Shri Datta Bhavani (gujarati Mula) — Devanagari Script

⚠️ AI-generated translation — the Marathi meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Marathi

श्री दत्त भवानी (गुजराती मूल) हे दत्तात्रेय व देवी यांच्या स्तुतीचे ५२ ओव्यांचे भक्तिगीत आहे. यात दत्ताला योगीश्वर, त्रिमूर्तींचा अवतार, सच्चिदानंद व सद्गुरु म्हटले आहे आणि त्याची झोळीतील अन्नपूर्णा व हातातील शांतीचे कमंडलू अशी रूपे वर्णिली आहेत. अनेक कथा सांगितल्या आहेत—विष्णुशर्मा ब्राह्मणाचा उद्धार, जंभ दैत्यापासून देवांना मदत, वांझेला पुत्र, कुष्ठरोग दूर करणे, मृत पतीला जिवंत करणे इत्यादी—ज्यातून दत्ताची अगाध कृपा दाखवली आहे. शेवटी बावन्नाचा नित्य नेमाने पाठ करणाऱ्याचे दोन्ही लोक सुधारतात, सिद्धी मिळते व दुःख-दारिद्र्य जाते असे सांगून 'अवधूत चिंतन, श्री गुरुदेव दत्त' अशी समाप्ती केली आहे.

AI-generated · not yet verified

The Marathi meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

[श्री रङ्ग अवधूत स्वामि विरचित श्री दत्तभवानी]

Verse 1

जय योगीश्वर दत्त दयाल ।
तु ज एक जगमां प्रतिपाल ॥ 1॥

jaya yogīśvara datta dayāla |
tu ja eka jagamāṃ pratipāla || 1||

जय असो, योगीश्वर दयाळू दत्ता । तू एकच जगात सर्वांचा पालनकर्ता आहेस ॥ १॥ ^AI

Verse 2

अत्र्यनसूया करी निमित्त ।
प्रगट्यो जगकारण निश्चित ॥ 2॥

atryanasūyā karī nimitta |
pragaṭyo jagakāraṇa niścita || 2||

अत्री व अनसूया यांच्या निमित्ताने । तू जगाचे कारण असलेला निश्चितपणे प्रकट झाला ॥ २॥ ^AI

Verse 3

ब्रह्माहरिहरनो अवतार ।
शरणागतनो तारणहार ॥ 3॥

brahmāhariharano avatāra |
śaraṇāgatano tāraṇahāra || 3||

ब्रह्मा, हरी व हर यांचा अवतार । शरण आलेल्यांचा तारणहार ॥ ३॥ ^AI

Verse 4

अन्तर्यामि सतचितसुख ।
बहार सद्गुरु द्विभुज सुमुख् ॥ 4॥

antaryāmi satacitasukha |
bahāra sadguru dvibhuja sumukh || 4||

अंतर्यामी, सच्चिदानंद । बाहेर सद्गुरु, दोन भुजा व सुंदर मुख असलेला ॥ ४॥ ^AI

Verse 5

झोली अन्नपुर्णा करमाह्य ।
शान्ति कमन्डल कर सोहाय ॥ 5॥

jholī annapurṇā karamāhya |
śānti kamanḍala kara sohāya || 5||

झोळीत अन्नपूर्णा हातात । शांतीचे कमंडलू हाती शोभते ॥ ५॥ ^AI

Verse 6

क्याय चतुर्भुज षडभुज सार ।
अनन्तबाहु तु निर्धार ॥ 6॥

kyāya caturbhuja ṣaḍabhuja sāra |
anantabāhu tu nirdhāra || 6||

कधी चतुर्भुज, कधी षड्भुज असा सार । तू निःसंशय अनंत बाहूंचा आहेस ॥ ६॥ ^AI

Verse 7

आव्यो शरणे बाल अजाण ।
उठ दिगम्बर चाल्या प्राण ॥ 7॥

āvyo śaraṇe bāla ajāṇa |
uṭha digambara cālyā prāṇa || 7||

बाळ अजाण शरण आले आहे । उठ, दिगंबरा, प्राण जात आहेत ॥ ७॥ ^AI

Verse 8

सुणी अर्जुण केरो साद ।
रिझ्यो पुर्वे तु साक्शात ॥ 8॥

suṇī arjuṇa kero sāda |
rijhyo purve tu sākśāta || 8||

अर्जुनाची विनवणी ऐकली । पूर्वी तू प्रत्यक्ष रिझला ॥ ८॥ ^AI

Verse 9

दिधी रिद्धि सिद्धि अपार ।
अन्ते मुक्ति महापद सार ॥ 9॥

didhī riddhi siddhi apāra |
ante mukti mahāpada sāra || 9||

तू अपार ऋद्धी आणि सिद्धी दिली; शेवटी मुक्ती आणि महापद हे सार दिले. ^AI

Verse 10

किधो आजे केम विलम्ब ।
तुजविन मुजने ना आलम्ब ॥ 10॥

kidho āje kema vilamba |
tujavina mujane nā ālamba || 10||

आज का उशीर करतोस? तुझ्याशिवाय मला कोणताही आधार नाही. ^AI

Verse 11

विष्णुशर्म द्विज तार्यो एम ।
जम्यो श्राद्ध्मां देखि प्रेम ॥ 11॥

viṣṇuśarma dvija tāryo ema |
jamyo śrāddhmāṃ dekhi prema || 11||

विष्णुशर्मा ब्राह्मणाचा असा उद्धार केला; श्राद्धात प्रेम पाहून तू स्वतः जेवला. ^AI

Verse 12

जम्भदैत्यथी त्रास्या देव ।
किधि म्हेर ते त्यां ततखेव ॥ 12॥

jambhadaityathī trāsyā deva |
kidhi mhera te tyāṃ tatakheva || 12||

जंभ दैत्यापासून देवांना त्रास झाला; तेव्हा तू त्यांना तात्काळ मदत केलीस. ^AI

Verse 13

विस्तारी माया दितिसुत ।
इन्द्र करे हणाब्यो तुर्त ॥ 13॥

vistārī māyā ditisuta |
indra kare haṇābyo turta || 13||

दितीच्या पुत्राची (दैत्याची) माया वाढवली; इंद्राने त्याला त्वरित ठार मारले. ^AI

Verse 14

एवी लीला क इ क इ सर्व ।
किधी वर्णवे को ते शर्व ॥ 14॥

evī līlā ka i ka i sarva |
kidhī varṇave ko te śarva || 14||

अशा प्रकारच्या अनेक लीला आहेत; शंकरालाही त्यांचे वर्णन कोण करू शकेल? ^AI

Verse 15

दोड्यो आयु सुतने काम ।
किधो एने ते निष्काम ॥ 15॥

doḍyo āyu sutane kāma |
kidho ene te niṣkāma || 15||

आयूच्या पुत्रामागे काम दौडत गेला; तू त्याला निष्काम केले. ^AI

Verse 16

बोध्या यदुने परशुराम ।
साध्यदेव प्रह्लाद अकाम ॥ 16॥

bodhyā yadune paraśurāma |
sādhyadeva prahlāda akāma || 16||

परशुरामांनी यदूला बोध केला; साध्यदेव आणि प्रह्लाद यांना निष्काम केले. ^AI

Verse 17

एवी तारी कृपा अगाध ।
केम सुने ना मारो साद ॥ 17॥

evī tārī kṛpā agādha |
kema sune nā māro sāda || 17||

अशी तुझी कृपा अगाध आहे; तरी माझी हाक तू का ऐकत नाहीस? ^AI

Verse 18

दोड अन्त ना देख अनन्त ।
मा कर अधवच शिशुनो अन्त ॥ 18॥

doḍa anta nā dekha ananta |
mā kara adhavaca śiśuno anta || 18||

तू अनंत आहेस, तुझ्या धावण्याला अंत दिसत नाही; म्हणून या बालकाचा अंत करू नकोस. ^AI

Verse 19

जोइ द्विज स्त्री केरो स्नेह ।
थयो पुत्र तु निसन्देह ॥ 19॥

joi dvija strī kero sneha |
thayo putra tu nisandeha || 19||

त्या ब्राह्मण स्त्रीचे प्रेम पाहून तू निःसंशय तिचा पुत्र झालास. ^AI

Verse 20

स्मर्तृगामि कलिकाल कृपाल ।
तार्यो धोबि छेक गमार ॥ 20॥

smartṛgāmi kalikāla kṛpāla |
tāryo dhobi cheka gamāra || 20||

कलियुगात स्मरण करणाऱ्यांच्या पाठीशी धावणारा, कृपाळू, तू चतुर धोब्याचा उद्धार केलास. ^AI

Verse 21

पेट पिडथी तार्यो विप्र ।
ब्राह्मण शेठ उगार्यो क्षिप्र ॥ 21॥

peṭa piḍathī tāryo vipra |
brāhmaṇa śeṭha ugāryo kṣipra || 21||

पोटाच्या वेदनेने पीडित ब्राह्मणाचा तू उद्धार केलास; ब्राह्मण शेठला तू लवकर सोडवलेस. ^AI

Verse 22

करे केम ना मारो व्हार ।
जो आणि गम एकज वार ॥ 22॥

kare kema nā māro vhāra |
jo āṇi gama ekaja vāra || 22||

तू माझ्याशी असे का वागत नाहीस? एकदा तरी माझ्याकडे लक्ष दे. ^AI

Verse 23

शुष्क काष्ठणे आंण्या पत्र ।
थयो केम उदासिन अत्र ॥ 23॥

śuṣka kāṣṭhaṇe āṃṇyā patra |
thayo kema udāsina atra || 23||

सुक्या लाकडाला तू पाने आणलीस; मग येथे तू उदासीन का झालास? ^AI

Verse 24

जर्जर वन्ध्या केरां स्वप्न ।
कर्या सफल ते सुतना कृत्स्ण ॥ 24॥

jarjara vandhyā kerāṃ svapna |
karyā saphala te sutanā kṛtsṇa || 24||

वांझेच्या जीर्ण स्वप्नांना तू सफल केलेस आणि तिला संपूर्ण पुत्र दिला. ^AI

Verse 25

करि दुर ब्राह्मणनो कोढ ।
किधा पुरण एना कोड ॥ 25॥

kari dura brāhmaṇano koḍha |
kidhā puraṇa enā koḍa || 25||

ब्राह्मणाचा कुष्ठरोग दूर केला आणि त्याची इच्छा पूर्ण केली. ^AI

Verse 26

वन्ध्या भैंस दुझवी देव ।
हर्यु दारिद्र्य ते ततखेव ॥ 26॥

vandhyā bhaiṃsa dujhavī deva |
haryu dāridrya te tatakheva || 26||

वांझ म्हैस दुभती केली; त्या क्षणीच दारिद्र्य नाहीसे केले. ^AI

Verse 27

झालर खायि रिझयो एम ।
दिधो सुवर्ण घट सप्रेम ॥ 27॥

jhālara khāyi rijhayo ema |
didho suvarṇa ghaṭa saprema || 27||

झालर खाऊन (भक्ताने) त्याला प्रसन्न केले; तेव्हा प्रेमाने सुवर्णाचा घट दिला. ^AI

Verse 28

ब्राह्मण स्त्रिणो मृत भरतार ।
किधो सञ्जीवन ते निर्धार ॥ 28॥

brāhmaṇa striṇo mṛta bharatāra |
kidho sañjīvana te nirdhāra || 28||

ब्राह्मण स्त्रीचा मृत पती निश्चयाने जिवंत केला. ^AI

Verse 29

पिशाच पिडा किधी दूर ।
विप्रपुत्र उठाड्यो शुर ॥ 29॥

piśāca piḍā kidhī dūra |
vipraputra uṭhāḍyo śura || 29||

पिशाच्चाची पीडा दूर केली; ब्राह्मणपुत्राला शूरपणे उठवले. ^AI

Verse 30

हरि विप्र मज अन्त्यज हाथ ।
रक्षो भक्ति त्रिविक्रम तात ॥ 30॥

hari vipra maja antyaja hātha |
rakṣo bhakti trivikrama tāta || 30||

विप्राचे (ब्राह्मणाचे) धन अंत्यजाच्या हातातून हिरावून घेतले; हे तात, त्रिविक्रमाने भक्तीचे रक्षण केले. ^AI

Verse 31

निमेष मात्रे तन्तुक एक ।
पहोच्याडो श्री शैल देख ॥ 31॥

nimeṣa mātre tantuka eka |
pahocyāḍo śrī śaila dekha || 31||

एका क्षणातच एका सूत्रधाराला श्रीशैल दाखवण्यास पोहोचवले. ^AI

Verse 32

एकि साथे आठ स्वरूप ।
धरि देव बहुरूप अरूप ॥ 32॥

eki sāthe āṭha svarūpa |
dhari deva bahurūpa arūpa || 32||

एकाच वेळी आठ स्वरूप धारण करून देवाने बहुरूपी आणि अरूप रूप धारण केले. ^AI

Verse 33

सन्तोष्या निज भक्त सुजात ।
आपि परचाओ साक्षात ॥ 33॥

santoṣyā nija bhakta sujāta |
āpi paracāo sākṣāta || 33||

आपल्या भक्तांचे समाधान करून, तू स्वतः प्रत्यक्ष प्रकट होतोस. ^AI

Verse 34

यवनराजनि टाली पीड ।
जातपातनि तने न चीड ॥ 34॥

yavanarājani ṭālī pīḍa |
jātapātani tane na cīḍa || 34||

यवन राजाचा त्रास तू दूर केलास; जातीपातीच्या भेदाने तुला त्रास होत नाही. ^AI

Verse 35

रामकृष्णरुपे ते एम ।
किधि लिलाओ की तेम ॥ 35॥

rāmakṛṣṇarupe te ema |
kidhi lilāo kī tema || 35||

राम आणि कृष्णाच्या रूपात तू असाच आहेस; तुझ्या लीला कशा आहेत, तशाच त्या आहेत. ^AI

Verse 36

तार्या पत्थर गणिका व्याध ।
पशुपङ्खिपण तुजने साध ॥ 36॥

tāryā patthara gaṇikā vyādha |
paśupaṅkhipaṇa tujane sādha || 36||

दगड, गणिका आणि व्याध यांना तू तारलेस; पशू आणि पक्षी यांचे रूप तूच साधलेस. ^AI

Verse 37

अधम ओधारण तारु नाम ।
गात सरे न शा शा काम ॥ 37॥

adhama odhāraṇa tāru nāma |
gāta sare na śā śā kāma || 37||

अधमांचा उद्धार करणारे तुझे नाव आहे; ते गाताना कोणतेही काम अपुरे राहत नाही. ^AI

Verse 38

आधि व्याधि उपाधि सर्व ।
टले स्मरणमात्रथी शर्व ॥ 38॥

ādhi vyādhi upādhi sarva |
ṭale smaraṇamātrathī śarva || 38||

मनाची व्यथा, शारीरिक व्याधी आणि उपाधी हे सर्व केवळ स्मरणानेच, हे शंकरा, दूर होतात. ^AI

Verse 39

मुठ चोट ना लागे जाण ।
पामे नर स्मरणे निर्वाण ॥ 39॥

muṭha coṭa nā lāge jāṇa |
pāme nara smaraṇe nirvāṇa || 39||

मुष्टीचा घावही लागत नाही, हे जाण; मनुष्य स्मरणानेच मोक्ष प्राप्त करतो. ^AI

Verse 40

डाकण शाकण भेंसासुर ।
भुत पिशाचो जन्द असुर ॥ 40॥

ḍākaṇa śākaṇa bheṃsāsura |
bhuta piśāco janda asura || 40||

डाकिणी, शाकिणी, महिषासुर, भूत, पिशाच्च, जंद आणि असुर. ^AI

Verse 41

नासे मुठी दीने तुर्त ।
दत्त धुन साम्भालता मुर्त ॥ 41॥

nāse muṭhī dīne turta |
datta dhuna sāmbhālatā murta || 41||

जो मुठीने मारेल त्याचा त्वरित नाश होतो; दत्ताचे नामस्मरण करताना ती मूर्ती सांभाळता (स्मरता). ^AI

Verse 42

करी धूप गाये जे एम ।
दत्तबावनि आ सप्रेम ॥ 42॥

karī dhūpa gāye je ema |
dattabāvani ā saprema || 42||

जो धूप करून हे दत्तबावन्न प्रेमाने गाईल. ^AI

Verse 43

सुधरे तेणा बन्ने लोक ।
रहे न तेने क्यांये शोक ॥ 43॥

sudhare teṇā banne loka |
rahe na tene kyāṃye śoka || 43||

त्याचे दोन्ही लोक सुधारतात; त्याला कुठेही शोक राहत नाही. ^AI

Verse 44

दासि सिद्धि तेनि थाय ।
दुःख दारिद्र्य तेना जाय ॥ 44॥

dāsi siddhi teni thāya |
duḥkha dāridrya tenā jāya || 44||

त्याला सिद्धी प्राप्त होते; त्याचे दुःख आणि दारिद्र्य जाते. ^AI

Verse 45

बावन गुरुवारे नित नेम ।
करे पाठ बावन सप्रेम ॥ 45॥

bāvana guruvāre nita nema |
kare pāṭha bāvana saprema || 45||

बावन्न गुरुवारी नित्य नेमाने प्रेमाने बावन्नाचा पाठ करावा. ^AI

Verse 46

यथावकाशे नित्य नियम ।
तेणे कधि ना दण्डे यम ॥ 46॥

yathāvakāśe nitya niyama |
teṇe kadhi nā daṇḍe yama || 46||

यथावकाश नित्य नियम पाळल्याने त्याला यम कधीही दंड देत नाही. ^AI

Verse 47

अनेक रुपे एज अभङ्ग ।
भजता नडे न माया रङ्ग ॥ 47॥

aneka rupe eja abhaṅga |
bhajatā naḍe na māyā raṅga || 47||

अनेक रूपांत हाच अभंग आहे; भजताना मायेचा रंग लागत नाही. ^AI

Verse 48

सहस्र नामे नामि एक ।
दत्त दिगम्बर असङ्ग छेक ॥ 48॥

sahasra nāme nāmi eka |
datta digambara asaṅga cheka || 48||

सहस्र नामांत नामी एकच आहे; दत्त दिगंबर असङ्ग आणि चतुर आहे. ^AI

Verse 49

वन्दु तुजने वारंवार ।
वेद श्वास तारा निर्धार ॥ 49॥

vandu tujane vāraṃvāra |
veda śvāsa tārā nirdhāra || 49||

तुला वारंवार वंदन करतो; वेद तुझे श्वास आहेत, हा निश्चय आहे. ^AI

Verse 50

थाके वर्णवतां ज्यां शेष ।
कोण राङ्क हुं बहुकृत वेष ॥ 50॥

thāke varṇavatāṃ jyāṃ śeṣa |
koṇa rāṅka huṃ bahukṛta veṣa || 50||

ज्यांचे वर्णन करताना शेषही थकतो; मी तर अल्प बुद्धीचा आणि अनेक प्रकारचे वेष धारण करणारा कोण आहे? ^AI

Verse 51

अनुभव तृप्तिनो उद्गार ।
सुणि हंशे ते खाशे मार ॥ 51॥

anubhava tṛptino udgāra |
suṇi haṃśe te khāśe māra || 51||

अनुभवाच्या तृप्तीतून निघालेला हा उद्गार; जो ऐकेल तो हसत हसत त्याला खाईल (म्हणजे आनंदाने स्वीकारेल). ^AI

Verse 52

तपसि तत्त्वमसि ए देव ।
बोलो जय जय श्री गुरुदेव ॥ 52॥

tapasi tattvamasi e deva |
bolo jaya jaya śrī gurudeva || 52||

हे देवा, तप आणि तत्त्वमसि हेच तू आहेस; जय जय श्री गुरुदेव असे म्हणा. ^AI

॥ अवधूत चिन्तन श्री गुरुदेव दत्त ॥

|| avadhūta cintana śrī gurudeva datta ||

अवधूत चिंतन, श्री गुरुदेव दत्त. ^AI

Sanskrit — Devanagari (original)

[श्री रङ्ग अवधूत स्वामि विरचित श्री दत्तभवानी]

जय योगीश्वर दत्त दयाल ।

तु ज एक जगमां प्रतिपाल ॥ 1॥

अत्र्यनसूया करी निमित्त ।

प्रगट्यो जगकारण निश्चित ॥ 2॥

ब्रह्माहरिहरनो अवतार ।

शरणागतनो तारणहार ॥ 3॥

अन्तर्यामि सतचितसुख ।

बहार सद्गुरु द्विभुज सुमुख् ॥ 4॥

झोली अन्नपुर्णा करमाह्य ।

शान्ति कमन्डल कर सोहाय ॥ 5॥

क्याय चतुर्भुज षडभुज सार ।

अनन्तबाहु तु निर्धार ॥ 6॥

आव्यो शरणे बाल अजाण ।

उठ दिगम्बर चाल्या प्राण ॥ 7॥

सुणी अर्जुण केरो साद ।

रिझ्यो पुर्वे तु साक्शात ॥ 8॥

दिधी रिद्धि सिद्धि अपार ।

अन्ते मुक्ति महापद सार ॥ 9॥

किधो आजे केम विलम्ब ।

तुजविन मुजने ना आलम्ब ॥ 10॥

विष्णुशर्म द्विज तार्यो एम ।

जम्यो श्राद्ध्मां देखि प्रेम ॥ 11॥

जम्भदैत्यथी त्रास्या देव ।

किधि म्हेर ते त्यां ततखेव ॥ 12॥

विस्तारी माया दितिसुत ।

इन्द्र करे हणाब्यो तुर्त ॥ 13॥

एवी लीला क इ क इ सर्व ।

किधी वर्णवे को ते शर्व ॥ 14॥

दोड्यो आयु सुतने काम ।

किधो एने ते निष्काम ॥ 15॥

बोध्या यदुने परशुराम ।

साध्यदेव प्रह्लाद अकाम ॥ 16॥

एवी तारी कृपा अगाध ।

केम सुने ना मारो साद ॥ 17॥

दोड अन्त ना देख अनन्त ।

मा कर अधवच शिशुनो अन्त ॥ 18॥

जोइ द्विज स्त्री केरो स्नेह ।

थयो पुत्र तु निसन्देह ॥ 19॥

स्मर्तृगामि कलिकाल कृपाल ।

तार्यो धोबि छेक गमार ॥ 20॥

पेट पिडथी तार्यो विप्र ।

ब्राह्मण शेठ उगार्यो क्षिप्र ॥ 21॥

करे केम ना मारो व्हार ।

जो आणि गम एकज वार ॥ 22॥

शुष्क काष्ठणे आंण्या पत्र ।

थयो केम उदासिन अत्र ॥ 23॥

जर्जर वन्ध्या केरां स्वप्न ।

कर्या सफल ते सुतना कृत्स्ण ॥ 24॥

करि दुर ब्राह्मणनो कोढ ।

किधा पुरण एना कोड ॥ 25॥

वन्ध्या भैंस दुझवी देव ।

हर्यु दारिद्र्य ते ततखेव ॥ 26॥

झालर खायि रिझयो एम ।

दिधो सुवर्ण घट सप्रेम ॥ 27॥

ब्राह्मण स्त्रिणो मृत भरतार ।

किधो सञ्जीवन ते निर्धार ॥ 28॥

पिशाच पिडा किधी दूर ।

विप्रपुत्र उठाड्यो शुर ॥ 29॥

हरि विप्र मज अन्त्यज हाथ ।

रक्षो भक्ति त्रिविक्रम तात ॥ 30॥

निमेष मात्रे तन्तुक एक ।

पहोच्याडो श्री शैल देख ॥ 31॥

एकि साथे आठ स्वरूप ।

धरि देव बहुरूप अरूप ॥ 32॥

सन्तोष्या निज भक्त सुजात ।

आपि परचाओ साक्षात ॥ 33॥

यवनराजनि टाली पीड ।

जातपातनि तने न चीड ॥ 34॥

रामकृष्णरुपे ते एम ।

किधि लिलाओ की तेम ॥ 35॥

तार्या पत्थर गणिका व्याध ।

पशुपङ्खिपण तुजने साध ॥ 36॥

अधम ओधारण तारु नाम ।

गात सरे न शा शा काम ॥ 37॥

आधि व्याधि उपाधि सर्व ।

टले स्मरणमात्रथी शर्व ॥ 38॥

मुठ चोट ना लागे जाण ।

पामे नर स्मरणे निर्वाण ॥ 39॥

डाकण शाकण भेंसासुर ।

भुत पिशाचो जन्द असुर ॥ 40॥

नासे मुठी दीने तुर्त ।

दत्त धुन साम्भालता मुर्त ॥ 41॥

करी धूप गाये जे एम ।

दत्तबावनि आ सप्रेम ॥ 42॥

सुधरे तेणा बन्ने लोक ।

रहे न तेने क्यांये शोक ॥ 43॥

दासि सिद्धि तेनि थाय ।

दुःख दारिद्र्य तेना जाय ॥ 44॥

बावन गुरुवारे नित नेम ।

करे पाठ बावन सप्रेम ॥ 45॥

यथावकाशे नित्य नियम ।

तेणे कधि ना दण्डे यम ॥ 46॥

अनेक रुपे एज अभङ्ग ।

भजता नडे न माया रङ्ग ॥ 47॥

सहस्र नामे नामि एक ।

दत्त दिगम्बर असङ्ग छेक ॥ 48॥

वन्दु तुजने वारंवार ।

वेद श्वास तारा निर्धार ॥ 49॥

थाके वर्णवतां ज्यां शेष ।

कोण राङ्क हुं बहुकृत वेष ॥ 50॥

अनुभव तृप्तिनो उद्गार ।

सुणि हंशे ते खाशे मार ॥ 51॥

तपसि तत्त्वमसि ए देव ।

बोलो जय जय श्री गुरुदेव ॥ 52॥

॥ अवधूत चिन्तन श्री गुरुदेव दत्त ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Devanagari script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.