Anna Suktam — Devanagari Script

⚠️ AI-generated translation — the Odia meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Odia

ଅନ୍ନ ସୂକ୍ତମ୍‌ରେ ଅନ୍ନ ନିଜକୁ ପ୍ରଥମଜାତ, ଋତ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଅମୃତର ନାଭି ବୋଲି କହେ। ଯେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରେ ସେ ଅନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ପାଏ, ଆଉ ଅନ୍ନ ଭକ୍ଷଣକାରୀକୁ ଭକ୍ଷଣ କରେ। ଅନ୍ନକୁ ପ୍ରାଣ, ଅପାନ, ମୃତ୍ୟୁ, ଜୀବାତୁ, ଜରା ଓ ପ୍ରଜନନ କୁହାଯାଏ। ଅପ୍ରଚେତା ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ନ ବ୍ୟର୍ଥରେ ପାଏ ଓ ସେ ନା ଅର୍ଯ୍ୟମା ନା ମିତ୍ରକୁ ପୁଷ୍ଟି କରେ। ଅନ୍ନ ନିଜକୁ ମେଘ ଓ ସର୍ବଦା ଅମୃତ ବୋଲି କହେ, ଯାହାଠାରୁ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି।

AI-generated · not yet verified

The Odia meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

Verse 1

अ॒हम॑स्मि प्रथ॒मजा ऋ॒तस्य॑ ।
पूर्व॑-न्दे॒वेभ्यो॑ अ॒मृत॑स्य॒ नाभिः॑ ।
यो मा॒ ददा॑ति॒ स इदे॒व मा-ऽऽवाः᳚ ।
अ॒हमन्न॒मन्न॑म॒दन्त॑मद्मि ।
पूर्व॑म॒ग्नेरपि॑ दह॒त्यन्न᳚म् ।
य॒त्तौ हा॑-ऽऽसाते अहमुत्त॒रेषु॑ ।
व्यात्त॑मस्य प॒शवः॑ सु॒जम्भ᳚म् ।
पश्य॑न्ति॒ धीराः॒ प्रच॑रन्ति॒ पाकाः᳚ ।
जहा᳚म्य॒न्य-न्न ज॑हाम्य॒न्यम् ।
अ॒हमन्नं॒-वँश॒मिच्च॑रामि ॥ 1

a॒hama̭smi pratha॒majā ṛ॒tasya̭ |
pūrva̭-nde॒vebhyo̭ a॒mṛta̭sya॒ nābhiḥ̭ |
yo mā॒ dadā̭ti॒ sa ide॒va mā-''vāḥ᳚ |
a॒hamanna॒manna̭ma॒danta̭madmi |
pūrva̭ma॒gnerapi̭ daha॒tyanna᳚m |
ya॒ttau hā̭-''sāte ahamutta॒reṣṷ |
vyātta̭masya pa॒śavaḥ̭ su॒jambha᳚m |
paśya̭nti॒ dhīrāḥ॒ praca̭ranti॒ pākāḥ᳚ |
jahā᳚mya॒nya-nna ja̭hāmya॒nyam |
a॒hamannaṃ॒-va~śa॒micca̭rāmi || 1

ମୁଁ ପ୍ରଥମଜାତ ଓ ଋତର ଅଟେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଅମୃତର ନାଭି ଅଟେ। ଯେ ମୋତେ ଦାନ କରେ, ସେ ହିଁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରେ। ମୁଁ ଅନ୍ନ ଅଟେ, ଅନ୍ନ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଭକ୍ଷଣ କରେ। ଅଗ୍ନିଠାରୁ ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ନ ଦହନ କରେ। ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ଏକତ୍ର ଥାଆନ୍ତି, ମୁଁ ଉତ୍ତରରେ ଥାଏ। ପଶୁମାନେ ବିସ୍ତୃତ ମୁଖ ଦେଖନ୍ତି, ଧୀର ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ପାକ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଏକକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଅନ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଅନ୍ନର ବଂଶକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଚାଲେ। ^AI

Verse 2

स॒मा॒नमर्थ॒-म्पर्ये॑मि भु॒ञ्जत् ।
को मामन्न॑-म्मनु॒ष्यो॑ दयेत ।
परा॑के॒ अन्न॒-न्निहि॑तं-लोँ॒क ए॒तत् ।
विश्वै᳚र्दे॒वैः पि॒तृभि॑र्गु॒प्तमन्न᳚म् ।
यद॒द्यते॑ लु॒प्यते॒ यत्प॑रो॒प्यते᳚ ।
श॒त॒त॒मी सा त॒नूर्मे॑ बभूव ।
म॒हान्तौ॑ च॒रू स॑कृद्दु॒ग्धेन॑ पप्रौ ।
दिव॑-ञ्च॒ पृश्नि॑ पृथि॒वी-ञ्च॑ सा॒कम् ।
तत्सं॒‍पिब॑न्तो॒ न मि॑नन्ति वे॒धसः॑ ।
नैतद्भूयो॒ भव॑ति॒ नो कनी॑यः ॥ 2

sa॒mā॒namartha॒-mparyḙmi bhu॒ñjat |
ko māmanna̭-mmanu॒ṣyo̭ dayeta |
parā̭ke॒ anna॒-nnihi̭taṃ-lo~॒ka e॒tat |
viśvai᳚rde॒vaiḥ pi॒tṛbhi̭rgu॒ptamanna᳚m |
yada॒dyatḙ lu॒pyate॒ yatpa̭ro॒pyate᳚ |
śa॒ta॒ta॒mī sā ta॒nūrmḙ babhūva |
ma॒hāntaṷ ca॒rū sa̭kṛddu॒gdhena̭ paprau |
diva̭-ñca॒ pṛśni̭ pṛthi॒vī-ñca̭ sā॒kam |
tatsaṃ॒‍piba̭nto॒ na mi̭nanti ve॒dhasaḥ̭ |
naitadbhūyo॒ bhava̭ti॒ no kanī̭yaḥ || 2

ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ ସମାନ ଅର୍ଥକୁ ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। କେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ମୋତେ ଅନ୍ନ ଦେବ? ଅନ୍ନ ଦୂରରେ ଏହି ଲୋକରେ ରଖା ଯାଇଛି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ନ ସୁରକ୍ଷିତ। ଯାହା ଭକ୍ଷଣ କରାଯାଏ, ଯାହା ଲୁପ୍ତ ହୁଏ, ଯାହା ଗୁପ୍ତ ରଖାଯାଏ, ସେହି ଶତତମୀ ମୋର ଶରୀର ହୋଇଛି। ଦୁଇଟି ମହାନ ଚରୁ ଏକଦା ଦୁଗ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକତ୍ର ପ୍ରଶ୍ନି (ଅନ୍ନ) ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା। ତାହା ପାନ କରୁଥିବା ବେଧାମାନେ ତାହାକୁ କ୍ଷୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହା ଅଧିକ ହୁଏ ନାହିଁ, କମ୍ ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ^AI

Verse 3

अन्न॑-म्प्रा॒णमन्न॑मपा॒नमा॑हुः ।
अन्न॑-म्मृ॒त्यु-न्तमु॑ जी॒वातु॑माहुः ।
अन्न॑-म्ब्र॒ह्माणो॑ ज॒रसं॑-वँदन्ति ।
अन्न॑माहुः प्र॒जन॑न-म्प्र॒जाना᳚म् ।
मोघ॒मन्नं॑-विँन्दते॒ अप्र॑चेताः ।
स॒त्य-म्ब्र॑वीमि व॒ध इत्स तस्य॑ ।
नार्य॒मण॒-म्पुष्य॑ति॒ नो सखा॑यम् ।
केव॑लाघो भवति केवला॒दी ।
अ॒ह-म्मे॒घ-स्स्त॒नय॒न्वर्ष॑न्नस्मि ।
माम॑दन्त्य॒हम॑द्म्य॒न्यान् ॥ 3

anna̭-mprā॒ṇamanna̭mapā॒namā̭huḥ |
anna̭-mmṛ॒tyu-ntamṷ jī॒vātṷmāhuḥ |
anna̭-mbra॒hmāṇo̭ ja॒rasaṃ̭-va~danti |
anna̭māhuḥ pra॒jana̭na-mpra॒jānā᳚m |
mogha॒mannaṃ̭-vi~ndate॒ apra̭cetāḥ |
sa॒tya-mbra̭vīmi va॒dha itsa tasya̭ |
nārya॒maṇa॒-mpuṣya̭ti॒ no sakhā̭yam |
keva̭lāgho bhavati kevalā॒dī |
a॒ha-mme॒gha-ssta॒naya॒nvarṣa̭nnasmi |
māma̭dantya॒hama̭dmya॒nyān || 3

ଅନ୍ନକୁ ପ୍ରାଣ କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ନକୁ ଅପାନ କୁହାଯାଏ। ଅନ୍ନକୁ ମୃତ୍ୟୁ କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ନକୁ ଜୀବାତୁ କୁହାଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନ୍ନକୁ ଜରା କୁହନ୍ତି। ଅନ୍ନକୁ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ପ୍ରଜନନ କୁହାଯାଏ। ଅପ୍ରଚେତା ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ନ ବ୍ୟର୍ଥରେ ପାଏ। ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ସେହି ତାହାର ବଧ ଅଟେ। ସେ ନା ଅର୍ଯ୍ୟମାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ଟି କରେ, ନା ମିତ୍ରକୁ। ସେ କେବଳ ଅଘ ହୁଏ, କେବଳ ଅଦୀ ହୁଏ। ମୁଁ ମେଘ ଅଟେ, ଗର୍ଜନ କରେ ଓ ବର୍ଷା କରେ। ମୋତେ ଲୋକେ ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରେ। ^AI

[अह॒ग्ं सद॒मृतो॑ भवामि ।
मदा॑दि॒त्या अधि॒ सर्वे॑ तपन्ति ।]

[aha॒gṃ sada॒mṛto̭ bhavāmi |
madā̭di॒tyā adhi॒ sarvḙ tapanti |]

ମୁଁ ସର୍ବଦା ଅମୃତ ହୁଏ। ମୋ ଠାରୁ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି। ^AI

Sanskrit — Devanagari (original)

अ॒हम॑स्मि प्रथ॒मजा ऋ॒तस्य॑ ।

पूर्व॑-न्दे॒वेभ्यो॑ अ॒मृत॑स्य॒ नाभिः॑ ।

यो मा॒ ददा॑ति॒ स इदे॒व मा-ऽऽवाः᳚ ।

अ॒हमन्न॒मन्न॑म॒दन्त॑मद्मि ।

पूर्व॑म॒ग्नेरपि॑ दह॒त्यन्न᳚म् ।

य॒त्तौ हा॑-ऽऽसाते अहमुत्त॒रेषु॑ ।

व्यात्त॑मस्य प॒शवः॑ सु॒जम्भ᳚म् ।

पश्य॑न्ति॒ धीराः॒ प्रच॑रन्ति॒ पाकाः᳚ ।

जहा᳚म्य॒न्य-न्न ज॑हाम्य॒न्यम् ।

अ॒हमन्नं॒-वँश॒मिच्च॑रामि ॥ 1

स॒मा॒नमर्थ॒-म्पर्ये॑मि भु॒ञ्जत् ।

को मामन्न॑-म्मनु॒ष्यो॑ दयेत ।

परा॑के॒ अन्न॒-न्निहि॑तं-लोँ॒क ए॒तत् ।

विश्वै᳚र्दे॒वैः पि॒तृभि॑र्गु॒प्तमन्न᳚म् ।

यद॒द्यते॑ लु॒प्यते॒ यत्प॑रो॒प्यते᳚ ।

श॒त॒त॒मी सा त॒नूर्मे॑ बभूव ।

म॒हान्तौ॑ च॒रू स॑कृद्दु॒ग्धेन॑ पप्रौ ।

दिव॑-ञ्च॒ पृश्नि॑ पृथि॒वी-ञ्च॑ सा॒कम् ।

तत्सं॒‍पिब॑न्तो॒ न मि॑नन्ति वे॒धसः॑ ।

नैतद्भूयो॒ भव॑ति॒ नो कनी॑यः ॥ 2

अन्न॑-म्प्रा॒णमन्न॑मपा॒नमा॑हुः ।

अन्न॑-म्मृ॒त्यु-न्तमु॑ जी॒वातु॑माहुः ।

अन्न॑-म्ब्र॒ह्माणो॑ ज॒रसं॑-वँदन्ति ।

अन्न॑माहुः प्र॒जन॑न-म्प्र॒जाना᳚म् ।

मोघ॒मन्नं॑-विँन्दते॒ अप्र॑चेताः ।

स॒त्य-म्ब्र॑वीमि व॒ध इत्स तस्य॑ ।

नार्य॒मण॒-म्पुष्य॑ति॒ नो सखा॑यम् ।

केव॑लाघो भवति केवला॒दी ।

अ॒ह-म्मे॒घ-स्स्त॒नय॒न्वर्ष॑न्नस्मि ।

माम॑दन्त्य॒हम॑द्म्य॒न्यान् ॥ 3

[अह॒ग्ं सद॒मृतो॑ भवामि ।

मदा॑दि॒त्या अधि॒ सर्वे॑ तपन्ति ।]

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Devanagari script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

अन्न सूक्तम्