणि नंतर पर्णशाळा उभारली. AI

उनको त्यो वचन सुनेर सौमित्रि (लक्ष्मण) ले विविध वृक्षहरू ल्याए र त्यसपछि शत्रुदमन गर्ने उनले पर्णकुटी बनाए । AI

Shloka 21
তাং নিষ্ঠিতাং বদ্ধকটাং দৃষ্ট্বা রামস্সুদর্শনাম্ ।
শুশ্রূষমাণমেকাগ্রমিদং বচনমব্রবীত্ ॥ 21 ॥
tāṃ niṣṭhitāṃ baddhakaṭāṃ dṛṣṭvā rāmassudarśanām |
śuśrūṣamāṇamekāgramidaṃ vacanamabravīt || 21 ||

ती पूर्ण झालेली, बांधलेल्या कौलाराची, सुंदर दिसणारी पर्णकुटी पाहून रामाने एकाग्रतेने सेवा करणाऱ्या लक्ष्मणाला हे वचन सांगितले. AI

रामले राम्ररी बनाइएको, बाँसका काटी बाँधिएको र सुन्दर देखिने त्यो कुटी देखेर एकाग्रतापूर्वक सेवा गरिरहेका लक्ष्मणलाई यो वचन भने । AI

Shloka 22
ঐণেযং মাংসমাহৃত্য শালাং যক্ষ্যামহে বযম্ ।
কর্তব্যং বাস্তুশমনং সৌমিত্রে চিরজীবিভিঃ ॥ 22 ॥
aiṇeyaṃ māṃsamāhṛtya śālāṃ yakṣyāmahe vayam |
kartavyaṃ vāstuśamanaṃ saumitre cirajīvibhiḥ || 22 ||

हरिणाचे मांस आणून आपण या पर्णकुटीचे यजन करू; हे सौमित्रे, दीर्घायुषी लोकांनी वास्तुशमन अवश्य करावे. AI

हे सौमित्र, मृगको मासु ल्याएर हामी कुटीमा यज्ञ गर्नेछौं । दीर्घजीवीहरूले वास्तुशमन गर्नुपर्छ । AI

Shloka 23
মৃগং হত্বাঽঽনয ক্ষিপ্রং লক্ষ্মণেহ শুভেক্ষণ ।
কর্তব্য শ্শাস্ত্রদৃষ্টো হি বিধির্ধর্মমনুস্মর ॥ 23 ॥
mṛgaṃ hatvā''naya kṣipraṃ lakṣmaṇeha śubhekṣaṇa |
kartavya śśāstradṛṣṭo hi vidhirdharmamanusmara || 23 ||

हे शुभेक्षणा लक्ष्मणा, लवकर एक हरिण मारून येथे आण; शास्त्रात सांगितलेला विधी अवश्य करावा, धर्माचे स्मरण ठेव. AI

हे शुभेक्षण लक्ष्मण, मृग मारेर तुरन्त यहाँ ल्याऊ । शास्त्रमा देखिएको विधि गर्नुपर्छ, धर्मलाई सम्झ । AI

Shloka 24
ভ্রাতুর্বচনমাজ্ঞায লক্ষ্মণঃ পরবীরহা ।
চকার স যথোক্তং চ তং রাম পুনরব্রবীত্ ॥ 24 ॥
bhrāturvacanamājñāya lakṣmaṇaḥ paravīrahā |
cakāra sa yathoktaṃ ca taṃ rāma punarabravīt || 24 ||

शत्रूंच्या वीरांचा संहारक लक्ष्मणाने भावाची आज्ञा समजून तसे केले आणि पुन्हा रामाला म्हणाला. AI

दाजुको वचन जानेर शत्रुवीरहा लक्ष्मणले भनेअनुसार गरे, र रामले फेरि उनलाई भने । AI

Shloka 25
ঐণেযং শ্রপযস্বৈতচ্ছালাং যক্ষ্যামহে বযম্ ।
ত্বর সৌম্য মুহূর্তোঽযং ধ্রুবশ্চ দিবসোঽপ্যযম্ ॥ 25 ॥
aiṇeyaṃ śrapayasvaitacchālāṃ yakṣyāmahe vayam |
tvara saumya muhūrto'yaṃ dhruvaśca divaso'pyayam || 25 ||

हे हरिणाचे मांस शिजव; आपण या पर्णकुटीचे यजन करू. हे सौम्य, लवकर कर; हा मुहूर्त आणि हा दिवसही निश्चित आहे. AI

यो मृगको मासु पकाऊ, हामी कुटीमा यज्ञ गर्नेछौं । हे सौम्य, हतार गर, यो मुहूर्त र यो दिन पनि निश्चित छ । AI

Shloka 26
স লক্ষ্মণঃ কৃষ্ণমৃগং মেধ্যং হত্বা প্রতাপবান্ ।
অথ চিক্ষেপ সৌমিত্রিস্সমিদ্ধে জাতবেদসি ॥ 26 ॥
sa lakṣmaṇaḥ kṛṣṇamṛgaṃ medhyaṃ hatvā pratāpavān |
atha cikṣepa saumitrissamiddhe jātavedasi || 26 ||

तो प्रतापी लक्ष्मणाने (सौमित्रीने) पवित्र कृष्णमृगाला मारून मग प्रज्वलित अग्नीत टाकले. AI

ती प्रतापी लक्ष्मणले यज्ञयोग्य कृष्णमृगलाई मारेर प्रज्वलित अग्निमा हाले। AI

Shloka 27
তন্তু পক্বং পরিজ্ঞায নিষ্টপ্তং ছিন্নশোণিতম্ ।
লক্ষ্মণঃ পুরুষব্যাঘ্রমথ রাঘবমব্রবীত্ ॥ 27 ॥
tantu pakvaṃ parijñāya niṣṭaptaṃ chinnaśoṇitam |
lakṣmaṇaḥ puruṣavyāghramatha rāghavamabravīt || 27 ||

ते मांस शिजले आहे व भाजले आहे आणि रक्तही गेले आहे असे जाणून लक्ष्मणाने पुरुषश्रेष्ठ राघवाला म्हणले. AI

त्यो मासु पाक भएको, तातेको र रगत सुक्खा भएको जानेर लक्ष्मणले पुरुषश्रेष्ठ राघवलाई भने — AI

Shloka 28
অযং সর্বঃ সমস্তাগ্ঙঃ শ্রৃতঃ কৃষ্ণমৃগো মযা ।
দেবতাং দেবসঙ্কাশ যজস্ব কুশলো হ্যসি ॥ 28 ॥
ayaṃ sarvaḥ samastāgṅaḥ śrṛtaḥ kṛṣṇamṛgo mayā |
devatāṃ devasaṅkāśa yajasva kuśalo hyasi || 28 ||

हे देवांसारख्या तेजस्वी, हा सर्व कृष्णमृग मी पूर्ण अवयवांसह शिजवला आहे; तू कुशल आहेस, देवतेचे यजन कर. AI

'हे देवतासमान तेजस्वी, यो सम्पूर्ण अङ्ग भएको कृष्णमृग मैले पकाएको छु; तपाईं कुशल हुनुहुन्छ, अब देवताको यजन गर्नुहोस्।' AI

Shloka 29
রামঃ স্নাত্বা তু নিযতো গুণবান্ জপ্যকোবিদঃ ।
সঙ্গ্রহেণাকরোত্ স্রবার্ন মন্ত্রান্ সত্রাবসানিকান্ ॥ 29 ॥
rāmaḥ snātvā tu niyato guṇavān japyakovidaḥ |
saṅgraheṇākarot sravārna mantrān satrāvasānikān || 29 ||

रामाने स्नान करून नियम पाळून, गुणसंपन्न व जपात कुशल असलेल्या त्याने सत्राच्या समाप्तीचे मंत्र थोडक्यात (सारांशाने) केले. AI

रामले स्नान गरी नियम पालन गर्दै, गुणसम्पन्न र जपमा निपुण भई, सत्रको अन्त्यमा गरिने मन्त्रहरूलाई संक्षेपमा सम्पन्न गरे। AI

Shloka 30
ইষ্ট্বা দেবগণান্সর্বান্বিবেশাঽবসথং শুচিঃ ।
বভূব চ মনোহ্লাদো রামস্যামিততেজসঃ ॥ 30 ॥
iṣṭvā devagaṇānsarvānviveśā'vasathaṃ śuciḥ |
babhūva ca manohlādo rāmasyāmitatejasaḥ || 30 ||

पवित्र रामाने सर्व देवगणांचे यजन करून आपल्या निवासस्थानात प्रवेश केला; आणि अमिततेजस्वी रामाच्या मनात आनंद झाला. AI

पवित्र भई सबै देवगणहरूको पूजा गरी उनले आफ्नो निवासमा प्रवेश गरे; अत्यन्त तेज भएका रामको मन प्रसन्न भयो। AI

Shloka 31
বৈশ্বদেববলিং কৃত্বা রৌদ্রং বৈষ্ণব মেব চ ।
বাস্তুসংশমনীযানি মঙ্গলানি প্রবর্তযন্ ॥ 31 ॥
vaiśvadevabaliṃ kṛtvā raudraṃ vaiṣṇava meva ca |
vāstusaṃśamanīyāni maṅgalāni pravartayan || 31 ||

वैश्वदेव बली केल्यावर रौद्र व वैष्णव (बली) केला, आणि वास्तुशांतीची मंगल कर्मे करू लागला. AI

वैश्वदेव बलि, रौद्र र वैष्णव बलि गरी, वास्तुशान्तिका मङ्गल कार्यहरू गर्दै — AI

Shloka 32
জপং চ ন্যাযত কৃত্বা স্নাত্বা নদ্যাং যথাবিধি ।
পাপসংশমনং রাম শ্চকার বলিমুত্তমম্ ॥ 32 ॥
japaṃ ca nyāyata kṛtvā snātvā nadyāṃ yathāvidhi |
pāpasaṃśamanaṃ rāma ścakāra balimuttamam || 32 ||

विधियुक्त जप करून नदीत स्नान केल्यावर रामाने पापशमनार्थ उत्तम बली केला. AI

न्यायअनुसार जप गरी, नदीमा विधिपूर्वक स्नान गरी, रामले पापशमन गर्ने उत्तम बलि गरे। AI

Shloka 33
বেদিস্থলবিধানানি চৈত্যান্যাযতনানি চ ।
আশ্রমস্যানুরূপাণি স্থাপযামাস রাঘবঃ ॥ 33 ॥
vedisthalavidhānāni caityānyāyatanāni ca |
āśramasyānurūpāṇi sthāpayāmāsa rāghavaḥ || 33 ||

राघवाने आश्रमाला योग्य अशी वेदीच्या स्थळाची विधाने, चैत्ये व देवालये स्थापित केली. AI

राघवले आश्रमको अनुरूप वेदीस्थलका विधानहरू, चैत्यहरू र देवायतनहरू स्थापित गरे। AI

Shloka 34
বন্যৈর্মাল্যৈঃ ফলৈর্মূলৈঃ পক্বৈর্মাংসৈর্যথাবিধি ।
অদ্ভির্জপৈশ্চ বেদোক্তৈর্দর্ভৈশ্চ সসমিত্কুশৈঃ ॥ 34 ॥
vanyairmālyaiḥ phalairmūlaiḥ pakvairmāṃsairyathāvidhi |
adbhirjapaiśca vedoktairdarbhaiśca sasamitkuśaiḥ || 34 ||

वनातील फुलांच्या माला, फळे, मुळे, शिजवलेले मांस यांनी विधिपूर्वक, पाण्याने, वेदोक्त मंत्रांच्या जपाने आणि समिधा व कुशासह दर्भांनी (त्यांनी प्राण्यांचे तर्पण केले). AI

वनका फूलका माला, फल, कन्दमूल, पकाएका मासु, विधिपूर्वक जल, वेदमा भनिएका जप, र समिधासहित कुशले (देवता र पितृहरूलाई) तृप्त गरे। AI

Shloka 35
তৌ তর্পযিত্বা ভূতানি রাঘবৌ সহ সীতযা ।
তদা বিবিশতু শ্শালাং সুশুভাং শুভলক্ষণৌ ॥ 35 ॥
tau tarpayitvā bhūtāni rāghavau saha sītayā |
tadā viviśatu śśālāṃ suśubhāṃ śubhalakṣaṇau || 35 ||

शुभलक्षणांचे राघव (राम व लक्ष्मण) यांनी सीतेसह प्राण्यांचे तर्पण करून नंतर अत्यंत शुभ अशा शाळेत (पर्णकुटीत) प्रवेश केला. AI

शुभ लक्षणयुक्त ती राघव (राम र लक्ष्मण) ले सीतासहित प्राणीहरूलाई तृप्त गरेपछि त्यसबेला अत्यन्त शुभ शाला (कुटी) मा प्रवेश गरे। AI

Shloka 36
তাং বৃক্ষপর্ণচ্ছদনাং মনোজ্ঞাং যথাপ্রদেশং সুকৃতাং নিবাতাম্ ।
বাসায সর্বে বিবিশুস্সমেতাস্সভাং যথা দেবগণাস্সুধর্মাম্ ॥ 36 ॥
tāṃ vṛkṣaparṇacchadanāṃ manojñāṃ yathāpradeśaṃ sukṛtāṃ nivātām |
vāsāya sarve viviśussametāssabhāṃ yathā devagaṇāssudharmām || 36 ||

वृक्षांच्या पानांनी आच्छादलेली, मनोहर, योग्य ठिकाणी सुंदर रीतीने बांधलेली व वाऱ्यापासून संरक्षित अशा त्या (कुटीत) सर्वजण वासासाठी अशा प्रकारे प्रवेश करू लागले, जसे देवगण सुधर्मा सभेस प्रवेश करतात. AI

रूखका पातले छाएको, मनोहर, यथास्थान राम्ररी बनाइएको र हावा नछिर्ने त्यस कुटीमा सबै जना भेला भएर प्रवेश गरे — जसरी देवताहरू सुधर्मा सभामा प्रवेश गर्छन्। AI

Shloka 37
অনেকনানামৃগপক্ষিসঙ্কুলে বিচিত্রপত্রস্তবকৈর্দ্রুমৈর্যুতে ।
বনোত্তমে ব্যালমৃগানুনাদিতে তদা বিজহ্রু স্সুসুখং জিতেন্দ্রিযাঃ ॥ 37 ॥
anekanānāmṛgapakṣisaṅkule vicitrapatrastabakairdrumairyute |
vanottame vyālamṛgānunādite tadā vijahru ssusukhaṃ jitendriyāḥ || 37 ||

अनेक नाना प्रकारच्या मृग व पक्ष्यांनी गजबजलेल्या, विचित्र पानांच्या व फुलांच्या गुच्छांनी युक्त अशा वृक्षांनी भरलेल्या, हिंस्र प्राणी व मृग यांच्या आरवांनी निनादणाऱ्या त्या उत्तम वनात, जितेंद्रिय (इंद्रियजयी) असलेले ते (राम, सीता व लक्ष्मण) तेव्हा अत्यंत सुखाने विहार करू लागले. AI

अनेक नामका मृग र पक्षीहरूले भरिएको, विचित्र पात र फूलका गुच्छाले युक्त वृक्षहरूले घेरिएको, हिंस्र जन्तु र मृगहरूको आवाजले गुञ्जायमान उत्तम वनमा ती जितेन्द्रिय (इन्द्रियजित) हरूले त्यसबेला अत्यन्त सुखपूर्वक विहार गरे। AI

ইত্যার্ষে শ্রীমদ্রামাযণে বাল্মীকীয আদিকাব্যে অযোধ্যাকাণ্ডে ষট্পঞ্চাশস্সর্গঃ ॥
Sanskrit — Devanagari (original)
श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।
अथ षट्पञ्चाशस्सर्गः ।
अथ रात्र्यां व्यतीतायामवसुप्तमनन्तरम् ।
प्रबोधयामास शनैर्लक्ष्मणं रघुनन्दनः ॥ 1 ॥
सौमित्रे श्रुणु वन्यानां वल्गु व्याहरतां स्वनम् ।
सम्प्रतिष्ठामहे काल प्रस्थानस्य परन्तप ॥ 2 ॥
स सुप्तस्समये भ्रात्रा लक्ष्मणः प्रतिबोधितः ।
जहौ निद्रां च तन्द्रीं च प्रसक्तं च पथि श्रमम् ॥ 3 ॥
तत उत्थाय ते सर्वे स्पृष्ट्वा नद्या श्शिवं जलम् ।
पन्थानमृषिणाऽदिष्टं चित्रकूटस्य तं ययुः ॥ 4 ॥
ततस्सम्प्रस्थितः काले रामस्सौमित्रिणा सह ।
सीतां कमलपत्राक्षीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ 5 ॥
आदिप्तानिव वैदेहि सर्वतः पुष्पितान्नगान् ।
स्वैः पुष्पैः किंशुकान् पश्य मालिनशिशिरात्यये ॥ 6 ॥
पश्य भल्लातकान् फुल्लान्नरै रनुपसेवितान् ।
फलपत्रैरवनता न्नूनं शक्ष्याम जीवितुम् ॥ 7 ॥
पश्य द्रोणप्रमाणानि लम्बमानानि लक्ष्मण ।
मधूनि मधुकारीभि स्सम्भृतानि नगे नगे ॥ 8 ॥
एष क्रोशति नत्यूहस्तं शिखी प्रतिकूजति ।
रमणीये वनोद्देशे पुष्पसंस्तरसङ्कटे ॥ 9 ॥
मातङ्गयूथानुसृतं पक्षिसंङ्घानुनादितम् ।
चित्रकूटमिमं पश्य प्रवृद्धशिखरं गिरिम् ॥ 10 ॥
समभूमितले रम्ये द्रुमैर्बहुभिरावृते ।
पुण्ये रंस्यामहे तात चित्रकूटस्य कानने ॥ 11 ॥
ततस्तौ पादचारेण गच्छन्तौ सह सीतया ।
रम्यमासेदतुश्शैलं चित्रकूटं मनोरमम् ॥ 12 ॥
तन्तु पर्वतमासाद्य नानापक्षिगणायुतम् ।
बहुमूलफलं रम्यं सम्पन्नं सरसोदकम् ॥ 13 ॥
मनोज्ञोऽयं गिरिस्सौम्य नानाद्रुमलतायुतः ।
बहुमूलफलो रम्य स्स्वाजीवः प्रतिभाति मे ॥ 14 ॥
मुनयश्च महात्मानो वसन्त्यस्मि शिलोच्चये ।
अयं वासो भवेत्तावदत्र सौम्य रमेमहि ॥ 15 ॥
इति सीता च रामश्च लक्ष्मणश्च कृताञ्जलिः ।
अभिगम्याऽश्रमं सर्वे वाल्मीकि मभिवादयन् ॥ 16 ॥
तान्महर्षि प्रमुदितः पूजयामास धर्मवित् ।
अस्यतामिति चोवाच स्वागन्तु निवेद्य च ॥ 17 ॥
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्लक्ष्मणं लक्ष्मणाग्रजः ।
सन्निवेद्य यथान्याय मात्मानमृषये प्रभुः ॥ 18 ॥
लक्ष्मणाऽऽनय दारूणि दृढानि च वराणि च ।
कुरुष्वाऽवसथं सौम्य वासे मेऽभिरतं मनः ॥ 19 ॥
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सौमित्रिर्विविधान् द्रुमान् ।
आजहार तत श्चक्रे पर्णशालामरिन्दमः ॥ 20 ॥
तां निष्ठितां बद्धकटां दृष्ट्वा रामस्सुदर्शनाम् ।
शुश्रूषमाणमेकाग्रमिदं वचनमब्रवीत् ॥ 21 ॥
ऐणेयं मांसमाहृत्य शालां यक्ष्यामहे वयम् ।
कर्तव्यं वास्तुशमनं सौमित्रे चिरजीविभिः ॥ 22 ॥
मृगं हत्वाऽऽनय क्षिप्रं लक्ष्मणेह शुभेक्षण ।
कर्तव्य श्शास्त्रदृष्टो हि विधिर्धर्ममनुस्मर ॥ 23 ॥
भ्रातुर्वचनमाज्ञाय लक्ष्मणः परवीरहा ।
चकार स यथोक्तं च तं राम पुनरब्रवीत् ॥ 24 ॥
ऐणेयं श्रपयस्वैतच्छालां यक्ष्यामहे वयम् ।
त्वर सौम्य मुहूर्तोऽयं ध्रुवश्च दिवसोऽप्ययम् ॥ 25 ॥
स लक्ष्मणः कृष्णमृगं मेध्यं हत्वा प्रतापवान् ।
अथ चिक्षेप सौमित्रिस्समिद्धे जातवेदसि ॥ 26 ॥
तन्तु पक्वं परिज्ञाय निष्टप्तं छिन्नशोणितम् ।
लक्ष्मणः पुरुषव्याघ्रमथ राघवमब्रवीत् ॥ 27 ॥
अयं सर्वः समस्ताग्ङः श्रृतः कृष्णमृगो मया ।
देवतां देवसङ्काश यजस्व कुशलो ह्यसि ॥ 28 ॥
रामः स्नात्वा तु नियतो गुणवान् जप्यकोविदः ।
सङ्ग्रहेणाकरोत् स्रवार्न मन्त्रान् सत्रावसानिकान् ॥ 29 ॥
इष्ट्वा देवगणान्सर्वान्विवेशाऽवसथं शुचिः ।
बभूव च मनोह्लादो रामस्यामिततेजसः ॥ 30 ॥
वैश्वदेवबलिं कृत्वा रौद्रं वैष्णव मेव च ।
वास्तुसंशमनीयानि मङ्गलानि प्रवर्तयन् ॥ 31 ॥
जपं च न्यायत कृत्वा स्नात्वा नद्यां यथाविधि ।
पापसंशमनं राम श्चकार बलिमुत्तमम् ॥ 32 ॥
वेदिस्थलविधानानि चैत्यान्यायतनानि च ।
आश्रमस्यानुरूपाणि स्थापयामास राघवः ॥ 33 ॥
वन्यैर्माल्यैः फलैर्मूलैः पक्वैर्मांसैर्यथाविधि ।
अद्भिर्जपैश्च वेदोक्तैर्दर्भैश्च ससमित्कुशैः ॥ 34 ॥
तौ तर्पयित्वा भूतानि राघवौ सह सीतया ।
तदा विविशतु श्शालां सुशुभां शुभलक्षणौ ॥ 35 ॥
तां वृक्षपर्णच्छदनां मनोज्ञां यथाप्रदेशं सुकृतां निवाताम् ।
वासाय सर्वे विविशुस्समेतास्सभां यथा देवगणास्सुधर्माम् ॥ 36 ॥
अनेकनानामृगपक्षिसङ्कुले विचित्रपत्रस्तबकैर्द्रुमैर्युते ।
वनोत्तमे व्यालमृगानुनादिते तदा विजह्रु स्सुसुखं जितेन्द्रियाः ॥ 37 ॥
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे षट्पञ्चाशस्सर्गः ॥
🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Bengali script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.
🕉 InfoLyter.in