Valmiki Ramayana Ayodhya Kanda Sarga 19 — Bengali Script

⚠️ AI-generated translation — the Marathi meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Marathi

वाल्मिकी रामायणाच्या अयोध्याकांडातील एकोणिसाव्या सर्गात रामाने कैकेयीचे वनवासाचे अप्रिय वचन शांतपणे स्वीकारले आणि पित्याची प्रतिज्ञा पाळण्यासाठी जटा वल्कले धारण करून वनात जाण्याचे मान्य केले. आपल्याला भरताच्या अभिषेकाची गोष्ट का सांगितली नाही याचे त्याला आश्चर्य वाटले, तथापि तो आनंदाने सीता, राज्य, प्राण व धन भरताला देण्यास तयार झाला. भरताला मामाच्या घरून परत आणण्यासाठी दूत पाठवण्याचे सांगून, आईला भेटून व सीतेला समजावून सांगून आजच दंडकारण्यास जाणार असल्याचे त्याने कैकेयीला सांगितले. मूर्च्छित पडलेल्या पित्याला उठवून, त्याने पिता व कैकेयी यांच्या चरणांना वंदन केले, प्रदक्षिणा घातली आणि अंतःपुरातून बाहेर पडला; लक्ष्मण दुःखाने त्याच्या मागे गेला. राज्याच्या नाशानेही रामाच्या चेहऱ्यावर कोणताही विकार दिसला नाही, आणि तो आईला विपत्तीची बातमी सांगण्यासाठी महालात प्रवेश करू लागला.

AI-generated · not yet verified

The Marathi meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

শ্রীমদ্বাল্মীকীয রামাযণে অযোধ্যাকাণ্ডম্ ।

অথ একোনবিংশস্সর্গঃ ।

Shloka 1

তদপ্রিযমমিত্রঘ্নো বচনং মরণোপমম্ ।
শ্রুত্বা ন বিব্যথে রামঃ কৈকেযীং চেদমব্রবীত্ ॥ 1 ॥

tadapriyamamitraghno vacanaṃ maraṇopamam |
śrutvā na vivyathe rāmaḥ kaikeyīṃ cedamabravīt || 1 ||

अमित्रांचा नाश करणाऱ्या रामाने मरणासारखे हे अप्रिय वचन ऐकूनही मनात व्यथा धरली नाही, आणि तो कैकेयीला म्हणाला — ^AI

Shloka 2

এবমস্তু গমিষ্যামি বনং বস্তুমহং ত্বিতঃ ।
জটাজিনধরো রাজ্ঞঃ প্রতিজ্ঞামনুপালযন্ ॥ 2 ॥

evamastu gamiṣyāmi vanaṃ vastumahaṃ tvitaḥ |
jaṭājinadharo rājñaḥ pratijñāmanupālayan || 2 ||

"तसेच होवो; मी राजाची प्रतिज्ञा पाळत जटा व वल्कले धारण करून येथून वनात राहायला जाईन." ^AI

Shloka 3

ইদং তু জ্ঞাতুমিচ্ছামি কিমর্থং মাং মহীপতিঃ ।
নাভিনন্দতি দুর্ধর্ষো যথাপূর্বমরিন্দমঃ ॥ 3 ॥

idaṃ tu jñātumicchāmi kimarthaṃ māṃ mahīpatiḥ |
nābhinandati durdharṣo yathāpūrvamarindamaḥ || 3 ||

"पण हे मला जाणून घ्यायचे आहे की, पूर्वीप्रमाणे दुर्धर्ष व शत्रुदमन करणारा महीपती राजा माझे आता आनंदाने स्वागत का करत नाही?" ^AI

Shloka 4

মন্যুর্ন চ ত্বযা কার্যো দেবি ব্রূমি তবাগ্রতঃ ।
যাস্যামি ভব সুপ্রীতা বনং চীরজটাধরঃ ॥ 4 ॥

manyurna ca tvayā kāryo devi brūmi tavāgrataḥ |
yāsyāmi bhava suprītā vanaṃ cīrajaṭādharaḥ || 4 ||

"देवि, तू राग धरू नकोस; मी तुझ्यासमोरच सांगतो. मी वल्कले व जटा धारण करून वनात जाईन; तू प्रसन्न हो." ^AI

Shloka 5

হিতেন গুরুণা পিত্রা কৃতজ্ঞেন নৃপেণ চ ।
নিযুজ্যমানো বিস্রব্ধঃ কিং ন কুর্যামহং প্রিযম্ ॥ 5 ॥

hitena guruṇā pitrā kṛtajñena nṛpeṇa ca |
niyujyamāno visrabdhaḥ kiṃ na kuryāmahaṃ priyam || 5 ||

"हितकारक, कृतज्ञ व गुरु अशा पित्या राजाने विश्वासाने नियुक्त केलेला मी, त्याचे प्रिय का करणार नाही?" ^AI

Shloka 6

অলীকং মানসং ত্বেকং হৃদযং দহতীব মে ।
স্বযং যন্নাহ মাং রাজা ভরতস্যাভিষেচনম্ ॥ 6 ॥

alīkaṃ mānasaṃ tvekaṃ hṛdayaṃ dahatīva me |
svayaṃ yannāha māṃ rājā bharatasyābhiṣecanam || 6 ||

"फक्त एक गोष्ट माझ्या मनाला खाते आहे — राजाने भरताच्या अभिषेकाची गोष्ट स्वतः मला का सांगितली नाही?" ^AI

Shloka 7

অহং হি সীতাং রাজ্যং চ প্রাণানিষ্টান্ধনানি চ ।
হৃষ্টো ভ্রাত্রে স্বযং দদ্যাং ভরতাযাপ্রচোদিতঃ ॥ 7 ॥

ahaṃ hi sītāṃ rājyaṃ ca prāṇāniṣṭāndhanāni ca |
hṛṣṭo bhrātre svayaṃ dadyāṃ bharatāyāpracoditaḥ || 7 ||

"कोणीही सांगण्याची गरज नसतानाही मी आनंदाने सीता, राज्य, प्रिय प्राण व धन हे सर्व भरताला स्वतः देईन." ^AI

Shloka 8

কিং পুনর্মনুজেন্দ্রেণ স্বযং পিত্রা প্রচোদিতঃ ।
তব চ প্রিযকামার্থং প্রতিজ্ঞামনুপালযন্ ॥ 8 ॥

kiṃ punarmanujendreṇa svayaṃ pitrā pracoditaḥ |
tava ca priyakāmārthaṃ pratijñāmanupālayan || 8 ||

"मग स्वतः पित्या मनुजेंद्राने नियुक्त केलेला, आणि तुझी प्रिय इच्छा पूर्ण करण्यासाठी प्रतिज्ञा पाळणारा मी, हे का करणार नाही?" ^AI

Shloka 9

তদাশ্বাসয হীমং ত্বং কিন্বিদং যন্মহীপতিঃ ।
বসুধাসক্তনযনো মন্দমশ্রূণি মুঞ্চতি ॥ 9 ॥

tadāśvāsaya hīmaṃ tvaṃ kinvidaṃ yanmahīpatiḥ |
vasudhāsaktanayano mandamaśrūṇi muñcati || 9 ||

म्हणून तू याला धीर द्यावा; हा राजा पृथ्वीवर दृष्टी स्थिर करून हळूहळू अश्रू का टाकत आहे? ^AI

Shloka 10

গচ্ছন্তু চৈবানযিতুং দূতাশ্শ্রীঘ্রজবৈর্হযৈঃ ।
ভরতং মাতুলকুলাদদ্যৈব নৃপশাসনাত্ ॥ 10 ॥

gacchantu caivānayituṃ dūtāśśrīghrajavairhayaiḥ |
bharataṃ mātulakulādadyaiva nṛpaśāsanāt || 10 ||

राजाच्या आज्ञेने आजच वेगवान घोड्यांवर स्वार होऊन दूत भरताला मामाच्या घरून घेऊन येण्यासाठी जावोत. ^AI

Shloka 11

দণ্ডকারণ্যমেষোঽহমিতো গচ্ছামি সত্বরঃ ।
অবিচার্য পিতুর্বাক্যং সমা বস্তুং চতুর্দশ ॥ 11 ॥

daṇḍakāraṇyameṣo'hamito gacchāmi satvaraḥ |
avicārya piturvākyaṃ samā vastuṃ caturdaśa || 11 ||

मी येथून लगेच दंडकारण्यात जात आहे; पित्याच्या वचनाचा विचार न करता चौदा वर्षे वास्तव्य करण्यासाठी. ^AI

Shloka 12

সা হৃষ্টা তস্য তদ্বাক্যং শ্রুত্বা রামস্য কৈকযী ।
প্রস্থানং শ্রদ্ধধানা হি ত্বরযামাস রাঘবম্ ॥ 12 ॥

sā hṛṣṭā tasya tadvākyaṃ śrutvā rāmasya kaikayī |
prasthānaṃ śraddhadhānā hi tvarayāmāsa rāghavam || 12 ||

त्या रामाचे ते वचन ऐकून कैकेयी हर्षित झाली आणि त्याच्या प्रस्थानावर विश्वास ठेवून तिने राघवाला घाई करून सांगितले. ^AI

Shloka 13

এবং ভবতু যাস্যন্তি দূতা শ্শীঘ্রজবৈর্হযৈঃ ।
ভরতং মাতুলকুলাদুপাবর্তযিতুং নরাঃ ॥ 13 ॥

evaṃ bhavatu yāsyanti dūtā śśīghrajavairhayaiḥ |
bharataṃ mātulakulādupāvartayituṃ narāḥ || 13 ||

असेच होवो; वेगवान घोड्यांवर स्वार होऊन पुरुष भरताला मामाच्या घरून परत आणण्यासाठी लवकर जातील. ^AI

Shloka 14

তব ত্বহং ক্ষমং মন্যে নোত্সুকস্য বিলম্বনম্ ।
রাম তস্মাদিত শ্শীঘ্রং বনং ত্বং গন্তুমর্হসি ॥ 14 ॥

tava tvahaṃ kṣamaṃ manye notsukasya vilambanam |
rāma tasmādita śśīghraṃ vanaṃ tvaṃ gantumarhasi || 14 ||

पण तुझ्यासाठी मला विलंब योग्य वाटत नाही, कारण तू उत्सुक आहेस; रामा, म्हणून तू येथून लवकर वनात जाणे योग्य आहे. ^AI

Shloka 15

ব্রীডান্বিত স্স্বযং যচ্চ নৃপস্ত্বাং নাভিভাষতে ।
নৈতত্কিঞ্চিন্নরশ্রেষ্ঠ মন্যুরেষোঽপনীযতাম্ ॥ 15 ॥

vrīḍānvita ssvayaṃ yacca nṛpastvāṃ nābhibhāṣate |
naitatkiñcinnaraśreṣṭha manyureṣo'panīyatām || 15 ||

राजा स्वतः लज्जेने तुला का बोलत नाही; हे काही मोठे नाही, हे नरश्रेष्ठा, हा राग दूर कर. ^AI

Shloka 16

যাবত্ত্বং ন বনং যাতঃ পুরাদস্মাদভিত্বরন্ ।
পিতা তাবন্ন তে রাম স্নাস্যতে ভোক্ষ্যতেঽপি বা ॥ 16 ॥

yāvattvaṃ na vanaṃ yātaḥ purādasmādabhitvaran |
pitā tāvanna te rāma snāsyate bhokṣyate'pi vā || 16 ||

हे रामा, तू या नगरातून घाई करून वनात जाण्यापूर्वी तुझा पिता स्नान करणार नाही किंवा भोजनही करणार नाही. ^AI

Shloka 17

ধিক্কষ্টমিতি নিঃশ্বস্য রাজা শোকপরিপ্লুতঃ ।
মূর্ছিতো ন্যপতত্তস্মিন্পর্যঙ্কে হেমভূষিতে ॥ 17 ॥

dhikkaṣṭamiti niḥśvasya rājā śokapariplutaḥ |
mūrchito nyapatattasminparyaṅke hemabhūṣite || 17 ||

'अरेरे, किती हे दुर्दैव!' असे म्हणून निःश्वास टाकत, शोकाने भरून गेलेला राजा सोन्याने मढवलेल्या त्या पलंगावर मूर्च्छित होऊन पडला. ^AI

Shloka 18

রামোঽপ্যুত্থাপ্য রাজানং কৈকেয্যাভিপ্রচোদিতঃ ।
কশযেবাহতো বাজী বনং গন্তুং কৃতত্বরঃ ॥ 18 ॥

rāmo'pyutthāpya rājānaṃ kaikeyyābhipracoditaḥ |
kaśayevāhato vājī vanaṃ gantuṃ kṛtatvaraḥ || 18 ||

रामानेही राजाला उठवून, कैकेयीने प्रेरित केल्यामुळे, चाबकाचा मार खाल्लेल्या घोड्यासारखा वनात जाण्यासाठी घाई केलेला झाला. ^AI

Shloka 19

তদপ্রিযমনার্যাযা বচনং দারুণোদযম্ ।
শ্রুত্বা গতব্যথো রামঃ কৈকেযীং বাক্যমব্রবীত্ ॥ 19 ॥

tadapriyamanāryāyā vacanaṃ dāruṇodayam |
śrutvā gatavyatho rāmaḥ kaikeyīṃ vākyamabravīt || 19 ||

त्या कुलटेचे (कैकेयीचे) कठोर परिणाम करणारे ते अप्रिय वचन ऐकून, व्यथा न झालेला राम कैकेयीला म्हणाला. ^AI

Shloka 20

নাহমর্থপরো দেবি লোকমাবস্তুমুত্সহে ।
বিদ্ধিমামৃষিভিস্তুল্যং কেবলং ধর্মমাস্থিতম্ ॥ 20 ॥

nāhamarthaparo devi lokamāvastumutsahe |
viddhimāmṛṣibhistulyaṃ kevalaṃ dharmamāsthitam || 20 ||

'हे देवी, मी अर्थाचा (धनाचा) लोभ धरून राज्यात राहण्याची इच्छा करत नाही; मला ऋषींच्या समान, केवळ धर्माचरणात स्थिर असलेला जाण.' ^AI

Shloka 21

যদত্র ভবতঃ কিঞ্চিচ্ছক্যং কর্তুং প্রিযং মযা ।
প্রাণানপি পরিত্যজ্য সর্বথা কৃতমেব তত্ ॥ 21 ॥

yadatra bhavataḥ kiñcicchakyaṃ kartuṃ priyaṃ mayā |
prāṇānapi parityajya sarvathā kṛtameva tat || 21 ||

'येथे तुमचे जे काही प्रिय करणे मला शक्य आहे, ते प्राणांचाही त्याग करून मी सर्वथा केलेच आहे.' ^AI

Shloka 22

ন হ্যতো ধর্মচরণং কিঞ্চিদস্তি মহত্তরম্ ।
যথা পিতরিশুশ্রূষা তস্য বা বচনক্রিযা ॥ 22 ॥

na hyato dharmacaraṇaṃ kiñcidasti mahattaram |
yathā pitariśuśrūṣā tasya vā vacanakriyā || 22 ||

'कारण पितरांची सेवा आणि त्यांच्या वचनाचे पालन यापेक्षा मोठे धर्माचरण दुसरे काहीच नाही.' ^AI

Shloka 23

অনুক্তোঽপ্যত্রভবতা ভবত্যা বচনাদহম্ ।
বনে বত্স্যামি বিজনে বর্ষাণীহ চতুর্দশ ॥ 23 ॥

anukto'pyatrabhavatā bhavatyā vacanādaham |
vane vatsyāmi vijane varṣāṇīha caturdaśa || 23 ||

'यांनी (राजांनी) न सांगितले तरी तुमच्या वचनामुळे मी येथे चौदा वर्षे निर्जन वनात राहीन.' ^AI

Shloka 24

ন নূনং মযি কৈকযি কিঞ্চিদাশংসসে গুণম্ ।
যদ্রাজানমবোচস্ত্বং মমেশ্বরতরা সতী ॥ 24 ॥

na nūnaṃ mayi kaikayi kiñcidāśaṃsase guṇam |
yadrājānamavocastvaṃ mameśvaratarā satī || 24 ||

'हे कैकयी, माझ्यामध्ये तू कोणताही गुण नाही असे मानले आहेस, कारण माझ्यावर अधिकार असूनही तू राजाला असे बोललीस.' ^AI

Shloka 25

যাবন্মাতরমাপ্নচ্ছে সীতাং চানুনযাম্যহম্ ।
ততোঽদ্যৈব গমিষ্যামি দণ্ডকানাং মহদ্বনম্ ॥ 25 ॥

yāvanmātaramāpnacche sītāṃ cānunayāmyaham |
tato'dyaiva gamiṣyāmi daṇḍakānāṃ mahadvanam || 25 ||

जोपर्यंत मी आईला भेटत नाही आणि सीतेला समजावून सांगत नाही, तोपर्यंत थांबा; त्यानंतर आजच मी दंडकारण्याच्या विशाल वनात जाईन. ^AI

Shloka 26

ভরতঃ পালযেদ্রাজ্যং শুশ্রূষেচ্চ পিতুর্যথা ।
তথা ভবত্যা কর্তব্যং স হি ধর্ম স্সনাতনঃ ॥ 26 ॥

bharataḥ pālayedrājyaṃ śuśrūṣecca pituryathā |
tathā bhavatyā kartavyaṃ sa hi dharma ssanātanaḥ || 26 ||

भरताने राज्याचे पालन करावे आणि पित्याची सेवा करावी; तसेच तुम्हीही (कौसल्ये) तसेच करावे, कारण तो सनातन धर्म आहे. ^AI

Shloka 27

স রামস্য বচশ্শ্রৃত্বা ভৃশং দুঃখহতঃ পিতা ।
শোকাদশক্নুবন্বকতুং প্ররুরোদ মহাস্বনম্ ॥ 27 ॥

sa rāmasya vacaśśrṛtvā bhṛśaṃ duḥkhahataḥ pitā |
śokādaśaknuvanvakatuṃ praruroda mahāsvanam || 27 ||

रामाचे हे वचन ऐकून पिता अत्यंत दुःखाने पीडित झाला आणि शोकामुळे बोलू न शकल्याने मोठ्याने रडू लागला. ^AI

Shloka 28

বন্দিত্বা চরণৌ রামো বিসঞ্জ্ঞস্য পিতুস্তথা ।
কৈকেয্যাশ্চাপ্যনার্যাযাঃ নিষ্পপাত মহাদ্যুতিঃ ॥ 28 ॥

vanditvā caraṇau rāmo visañjñasya pitustathā |
kaikeyyāścāpyanāryāyāḥ niṣpapāta mahādyutiḥ || 28 ||

महातेजस्वी रामाने मूर्च्छित पित्याच्या आणि नीच कैकेयीच्याही चरणांना वंदन केले आणि तेथून खाली उतरला. ^AI

Shloka 29

স রামঃ পিতরং কৃত্বা কৈকেযীং চ প্রদক্ষিণম্ ।
নিষ্ক্রম্যান্তঃপুরাত্তস্মাত্স্বং দদর্শ সুহৃজ্জনম্ ॥ 29 ॥

sa rāmaḥ pitaraṃ kṛtvā kaikeyīṃ ca pradakṣiṇam |
niṣkramyāntaḥpurāttasmātsvaṃ dadarśa suhṛjjanam || 29 ||

त्या रामाने पित्याला आणि कैकेयीला प्रदक्षिणा घातली आणि त्या अंतःपुरातून बाहेर पडून आपल्या मित्रजनांना पाहिले. ^AI

Shloka 30

তং বাষ্পপরিপূর্ণাক্ষঃ পৃষ্ঠতোঽনুজগাম হ ।
লক্ষ্মণঃ পরমক্কৃধ্দঃ স্সুমিত্রানন্দবর্ধনঃ ॥ 30 ॥

taṃ bāṣpaparipūrṇākṣaḥ pṛṣṭhato'nujagāma ha |
lakṣmaṇaḥ paramakkṛdhdaḥ ssumitrānandavardhanaḥ || 30 ||

सुमित्रानंदवर्धन (लक्ष्मण), अत्यंत क्रोधित होऊन, डोळ्यांत अश्रू भरलेल्या स्थितीत त्याच्या मागे मागे गेला. ^AI

Shloka 31

অভিষেচনিকং ভাণ্ডং কৃত্বা রামঃ প্রদক্ষিণম্ ।
শনৈর্জগাম সাপেক্ষো দৃষ্টিং তত্রাবিচালযন্ ॥ 31 ॥

abhiṣecanikaṃ bhāṇḍaṃ kṛtvā rāmaḥ pradakṣiṇam |
śanairjagāma sāpekṣo dṛṣṭiṃ tatrāvicālayan || 31 ||

रामाने अभिषेकाची सामग्री (भांडी) प्रदक्षिणा करून, तिकडे (त्या सामग्रीकडे) दृष्टी स्थिर ठेवून, हळूहळू अपेक्षेने (आशेने) निघून गेला. ^AI

Shloka 32

ন চাস্য মহতীং লক্ষ্মীং রাজ্যনাশোঽপকর্ষতি ।
লোককান্তস্য কান্তত্বাচ্ছীতরশ্মেরিব ক্ষপা ॥ 32 ॥

na cāsya mahatīṃ lakṣmīṃ rājyanāśo'pakarṣati |
lokakāntasya kāntatvācchītaraśmeriva kṣapā || 32 ||

राज्याचा नाश त्याच्या महान लक्ष्मीला (शोभेला) कमी करत नाही, कारण तो लोकप्रिय असल्यामुळे त्याचे सौंदर्य टिकून राहते, जसे थंड किरणांच्या (चंद्राच्या) सौंदर्यामुळे रात्र कमी होत नाही. ^AI

Shloka 33

ন বনং গন্তুকামস্য ত্যজতশ্চ বসুন্ধরাম্ ।
সর্বলোকাতিগস্যেব লক্ষ্যতে চিত্তবিক্রিযা ॥ 33 ॥

na vanaṃ gantukāmasya tyajataśca vasundharām |
sarvalokātigasyeva lakṣyate cittavikriyā || 33 ||

वनात जाण्याची इच्छा असलेल्या आणि पृथ्वीचा त्याग करणाऱ्या रामाच्या मनात सर्व लोकांच्या पलीकडे गेलेल्या सूर्याप्रमाणे काहीही चित्ताची विकृती दिसत नाही. ^AI

Shloka 34

প্রতিষিধ্য শুভং ছত্রং ব্যজনে চ স্বলঙ্কৃতে ।
বিসর্জযিত্বা স্বজনং রথং পৌরাংস্তথা জনান্ ॥ 34 ॥

pratiṣidhya śubhaṃ chatraṃ vyajane ca svalaṅkṛte |
visarjayitvā svajanaṃ rathaṃ paurāṃstathā janān || 34 ||

शुभ छत्राला आणि सुशोभित केलेल्या चामरांना नकार देऊन, आपल्या लोकांना, रथाला तसेच नागरांना व इतर जनांना निरोप देऊन, ^AI

Shloka 35

ধারযন্ মনসা দুঃখমিন্দ্রিযাণি নিগৃহ্য চ ।
প্রবিবেশাত্মবান্বেশ্ম মাতুরপ্রিযশংসিবান্ ॥ 35 ॥

dhārayan manasā duḥkhamindriyāṇi nigṛhya ca |
praviveśātmavānveśma māturapriyaśaṃsivān || 35 ||

मनात दुःख धारण करून आणि इंद्रियांना वश करून, आत्मसंयमी राम आईला अप्रिय अशी बातमी सांगण्यासाठी महालात प्रवेश करू लागला. ^AI

Shloka 36

সর্বোহ্যভিজনশ্শ্রীমান্ শ্রীমতস্সত্যবাদিনঃ ।
নালক্ষযত রামস্য কিঞ্চিদাকারমাননে ॥ 36 ॥

sarvohyabhijanaśśrīmān śrīmatassatyavādinaḥ |
nālakṣayata rāmasya kiñcidākāramānane || 36 ||

कारण, कुलीन, श्रीमान आणि सत्यवादी असलेल्या रामाच्या चेहऱ्यावर कोणीही काहीही विकार पाहिला नाही. ^AI

Shloka 37

উচিতং চ মহাবাহুর্নজহৌহর্ষমাত্মনঃ ।
শারদ স্সমুদীর্ণাংশুশ্চন্দ্রস্তেজ ইবাত্মজম্ ॥ 37 ॥

ucitaṃ ca mahābāhurnajahauharṣamātmanaḥ |
śārada ssamudīrṇāṃśuścandrasteja ivātmajam || 37 ||

महाबाहू रामाने आपला उचित असा आनंद सोडला नाही, जसा शरद ऋतूतील प्रखर किरणांचा चंद्र आपले तेज सोडत नाही. ^AI

Shloka 38

বাচা মধুরযা রামস্সর্বং সম্মানযঞ্জনম্ ।
মাতুস্সমীপং ধীরাত্মা প্রবিবেশ মহাযশাঃ ॥ 38 ॥

vācā madhurayā rāmassarvaṃ sammānayañjanam |
mātussamīpaṃ dhīrātmā praviveśa mahāyaśāḥ || 38 ||

मधुर वाणीने सर्व जनांचा सन्मान करत, महायशस्वी आणि धीरात्मा राम आईच्या जवळ गेला. ^AI

Shloka 39

তং গুণৈস্সমতাং প্রাপ্তো ভ্রাতা বিপুলবিক্রমঃ ।
সৌমিত্রিরনুবব্রাজ ধারযন্দুঃখমাত্মজম্ ॥ 39 ॥

taṃ guṇaissamatāṃ prāpto bhrātā vipulavikramaḥ |
saumitriranuvavrāja dhārayanduḥkhamātmajam || 39 ||

गुणांमध्ये त्याच्याशी समान असलेला, विपुल पराक्रमी आणि सौमित्र (लक्ष्मण) हा भाऊ, मनात दुःख धारण करत, त्याच्या मागे गेला. ^AI

Shloka 40

প্রবিশ্য বেশ্মাতিভৃশং মুদাঽন্বিতং সমীক্ষ্য তাং চার্থবিপত্তিমাগতাম্ ।
ন চৈব রামোঽত্রজগামবিক্রিযাং সুহৃজ্জনস্যাত্মবিপত্তিশঙ্কযা ॥ 40 ॥

praviśya veśmātibhṛśaṃ mudā'nvitaṃ samīkṣya tāṃ cārthavipattimāgatām |
na caiva rāmo'trajagāmavikriyāṃ suhṛjjanasyātmavipattiśaṅkayā || 40 ||

अत्यंत आनंदाने भरलेल्या महालात प्रवेश करून आणि आलेली ही अर्थविपत्ती पाहूनही, आपल्या हितचिंतक जनांना आपली विपत्ती होईल या शंकेने रामाने येथे काहीही विकार पावले नाही. ^AI

ইত্যার্ষে শ্রীমদ্রামাযণে বাল্মীকীয আদিকাব্যে অযোধ্যাকাণ্ডে একোনবিংশস্সর্গঃ ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।

अथ एकोनविंशस्सर्गः ।

तदप्रियममित्रघ्नो वचनं मरणोपमम् ।

श्रुत्वा न विव्यथे रामः कैकेयीं चेदमब्रवीत् ॥ 1 ॥

एवमस्तु गमिष्यामि वनं वस्तुमहं त्वितः ।

जटाजिनधरो राज्ञः प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ 2 ॥

इदं तु ज्ञातुमिच्छामि किमर्थं मां महीपतिः ।

नाभिनन्दति दुर्धर्षो यथापूर्वमरिन्दमः ॥ 3 ॥

मन्युर्न च त्वया कार्यो देवि ब्रूमि तवाग्रतः ।

यास्यामि भव सुप्रीता वनं चीरजटाधरः ॥ 4 ॥

हितेन गुरुणा पित्रा कृतज्ञेन नृपेण च ।

नियुज्यमानो विस्रब्धः किं न कुर्यामहं प्रियम् ॥ 5 ॥

अलीकं मानसं त्वेकं हृदयं दहतीव मे ।

स्वयं यन्नाह मां राजा भरतस्याभिषेचनम् ॥ 6 ॥

अहं हि सीतां राज्यं च प्राणानिष्टान्धनानि च ।

हृष्टो भ्रात्रे स्वयं दद्यां भरतायाप्रचोदितः ॥ 7 ॥

किं पुनर्मनुजेन्द्रेण स्वयं पित्रा प्रचोदितः ।

तव च प्रियकामार्थं प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ 8 ॥

तदाश्वासय हीमं त्वं किन्विदं यन्महीपतिः ।

वसुधासक्तनयनो मन्दमश्रूणि मुञ्चति ॥ 9 ॥

गच्छन्तु चैवानयितुं दूताश्श्रीघ्रजवैर्हयैः ।

भरतं मातुलकुलादद्यैव नृपशासनात् ॥ 10 ॥

दण्डकारण्यमेषोऽहमितो गच्छामि सत्वरः ।

अविचार्य पितुर्वाक्यं समा वस्तुं चतुर्दश ॥ 11 ॥

सा हृष्टा तस्य तद्वाक्यं श्रुत्वा रामस्य कैकयी ।

प्रस्थानं श्रद्धधाना हि त्वरयामास राघवम् ॥ 12 ॥

एवं भवतु यास्यन्ति दूता श्शीघ्रजवैर्हयैः ।

भरतं मातुलकुलादुपावर्तयितुं नराः ॥ 13 ॥

तव त्वहं क्षमं मन्ये नोत्सुकस्य विलम्बनम् ।

राम तस्मादित श्शीघ्रं वनं त्वं गन्तुमर्हसि ॥ 14 ॥

व्रीडान्वित स्स्वयं यच्च नृपस्त्वां नाभिभाषते ।

नैतत्किञ्चिन्नरश्रेष्ठ मन्युरेषोऽपनीयताम् ॥ 15 ॥

यावत्त्वं न वनं यातः पुरादस्मादभित्वरन् ।

पिता तावन्न ते राम स्नास्यते भोक्ष्यतेऽपि वा ॥ 16 ॥

धिक्कष्टमिति निःश्वस्य राजा शोकपरिप्लुतः ।

मूर्छितो न्यपतत्तस्मिन्पर्यङ्के हेमभूषिते ॥ 17 ॥

रामोऽप्युत्थाप्य राजानं कैकेय्याभिप्रचोदितः ।

कशयेवाहतो वाजी वनं गन्तुं कृतत्वरः ॥ 18 ॥

तदप्रियमनार्याया वचनं दारुणोदयम् ।

श्रुत्वा गतव्यथो रामः कैकेयीं वाक्यमब्रवीत् ॥ 19 ॥

नाहमर्थपरो देवि लोकमावस्तुमुत्सहे ।

विद्धिमामृषिभिस्तुल्यं केवलं धर्ममास्थितम् ॥ 20 ॥

यदत्र भवतः किञ्चिच्छक्यं कर्तुं प्रियं मया ।

प्राणानपि परित्यज्य सर्वथा कृतमेव तत् ॥ 21 ॥

न ह्यतो धर्मचरणं किञ्चिदस्ति महत्तरम् ।

यथा पितरिशुश्रूषा तस्य वा वचनक्रिया ॥ 22 ॥

अनुक्तोऽप्यत्रभवता भवत्या वचनादहम् ।

वने वत्स्यामि विजने वर्षाणीह चतुर्दश ॥ 23 ॥

न नूनं मयि कैकयि किञ्चिदाशंससे गुणम् ।

यद्राजानमवोचस्त्वं ममेश्वरतरा सती ॥ 24 ॥

यावन्मातरमाप्नच्छे सीतां चानुनयाम्यहम् ।

ततोऽद्यैव गमिष्यामि दण्डकानां महद्वनम् ॥ 25 ॥

भरतः पालयेद्राज्यं शुश्रूषेच्च पितुर्यथा ।

तथा भवत्या कर्तव्यं स हि धर्म स्सनातनः ॥ 26 ॥

स रामस्य वचश्श्रृत्वा भृशं दुःखहतः पिता ।

शोकादशक्नुवन्वकतुं प्ररुरोद महास्वनम् ॥ 27 ॥

वन्दित्वा चरणौ रामो विसञ्ज्ञस्य पितुस्तथा ।

कैकेय्याश्चाप्यनार्यायाः निष्पपात महाद्युतिः ॥ 28 ॥

स रामः पितरं कृत्वा कैकेयीं च प्रदक्षिणम् ।

निष्क्रम्यान्तःपुरात्तस्मात्स्वं ददर्श सुहृज्जनम् ॥ 29 ॥

तं बाष्पपरिपूर्णाक्षः पृष्ठतोऽनुजगाम ह ।

लक्ष्मणः परमक्कृध्दः स्सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ 30 ॥

अभिषेचनिकं भाण्डं कृत्वा रामः प्रदक्षिणम् ।

शनैर्जगाम सापेक्षो दृष्टिं तत्राविचालयन् ॥ 31 ॥

न चास्य महतीं लक्ष्मीं राज्यनाशोऽपकर्षति ।

लोककान्तस्य कान्तत्वाच्छीतरश्मेरिव क्षपा ॥ 32 ॥

न वनं गन्तुकामस्य त्यजतश्च वसुन्धराम् ।

सर्वलोकातिगस्येव लक्ष्यते चित्तविक्रिया ॥ 33 ॥

प्रतिषिध्य शुभं छत्रं व्यजने च स्वलङ्कृते ।

विसर्जयित्वा स्वजनं रथं पौरांस्तथा जनान् ॥ 34 ॥

धारयन् मनसा दुःखमिन्द्रियाणि निगृह्य च ।

प्रविवेशात्मवान्वेश्म मातुरप्रियशंसिवान् ॥ 35 ॥

सर्वोह्यभिजनश्श्रीमान् श्रीमतस्सत्यवादिनः ।

नालक्षयत रामस्य किञ्चिदाकारमानने ॥ 36 ॥

उचितं च महाबाहुर्नजहौहर्षमात्मनः ।

शारद स्समुदीर्णांशुश्चन्द्रस्तेज इवात्मजम् ॥ 37 ॥

वाचा मधुरया रामस्सर्वं सम्मानयञ्जनम् ।

मातुस्समीपं धीरात्मा प्रविवेश महायशाः ॥ 38 ॥

तं गुणैस्समतां प्राप्तो भ्राता विपुलविक्रमः ।

सौमित्रिरनुवव्राज धारयन्दुःखमात्मजम् ॥ 39 ॥

प्रविश्य वेश्मातिभृशं मुदाऽन्वितं समीक्ष्य तां चार्थविपत्तिमागताम् ।

न चैव रामोऽत्रजगामविक्रियां सुहृज्जनस्यात्मविपत्तिशङ्कया ॥ 40 ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे एकोनविंशस्सर्गः ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Bengali script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

2.19 অযোধ্যাকাণ্ড - একোনবিংশ সর্গঃ