Valmiki Ramayana Sundara Kanda Sarga 21 — Bengali Script

⚠️ AI-generated translation — the Tamil meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Tamil

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தரகாண்டம் 21ஆம் சர்க்கத்தில், இராவணனின் சொற்களைக் கேட்ட சீதை தாழ்ந்த குரலில் துயரமாக மறுமொழிகிறாள். தனக்கும் இராவணனுக்கும் இடையே புல்லை வைத்து, பிறன் மனைவியாகிய தான் அவனுக்கு மனைவியாகத் தகுதியற்றவள் என்று கூறி, அறநெறியையும் மற்றவர்களின் மனைவியர் காக்கப்பட வேண்டியதையும் எடுத்துரைக்கிறாள். தான் இராகவனைத் தவிர வேறு யாரையும் அறியேன் என்று கூறி, தன்னை இராமனிடம் ஒப்படைக்குமாறு இராவணனை வேண்டுகிறாள். அவ்வாறு செய்யாவிட்டால் இராமனின் அம்புகளால் அவன் அழிவான் என்று எச்சரிக்கிறாள்; இராமரும் இலக்குமணரும் இல்லாதபோது தன்னைக் கவர்ந்ததைச் சுட்டிக்காட்டி, அவர்கள் முன் நிற்கும் ஆற்றல் அவனுக்கு இல்லை என்று கூறுகிறாள்.

AI-generated · not yet verified

The Tamil meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

শ্রীমদ্বাল্মীকীয রামাযণে সুন্দরকাণ্ডম্ ।

অথ একবিংশস্সর্গঃ ।

Shloka 1

তস্য তদ্বচনং শ্রুত্বা সীতা রৌদ্রস্য রক্ষসঃ ।
আর্তা দীনস্বরা দীনং প্রত্যুবাচ শনৈর্বচঃ ॥ 1 ॥

tasya tadvacanaṃ śrutvā sītā raudrasya rakṣasaḥ |
ārtā dīnasvarā dīnaṃ pratyuvāca śanairvacaḥ || 1 ||

அந்தக் கொடிய அரக்கனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, துன்புற்றவளும், துயரக் குரலுடையவளுமான சீதை, தாழ்ந்த குரலில் துயரமான சொற்களை மெதுவாக மறுமொழிந்தாள். ^AI

Shloka 2

দুঃখার্তা রুদতী সীতা বেপমানা তপস্বিনী ।
চিন্তযন্তী বরারোহা পতিমেব পতিব্রতা ॥ 2 ॥

duḥkhārtā rudatī sītā vepamānā tapasvinī |
cintayantī varārohā patimeva pativratā || 2 ||

துன்பத்தால் வாடி, அழுது கொண்டு, நடுங்கிக் கொண்டு, தவ வாழ்க்கையுடையவளும், அழகிய அங்கங்களையுடையவளும், கணவனுக்கு உண்மையானவளுமான சீதை, தன் கணவனையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ^AI

Shloka 3

তৃণমন্তরতঃ কৃত্বা প্রত্যুবাচ শুচিস্মিতা ।
নিবর্তয মনো মত্তঃ স্বজনে ক্রিযতাং মনঃ ॥ 3 ॥

tṛṇamantarataḥ kṛtvā pratyuvāca śucismitā |
nivartaya mano mattaḥ svajane kriyatāṃ manaḥ || 3 ||

தூய்மையான புன்னகையுடையவள், தனக்கும் அவனுக்கும் இடையே ஒரு புல்லை வைத்து, மறுமொழியாகக் கூறினாள்: "உன் மனதை என்னிடமிருந்து திருப்பிக்கொள்; உன் மனதை உன் சொந்த மக்களிடம் செலுத்து." ^AI

Shloka 4

ন মাং প্রার্থযিতুং যুক্তং সুসিদ্ধিমিব পাপকৃত্ ।
অকার্যং ন মযা কার্যমেকপত্ন্যা বিগর্হিতম্ ॥ 4 ॥

na māṃ prārthayituṃ yuktaṃ susiddhimiva pāpakṛt |
akāryaṃ na mayā kāryamekapatnyā vigarhitam || 4 ||

"பாவம் செய்தவனே, நல்ல வெற்றியை விரும்புவது போல, என்னை விரும்புவது உனக்குத் தகாது. ஒரே கணவனைக் கொண்ட மனைவியால் இகழப்படும் தகாத செயலை நான் ஒருபோதும் செய்யேன்." ^AI

Shloka 5

কুলং সম্প্রাপ্তযা পুণ্যং কুলে মহতি জাতযা ।
এবমুক্ত্বা তু বৈদেহী রাবণং তং যশস্বিনী ॥ 5 ॥

kulaṃ samprāptayā puṇyaṃ kule mahati jātayā |
evamuktvā tu vaidehī rāvaṇaṃ taṃ yaśasvinī || 5 ||

"புனிதமான குலத்தைச் சேர்ந்தவளாக, பெரிய குலத்தில் பிறந்தவளாக, இவ்வாறு கூறி, புகழ்பெற்ற வைதேகி..." ^AI

Shloka 6

রাক্ষসং পৃষ্ঠতঃ কৃত্বা ভূযো বচনমব্রবীত্ ।
নাহমৌপযিকী ভার্যা পরভার্যা সতী তব ॥ 6 ॥

rākṣasaṃ pṛṣṭhataḥ kṛtvā bhūyo vacanamabravīt |
nāhamaupayikī bhāryā parabhāryā satī tava || 6 ||

"அந்த அரக்கனைப் புறக்கணித்து, மீண்டும் இவ்வாறு கூறினாள்: 'பிறனின் மனைவியாகிய நான் உனக்கு மனைவியாகத் தகுதியானவள் அல்ல.'" ^AI

Shloka 7

সাধু ধর্মমবেক্ষস্ব সাধু সাধুব্রতং চর ।
যথা তব তথান্যেষাং দারা রক্ষ্যা নিশাচর ॥ 7 ॥

sādhu dharmamavekṣasva sādhu sādhuvrataṃ cara |
yathā tava tathānyeṣāṃ dārā rakṣyā niśācara || 7 ||

"இரவுச் சஞ்சாரியே, அறத்தை நன்கு கவனி; நல்ல விரதத்தை நன்கு அனுசரி. உனக்கு எப்படியோ, அதுபோலவே மற்றவர்களுக்கும் மனைவியர் காக்கப்பட வேண்டியவர்." ^AI

Shloka 8

আত্মানমুপমাং কৃত্বা স্বেষু দারেষু রম্যতাম্ ।
অতুষ্টং স্বেষু দারেষু চপলং চলিতেন্দ্রিযম্ ॥ 8 ॥

ātmānamupamāṃ kṛtvā sveṣu dāreṣu ramyatām |
atuṣṭaṃ sveṣu dāreṣu capalaṃ calitendriyam || 8 ||

"உன்னையே ஒப்புமையாகக் கொண்டு, உன் சொந்த மனைவியரிடம் மகிழ்வாயாக. தன் மனைவியரிடம் திருப்தியடையாதவனும், நிலையற்றவனும், அலைபாயும் புலன்களையுடையவனும்..." ^AI

Shloka 9

নযন্তি নিকৃতিপ্রজ্ঞং পরদারাঃ পরাভবম্ ।
ইহ সন্তো ন বা সন্তি সতো বা নানুবর্তসে ॥ 9 ॥

nayanti nikṛtiprajñaṃ paradārāḥ parābhavam |
iha santo na vā santi sato vā nānuvartase || 9 ||

பரஸ்திரீகள் நெறிதவறிய அறிவுடையவனை இழிவுக்கே கொண்டு செல்கின்றன. இவ்வுலகில் சான்றோர் இருக்கின்றனரா இல்லையா? சான்றோர் இருந்தாலும் நீ அவர்களின் வழியைப் பின்பற்றுவதில்லை. ^AI

Shloka 10

তথাহি বিপরীতা তে বুদ্ধিরাচারবর্জিতা ।
বচো মিথ্যাপ্রণীতাত্মা পথ্যমুক্তং বিচক্ষণৈঃ ॥ 10 ॥

tathāhi viparītā te buddhirācāravarjitā |
vaco mithyāpraṇītātmā pathyamuktaṃ vicakṣaṇaiḥ || 10 ||

அதனால் உன் அறிவு தலைகீழாக, நல்லொழுக்கம் அற்றதாக இருக்கிறது. உன் சொல் பொய்யையே தழுவியுள்ளது; அறிஞர்கள் சொல்லும் நன்மையான அறிவுரையை நீ ஏற்கவில்லை. ^AI

Shloka 11

রাক্ষসানামভাবায ত্বং বা ন প্রতিপদ্যসে ।
অকৃতাত্মানমাসাদ্য রাজানমনযে রতম্ ॥ 11 ॥

rākṣasānāmabhāvāya tvaṃ vā na pratipadyase |
akṛtātmānamāsādya rājānamanaye ratam || 11 ||

அரக்கர்களின் அழிவுக்காகவே நீ இதை மேற்கொள்ளவில்லை. தன்னை வளர்த்துக்கொள்ளாத, தீய வழியில் மூழ்கிய அரசனை அடைந்ததால் இது நிகழ்கிறது. ^AI

Shloka 12

সমৃদ্ধানি বিনশ্যন্তি রাষ্ট্রাণি নগরাণি চ ।
তথেযং ত্বাং সমাসাদ্য লঙ্কা রত্নৌঘসঙ্কুলা ॥ 12 ॥

samṛddhāni vinaśyanti rāṣṭrāṇi nagarāṇi ca |
tatheyaṃ tvāṃ samāsādya laṅkā ratnaughasaṅkulā || 12 ||

செல்வம் நிறைந்த நாடுகளும் நகரங்களும் அழிகின்றன. அதுபோலவே, மணிக் குவியல்கள் நிறைந்த இந்த லங்காவும் உன்னை அடைந்ததால் அழியும். ^AI

Shloka 13

অপরাধাত্তবৈকস্য নচিরাদ্বিনশিষ্যতি ।
স্বকৃতৈর্হন্যমানস্য রাবণাদীর্ঘদর্শিনঃ ॥ 13 ॥

aparādhāttavaikasya nacirādvinaśiṣyati |
svakṛtairhanyamānasya rāvaṇādīrghadarśinaḥ || 13 ||

உன்னுடைய ஒருவனின் குற்றத்தால், வெகு விரைவில் இது அழியும்; தன் செயல்களாலேயே அழிக்கப்படும், நீண்ட நோக்குடையவனாகக் கருதப்படும் இந்த இராவணனின் காரணமாக. ^AI

Shloka 14

অভিনন্দন্তি ভূতানি বিনাশে পাপকর্মণঃ ।
এবং ত্বাং পাপকর্মাণং বক্ষ্যন্তি নিকৃতা জনাঃ ॥ 14 ॥

abhinandanti bhūtāni vināśe pāpakarmaṇaḥ |
evaṃ tvāṃ pāpakarmāṇaṃ vakṣyanti nikṛtā janāḥ || 14 ||

பாவச் செயல் புரிபவன் அழியும்போது உயிர்கள் மகிழ்ச்சி அடைகின்றன. இவ்வாறு பாவம் செய்த உன்னை, ஏமாற்றப்பட்ட மக்கள் பழித்துப் பேசுவார்கள். ^AI

Shloka 15

দিষ্ট্যৈতদ্ব্যসনং প্রাপ্তো রৌদ্র ইত্যেব হর্ষিতাঃ ।
শক্যা লোভযিতুং নাহমৈশ্বর্যেণ ধনেন বা ॥ 15 ॥

diṣṭyaitadvyasanaṃ prāpto raudra ityeva harṣitāḥ |
śakyā lobhayituṃ nāhamaiśvaryeṇa dhanena vā || 15 ||

அதிர்ஷ்டவசமாக இந்தத் துன்பம் வந்தது; இவன் கொடியவன் என்றே மகிழ்ச்சியுடன் சொல்வார்கள். என்னைச் செல்வத்தாலோ பொருளாலோ ஆசைப்படுத்த முடியாது. ^AI

Shloka 16

অনন্যা রাঘবেণাহং ভাস্করেণ প্রভা যথা ।
উপধায ভুজং তস্য লোকনাথস্য সত্কৃতম্ ॥ 16 ॥

ananyā rāghaveṇāhaṃ bhāskareṇa prabhā yathā |
upadhāya bhujaṃ tasya lokanāthasya satkṛtam || 16 ||

சூரியனிடமிருந்து ஒளி வேறுபடாதது போல, நான் இராகவனைத் தவிர வேறு யாரையும் அறியேன். உலகங்களின் தலைவனான அவனுடைய மதிக்கத்தக்க தோளின்மீது என் கையை வைத்துள்ளேன். ^AI

Shloka 17

কথং নামোপধাস্যামি ভুজমন্যস্য কস্য চিত্ ।
অহমৌপযিকী ভার্যা তস্যৈব বসুধাপতেঃ ॥ 17 ॥

kathaṃ nāmopadhāsyāmi bhujamanyasya kasya cit |
ahamaupayikī bhāryā tasyaiva vasudhāpateḥ || 17 ||

வேறு எவருக்காவது நான் என் கையைத் தலையில் வைத்து (அவரைக் கணவராக ஏற்று) எவ்வாறு வணங்க முடியும்? நான் இந்த உலகத்திற்கு அரசனாகிய அவருக்கே பொருத்தமான மனைவி ஆவேன். ^AI

Shloka 18

ব্রতস্নাতস্য বিপ্রস্য বিদ্যেব বিদিতাত্মনঃ ।
সাধু রাবণ রামেণ মাং সমানয দুঃখিতাম্ ॥ 18 ॥

vratasnātasya viprasya vidyeva viditātmanaḥ |
sādhu rāvaṇa rāmeṇa māṃ samānaya duḥkhitām || 18 ||

விரதம் முடித்து நீராடிய அந்தணனுக்கு அவனது அறிவு எவ்வாறு பொருந்துகிறதோ, அதுபோல, ராவணனே, துன்பத்தில் இருக்கும் என்னை ராமனிடம் நல்ல முறையில் சேர்த்துவிடு. ^AI

Shloka 19

বনে বাশিতযা সার্ধং করেণ্বেব গজাধিপম্ ।
মিত্রমৌপযিকং কর্তুং রামঃ স্থানং পরীপ্সতা ॥ 19 ॥

vane vāśitayā sārdhaṃ kareṇveva gajādhipam |
mitramaupayikaṃ kartuṃ rāmaḥ sthānaṃ parīpsatā || 19 ||

காட்டில் பெண்யானையுடன் கூடிய ஆண்யானையைப் போல, தனக்கு உரிய இடத்தை விரும்பும் ராமன் என்னைத் தனக்குப் பொருத்தமான துணையாக ஆக்கிக்கொள்ள விரும்புகிறான். ^AI

Shloka 20

বধং চানিচ্ছতা ঘোরং ত্বযাসৌ পুরুষর্ষভঃ ।
বিদিতঃ স হি ধর্মজ্ঞঃ শরণাগতবত্সলঃ ॥ 20 ॥

vadhaṃ cānicchatā ghoraṃ tvayāsau puruṣarṣabhaḥ |
viditaḥ sa hi dharmajñaḥ śaraṇāgatavatsalaḥ || 20 ||

கொடிய வதத்தை விரும்பாத நீ, அந்தப் புருஷர்களில் சிறந்தவனை அறிந்துகொள். அவன் அறநெறி அறிந்தவன், சரணடைந்தவர்களிடம் அன்பு கொண்டவன். ^AI

Shloka 21

তেন মৈত্রী ভবতু তে যদি জীবিতুমিচ্ছসি ।
প্রসাদযস্ব ত্বং চৈনং শরণাগতবত্সলম্ ॥ 21 ॥

tena maitrī bhavatu te yadi jīvitumicchasi |
prasādayasva tvaṃ cainaṃ śaraṇāgatavatsalam || 21 ||

நீ உயிருடன் வாழ விரும்பினால், அவனுடன் நட்பு கொள். சரணடைந்தவர்களிடம் அன்பு கொண்ட அவனை நீ மனம் மகிழச் செய். ^AI

Shloka 22

মাং চাস্মৈ নিযতো ভূত্বা নির্যাতযিতুমর্হসি ।
এবং হি তে ভবেত্স্বস্তি সম্প্রদায রঘূত্তমে ॥ 22 ॥

māṃ cāsmai niyato bhūtvā niryātayitumarhasi |
evaṃ hi te bhavetsvasti sampradāya raghūttame || 22 ||

நீ என்னை அவனிடம் ஒப்படைக்க முன்வர வேண்டும். இவ்வாறு ரகுக்களில் சிறந்தவனிடம் என்னை ஒப்படைத்தால் உனக்கு நன்மையே ஆகும். ^AI

Shloka 23

অন্যথা ত্বং হি কুর্বাণো বধং প্রাপ্স্যসি রাবণ ।
বর্জযেদ্বজ্রমুত্সৃষ্টং বর্জযেদন্তকশ্চিরম্ ॥ 23 ॥

anyathā tvaṃ hi kurvāṇo vadhaṃ prāpsyasi rāvaṇa |
varjayedvajramutsṛṣṭaṃ varjayedantakaściram || 23 ||

ராவணனே, அவ்வாறு செய்யாவிட்டால் நீ வதத்தை அடைவாய். ஏவப்பட்ட வஜ்ராயுதத்தையும், காலனையும் நெடுங்காலம் தவிர்த்து விடலாம் (ஆனால் அவனைத் தவிர்க்க முடியாது). ^AI

Shloka 24

ত্বদ্বিধং তু ন সঙ্কৃদ্ধো লোকনাথঃ স রাঘবঃ ।
রামস্য ধনুষঃ শব্দং শ্রোষ্যসি ত্বং মহাস্বনম্ ॥ 24 ॥

tvadvidhaṃ tu na saṅkṛddho lokanāthaḥ sa rāghavaḥ |
rāmasya dhanuṣaḥ śabdaṃ śroṣyasi tvaṃ mahāsvanam || 24 ||

உன்னைப் போன்றவர்கள் மீது கடுங்கோபம் கொள்ளாத அந்த உலகநாதன் ராகவன். ராமனின் வில்லிலிருந்து எழும் மகா ஒலியை நீ கேட்பாய். ^AI

Shloka 25

শতক্রতুবিসৃষ্টস্য নির্ঘোষমশনেরিব ।
ইহ শীঘ্রং সুপর্বাণো জ্বলিতাস্যা ইবোরগাঃ ॥ 25 ॥

śatakratuvisṛṣṭasya nirghoṣamaśaneriva |
iha śīghraṃ suparvāṇo jvalitāsyā ivoragāḥ || 25 ||

நூறு வேள்விகளைச் செய்த இந்திரனால் விடப்பட்ட வஜ்ராயுதத்தின் பெரும் முழக்கத்தைப் போல, நல்ல இறக்கைகளை உடைய அம்புகள், தீப்பிழம்பு போன்ற வாயையுடைய பாம்புகளைப் போல, இங்கே விரைவாக விழும். ^AI

Shloka 26

ইষবো নিপতিষ্যন্তি রামলক্ষ্মণলক্ষণাঃ ।
রক্ষাংসি পরিনিঘ্নন্তঃ পুর্যামস্যাং সমন্ততঃ ॥ 26 ॥

iṣavo nipatiṣyanti rāmalakṣmaṇalakṣaṇāḥ |
rakṣāṃsi parinighnantaḥ puryāmasyāṃ samantataḥ || 26 ||

ராமர், இலக்குமணர் ஆகியோரின் அடையாளத்தைக் கொண்ட அம்புகள், இந்த நகரத்தில் எல்லாப் பக்கங்களிலும் அரக்கர்களை முழுமையாக அழித்து விழும். ^AI

Shloka 27

অসম্পাতং করিষ্যন্তি পতন্তঃ কঙ্কবাসসঃ ।
রাক্ষসেন্দ্রমহাসর্পান্ স রামগরুডো মহান্ ॥ 27 ॥

asampātaṃ kariṣyanti patantaḥ kaṅkavāsasaḥ |
rākṣasendramahāsarpān sa rāmagaruḍo mahān || 27 ||

கழுகின் இறக்கைகளை உடைய அந்த அம்புகள் விழுந்து, அரக்கர் அரசனாகிய பெரும் பாம்புகளுக்கு வழியில்லாதபடி செய்யும்; அந்தப் பெரிய ராமர் என்னும் கருடன் அவற்றை அழிப்பார். ^AI

Shloka 28

উদ্ধরিষ্যতি বেগেন বৈনতেয ইবোরগান্ ।
অপনেষ্যতি মাং ভর্তা ত্বত্তঃ শীঘ্রমরিন্দমঃ ॥ 28 ॥

uddhariṣyati vegena vainateya ivoragān |
apaneṣyati māṃ bhartā tvattaḥ śīghramarindamaḥ || 28 ||

கருடன் பாம்புகளை விரைவாக இழுத்துச் செல்வது போல, என் கணவரும் எதிரிகளை அடக்குபவருமான அவர், என்னை உன்னிடமிருந்து விரைவாக அழைத்துச் செல்வார். ^AI

Shloka 29

অসুরেভ্যঃ শ্রিযং দীপ্তাং বিষ্ণুস্ত্রিভিরিব ক্রমৈঃ ।
জনস্থানে হতস্থানে নিহতে রক্ষসাং বলে ॥ 29 ॥

asurebhyaḥ śriyaṃ dīptāṃ viṣṇustribhiriva kramaiḥ |
janasthāne hatasthāne nihate rakṣasāṃ bale || 29 ||

விஷ்ணு மூன்று அடிகளால் அசுரர்களிடமிருந்து ஒளிரும் செல்வத்தை மீட்டது போல, ஜனஸ்தானத்தில் அரக்கர் படை அழிக்கப்பட்டு, அவர்கள் வீழ்த்தப்பட்ட இடத்தில், அவர் என்னை மீட்பார். ^AI

Shloka 30

অশক্তেন ত্বযা রক্ষঃ কৃতমেতদসাধু বৈ ।
আশ্রমং তু তযোঃ শূন্যং প্রবিশ্য নরসিংহযোঃ ॥ 30 ॥

aśaktena tvayā rakṣaḥ kṛtametadasādhu vai |
āśramaṃ tu tayoḥ śūnyaṃ praviśya narasiṃhayoḥ || 30 ||

வலிமையற்றவனாகிய நீ, அரக்கனே, இந்தத் தீய செயலைச் செய்தாய்; நரசிம்மர்களைப் போன்ற அந்த இரண்டு சகோதரர்களின் ஆசிரமத்தைக் காலியாகக் கண்டு அதில் நுழைந்து இதைச் செய்தாய். ^AI

Shloka 31

গোচরং গতযোর্ভ্রাত্রোরপনীতা ত্বযাধম ।
ন হি গন্ধমুপাঘ্রায রামলক্ষ্মণযোস্ত্বযা ॥ 31 ॥

gocaraṃ gatayorbhrātrorapanītā tvayādhama |
na hi gandhamupāghrāya rāmalakṣmaṇayostvayā || 31 ||

அந்த இரண்டு சகோதரர்கள் வேட்டைக்குச் சென்றிருந்தபோது, அதற்குள் நீ, இழிந்தவனே, என்னைக் கவர்ந்து சென்றாய்; ஏனெனில் ராமரும் இலக்குமணரும் இல்லாததை நீ முகர்ந்தறிந்தே இதைச் செய்தாய். ^AI

Shloka 32

শক্যং সন্দর্শনে স্থাতুং শুনা শার্দূলযোরিব ।
তস্য তে বিগ্রহে তাভ্যাং যুগগ্রহণমস্থিরম্ ॥ 32 ॥

śakyaṃ sandarśane sthātuṃ śunā śārdūlayoriva |
tasya te vigrahe tābhyāṃ yugagrahaṇamasthiram || 32 ||

நாய் புலிகளின் முன் நிற்பது போல, அவர்களின் முன்னிலையில் நிற்க உனக்கு ஆற்றல் இல்லை; அவர்களுடன் உனக்கு நேரிடும் போர், ஒரு கணநேரம்கூட நிலைத்திராது. ^AI

Shloka 33

বৃত্রস্যেবেন্দ্রবাহুভ্যাং বাহোরেকস্য বিগ্রহে ।
ক্ষিপ্রং তব স নাথো মে রামঃ সৌমিত্রিণা সহ ॥ 33 ॥

vṛtrasyevendrabāhubhyāṃ bāhorekasya vigrahe |
kṣipraṃ tava sa nātho me rāmaḥ saumitriṇā saha || 33 ||

விருத்திரனுடன் இந்திரனின் இரு புயங்கள் போரிட்டது போல, ஒரு புயத்துடன் நடக்கும் இந்தப் போரில், சௌமித்திரியுடன் (இலக்குவனுடன்) கூடிய என் தலைவனான ராமன் விரைவில் உன்னை அழிப்பான். ^AI

Shloka 34

তোযমল্পমিবাদিত্যঃ প্রাণানাদাস্যতে শরৈঃ ।
গিরিং কুবেরস্য গতোঽথ বালযং সভাং গতো বা বরুণস্য রাজ্ঞঃ ।
অসংশযং দাশরথের্ন মোক্ষ্যসে মহাদ্রুমঃ কালহতোঽশনেরিব ॥ 34 ॥

toyamalpamivādityaḥ prāṇānādāsyate śaraiḥ |
giriṃ kuberasya gato'tha vālayaṃ sabhāṃ gato vā varuṇasya rājñaḥ |
asaṃśayaṃ dāśaratherna mokṣyase mahādrumaḥ kālahato'śaneriva || 34 ||

சூரியன் சிறிது நீரை உறிஞ்சுவது போல, அவன் தன் அம்புகளால் உன் உயிர்களை உறிஞ்சுவான். குபேரனின் மலைக்கோ அல்லது வருண மன்னனின் சபைக்கோ நீ சென்றாலும், காலத்தால் வெட்டுண்ட பெரிய மரம் நெருப்பால் அழிவது போல, தசரதனின் மகனிடமிருந்து நிச்சயமாக நீ தப்ப மாட்டாய். ^AI

ইত্যার্ষে শ্রীমদ্রামাযণে বাল্মীকীয আদিকাব্যে সুন্দরকাণ্ডে একবিংশস্সর্গঃ ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे सुन्दरकाण्डम् ।

अथ एकविंशस्सर्गः ।

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सीता रौद्रस्य रक्षसः ।

आर्ता दीनस्वरा दीनं प्रत्युवाच शनैर्वचः ॥ 1 ॥

दुःखार्ता रुदती सीता वेपमाना तपस्विनी ।

चिन्तयन्ती वरारोहा पतिमेव पतिव्रता ॥ 2 ॥

तृणमन्तरतः कृत्वा प्रत्युवाच शुचिस्मिता ।

निवर्तय मनो मत्तः स्वजने क्रियतां मनः ॥ 3 ॥

न मां प्रार्थयितुं युक्तं सुसिद्धिमिव पापकृत् ।

अकार्यं न मया कार्यमेकपत्न्या विगर्हितम् ॥ 4 ॥

कुलं सम्प्राप्तया पुण्यं कुले महति जातया ।

एवमुक्त्वा तु वैदेही रावणं तं यशस्विनी ॥ 5 ॥

राक्षसं पृष्ठतः कृत्वा भूयो वचनमब्रवीत् ।

नाहमौपयिकी भार्या परभार्या सती तव ॥ 6 ॥

साधु धर्ममवेक्षस्व साधु साधुव्रतं चर ।

यथा तव तथान्येषां दारा रक्ष्या निशाचर ॥ 7 ॥

आत्मानमुपमां कृत्वा स्वेषु दारेषु रम्यताम् ।

अतुष्टं स्वेषु दारेषु चपलं चलितेन्द्रियम् ॥ 8 ॥

नयन्ति निकृतिप्रज्ञं परदाराः पराभवम् ।

इह सन्तो न वा सन्ति सतो वा नानुवर्तसे ॥ 9 ॥

तथाहि विपरीता ते बुद्धिराचारवर्जिता ।

वचो मिथ्याप्रणीतात्मा पथ्यमुक्तं विचक्षणैः ॥ 10 ॥

राक्षसानामभावाय त्वं वा न प्रतिपद्यसे ।

अकृतात्मानमासाद्य राजानमनये रतम् ॥ 11 ॥

समृद्धानि विनश्यन्ति राष्ट्राणि नगराणि च ।

तथेयं त्वां समासाद्य लङ्का रत्नौघसङ्कुला ॥ 12 ॥

अपराधात्तवैकस्य नचिराद्विनशिष्यति ।

स्वकृतैर्हन्यमानस्य रावणादीर्घदर्शिनः ॥ 13 ॥

अभिनन्दन्ति भूतानि विनाशे पापकर्मणः ।

एवं त्वां पापकर्माणं वक्ष्यन्ति निकृता जनाः ॥ 14 ॥

दिष्ट्यैतद्व्यसनं प्राप्तो रौद्र इत्येव हर्षिताः ।

शक्या लोभयितुं नाहमैश्वर्येण धनेन वा ॥ 15 ॥

अनन्या राघवेणाहं भास्करेण प्रभा यथा ।

उपधाय भुजं तस्य लोकनाथस्य सत्कृतम् ॥ 16 ॥

कथं नामोपधास्यामि भुजमन्यस्य कस्य चित् ।

अहमौपयिकी भार्या तस्यैव वसुधापतेः ॥ 17 ॥

व्रतस्नातस्य विप्रस्य विद्येव विदितात्मनः ।

साधु रावण रामेण मां समानय दुःखिताम् ॥ 18 ॥

वने वाशितया सार्धं करेण्वेव गजाधिपम् ।

मित्रमौपयिकं कर्तुं रामः स्थानं परीप्सता ॥ 19 ॥

वधं चानिच्छता घोरं त्वयासौ पुरुषर्षभः ।

विदितः स हि धर्मज्ञः शरणागतवत्सलः ॥ 20 ॥

तेन मैत्री भवतु ते यदि जीवितुमिच्छसि ।

प्रसादयस्व त्वं चैनं शरणागतवत्सलम् ॥ 21 ॥

मां चास्मै नियतो भूत्वा निर्यातयितुमर्हसि ।

एवं हि ते भवेत्स्वस्ति सम्प्रदाय रघूत्तमे ॥ 22 ॥

अन्यथा त्वं हि कुर्वाणो वधं प्राप्स्यसि रावण ।

वर्जयेद्वज्रमुत्सृष्टं वर्जयेदन्तकश्चिरम् ॥ 23 ॥

त्वद्विधं तु न सङ्कृद्धो लोकनाथः स राघवः ।

रामस्य धनुषः शब्दं श्रोष्यसि त्वं महास्वनम् ॥ 24 ॥

शतक्रतुविसृष्टस्य निर्घोषमशनेरिव ।

इह शीघ्रं सुपर्वाणो ज्वलितास्या इवोरगाः ॥ 25 ॥

इषवो निपतिष्यन्ति रामलक्ष्मणलक्षणाः ।

रक्षांसि परिनिघ्नन्तः पुर्यामस्यां समन्ततः ॥ 26 ॥

असम्पातं करिष्यन्ति पतन्तः कङ्कवाससः ।

राक्षसेन्द्रमहासर्पान् स रामगरुडो महान् ॥ 27 ॥

उद्धरिष्यति वेगेन वैनतेय इवोरगान् ।

अपनेष्यति मां भर्ता त्वत्तः शीघ्रमरिन्दमः ॥ 28 ॥

असुरेभ्यः श्रियं दीप्तां विष्णुस्त्रिभिरिव क्रमैः ।

जनस्थाने हतस्थाने निहते रक्षसां बले ॥ 29 ॥

अशक्तेन त्वया रक्षः कृतमेतदसाधु वै ।

आश्रमं तु तयोः शून्यं प्रविश्य नरसिंहयोः ॥ 30 ॥

गोचरं गतयोर्भ्रात्रोरपनीता त्वयाधम ।

न हि गन्धमुपाघ्राय रामलक्ष्मणयोस्त्वया ॥ 31 ॥

शक्यं सन्दर्शने स्थातुं शुना शार्दूलयोरिव ।

तस्य ते विग्रहे ताभ्यां युगग्रहणमस्थिरम् ॥ 32 ॥

वृत्रस्येवेन्द्रबाहुभ्यां बाहोरेकस्य विग्रहे ।

क्षिप्रं तव स नाथो मे रामः सौमित्रिणा सह ॥ 33 ॥

तोयमल्पमिवादित्यः प्राणानादास्यते शरैः ।

गिरिं कुबेरस्य गतोऽथ वालयं सभां गतो वा वरुणस्य राज्ञः ।

असंशयं दाशरथेर्न मोक्ष्यसे महाद्रुमः कालहतोऽशनेरिव ॥ 34 ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे एकविंशस्सर्गः ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Bengali script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

5.21 সুন্দরকাণ্ড - একবিংশ সর্গঃ