Narayaniyam Dashaka 25 - Narasimhavataram

ॐ

नारायणीयं दशक 25 - नरसिंहावतारम्

Vishnu Narayana Bhattathiri Devanagari

स्तम्भे घट्टयतो हिरण्यकशिपोः कर्णौ समाचूर्णय-

न्नाघूर्णज्जगदण्डकुण्डकुहरो घोरस्तवाभूद्रवः ।

श्रुत्वा यं किल दैत्यराजहृदये पूर्वं कदाप्यश्रुतं

कम्पः कश्चन सम्पपात चलितोऽप्यम्भोजभूर्विष्टरात् ॥1॥

दैत्ये दिक्षु विसृष्टचक्षुषि महासंरम्भिणि स्तम्भतः

सम्भूतं न मृगात्मकं न मनुजाकारं वपुस्ते विभो ।

किं किं भीषणमेतदद्भुतमिति व्युद्भ्रान्तचित्तेऽसुरे

विस्फूर्ज्जद्धवलोग्ररोमविकसद्वर्ष्मा समाजृम्भथाः ॥2॥

तप्तस्वर्णसवर्णघूर्णदतिरूक्षाक्षं सटाकेसर-

प्रोत्कम्पप्रनिकुम्बिताम्बरमहो जीयात्तवेदं वपुः ।

व्यात्तव्याप्तमहादरीसखमुखं खड्गोग्रवल्गन्महा-

जिह्वानिर्गमदृश्यमानसुमहादंष्ट्रायुगोड्डामरम् ॥3॥

उत्सर्पद्वलिभङ्गभीषणहनु ह्रस्वस्थवीयस्तर-

ग्रीवं पीवरदोश्शतोद्गतनखक्रूरांशुदूरोल्बणम् ।

व्योमोल्लङ्घि घनाघनोपमघनप्रध्वाननिर्धावित-

स्पर्धालुप्रकरं नमामि भवतस्तन्नारसिंहं वपुः ॥4॥

नूनं विष्णुरयं निहन्म्यमुमिति भ्राम्यद्गदाभीषणं

दैत्येन्द्रं समुपाद्रवन्तमधृथा दोर्भ्यां पृथुभ्याममुम् ।

वीरो निर्गलितोऽथ खड्गफलकौ गृह्णन्विचित्रश्रमान्

व्यावृण्वन् पुनरापपात भुवनग्रासोद्यतं त्वामहो ॥5॥

भ्राम्यन्तं दितिजाधमं पुनरपि प्रोद्गृह्य दोर्भ्यां जवात्

द्वारेऽथोरुयुगे निपात्य नखरान् व्युत्खाय वक्षोभुवि ।

निर्भिन्दन्नधिगर्भनिर्भरगलद्रक्ताम्बु बद्धोत्सवं

पायं पायमुदैरयो बहु जगत्संहारिसिंहारवान् ॥6॥

त्यक्त्वा तं हतमाशु रक्तलहरीसिक्तोन्नमद्वर्ष्मणि

प्रत्युत्पत्य समस्तदैत्यपटलीं चाखाद्यमाने त्वयि ।

भ्राम्यद्भूमि विकम्पिताम्बुधिकुलं व्यालोलशैलोत्करं

प्रोत्सर्पत्खचरं चराचरमहो दुःस्थामवस्थां दधौ ॥7॥

तावन्मांसवपाकरालवपुषं घोरान्त्रमालाधरं

त्वां मध्येसभमिद्धकोपमुषितं दुर्वारगुर्वारवम् ।

अभ्येतुं न शशाक कोपि भुवने दूरे स्थिता भीरवः

सर्वे शर्वविरिञ्चवासवमुखाः प्रत्येकमस्तोषत ॥8॥

भूयोऽप्यक्षतरोषधाम्नि भवति ब्रह्माज्ञया बालके

प्रह्लादे पदयोर्नमत्यपभये कारुण्यभाराकुलः ।

शान्तस्त्वं करमस्य मूर्ध्नि समधाः स्तोत्रैरथोद्गायत-

स्तस्याकामधियोऽपि तेनिथ वरं लोकाय चानुग्रहम् ॥9॥

एवं नाटितरौद्रचेष्टित विभो श्रीतापनीयाभिध-

श्रुत्यन्तस्फ़उटगीतसर्वमहिमन्नत्यन्तशुद्धाकृते ।

तत्तादृङ्निखिलोत्तरं पुनरहो कस्त्वां परो लङ्घयेत्

प्रह्लादप्रिय हे मरुत्पुरपते सर्वामयात्पाहि माम् ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

stambhe ghaṭṭayato hiraṇyakaśipoḥ karṇau samācūrṇaya-

nnāghūrṇajjagadaṇḍakuṇḍakuharo ghorastavābhūdravaḥ |

śrutvā yaṃ kila daityarājahṛdaye pūrvaṃ kadāpyaśrutaṃ

kampaḥ kaścana sampapāta calito'pyambhojabhūrviṣṭarāt ||1||

daitye dikṣu visṛṣṭacakṣuṣi mahāsaṃrambhiṇi stambhataḥ

sambhūtaṃ na mṛgātmakaṃ na manujākāraṃ vapuste vibho |

kiṃ kiṃ bhīṣaṇametadadbhutamiti vyudbhrāntacitte'sure

visphūrjjaddhavalograromavikasadvarṣmā samājṛmbhathāḥ ||2||

taptasvarṇasavarṇaghūrṇadatirūkṣākṣaṃ saṭākesara-

protkampapranikumbitāmbaramaho jīyāttavedaṃ vapuḥ |

vyāttavyāptamahādarīsakhamukhaṃ khaḍgogravalganmahā-

jihvānirgamadṛśyamānasumahādaṃṣṭrāyugoḍḍāmaram ||3||

utsarpadvalibhaṅgabhīṣaṇahanu hrasvasthavīyastara-

grīvaṃ pīvaradośśatodgatanakhakrūrāṃśudūrolbaṇam |

vyomollaṅghi ghanāghanopamaghanapradhvānanirdhāvita-

spardhāluprakaraṃ namāmi bhavatastannārasiṃhaṃ vapuḥ ||4||

nūnaṃ viṣṇurayaṃ nihanmyamumiti bhrāmyadgadābhīṣaṇaṃ

daityendraṃ samupādravantamadhṛthā dorbhyāṃ pṛthubhyāmamum |

vīro nirgalito'tha khaḍgaphalakau gṛhṇanvicitraśramān

vyāvṛṇvan punarāpapāta bhuvanagrāsodyataṃ tvāmaho ||5||

bhrāmyantaṃ ditijādhamaṃ punarapi prodgṛhya dorbhyāṃ javāt

dvāre'thoruyuge nipātya nakharān vyutkhāya vakṣobhuvi |

nirbhindannadhigarbhanirbharagaladraktāmbu baddhotsavaṃ

pāyaṃ pāyamudairayo bahu jagatsaṃhārisiṃhāravān ||6||

tyaktvā taṃ hatamāśu raktalaharīsiktonnamadvarṣmaṇi

pratyutpatya samastadaityapaṭalīṃ cākhādyamāne tvayi |

bhrāmyadbhūmi vikampitāmbudhikulaṃ vyālolaśailotkaraṃ

protsarpatkhacaraṃ carācaramaho duḥsthāmavasthāṃ dadhau ||7||

tāvanmāṃsavapākarālavapuṣaṃ ghorāntramālādharaṃ

tvāṃ madhyesabhamiddhakopamuṣitaṃ durvāragurvāravam |

abhyetuṃ na śaśāka kopi bhuvane dūre sthitā bhīravaḥ

sarve śarvaviriñcavāsavamukhāḥ pratyekamastoṣata ||8||

bhūyo'pyakṣataroṣadhāmni bhavati brahmājñayā bālake

prahlāde padayornamatyapabhaye kāruṇyabhārākulaḥ |

śāntastvaṃ karamasya mūrdhni samadhāḥ stotrairathodgāyata-

stasyākāmadhiyo'pi tenitha varaṃ lokāya cānugraham ||9||

evaṃ nāṭitaraudraceṣṭita vibho śrītāpanīyābhidha-

śrutyantaspha़uṭagītasarvamahimannatyantaśuddhākṛte |

tattādṛṅnikhilottaraṃ punaraho kastvāṃ paro laṅghayet

prahlādapriya he marutpurapate sarvāmayātpāhi mām ||10||