Narayaniyam Dashaka 97 - Uttamabhaktiprarthana Tatha Markandeya Katha

ॐ

നാരായണീയം ദശക 97 - ഉത്തമഭക്തിപ്രാര്ഥനാ തഥാ മാര്കണ്ഡേയ കഥാ

Vishnu Malayalam

ത്രൈഗുണ്യാദ്ഭിന്നരൂപം ഭവതി ഹി ഭുവനേ ഹീനമധ്യോത്തമം യത്

ജ്ഞാനം ശ്രദ്ധാ ച കര്താ വസതിരപി സുഖം കര്മ ചാഹാരഭേദാഃ ।

ത്വത്ക്ഷേത്രത്വന്നിഷേവാദി തു യദിഹ പുനസ്ത്വത്പരം തത്തു സര്വം

പ്രാഹുര്നൈഗുണ്യനിഷ്ഠം തദനുഭജനതോ മങ്ക്ഷു സിദ്ധോ ഭവേയമ് ॥1॥

ത്വയ്യേവ ന്യസ്തചിത്തഃ സുഖമയി വിചരന് സര്വചേഷ്ടാസ്ത്വദര്ഥം

ത്വദ്ഭക്തൈഃ സേവ്യമാനാനപി ചരിതചരാനാശ്രയന് പുണ്യദേശാന് ।

ദസ്യൌ വിപ്രേ മൃഗാദിഷ്വപി ച സമമതിര്മുച്യമാനാവമാന-

സ്പര്ധാസൂയാദിദോഷഃ സതതമഖിലഭൂതേഷു സമ്പൂജയേ ത്വാമ് ॥2॥

ത്വദ്ഭാവോ യാവദേഷു സ്ഫുരതി ന വിശദം താവദേവം ഹ്യുപാസ്തിം

കുര്വന്നൈകാത്മ്യബോധേ ഝടിതി വികസതി ത്വന്മയോഽഹം ചരേയമ് ।

ത്വദ്ധര്മസ്യാസ്യ താവത് കിമപി ന ഭഗവന് പ്രസ്തുതസ്യ പ്രണാശ-

സ്തസ്മാത്സര്വാത്മനൈവ പ്രദിശ മമ വിഭോ ഭക്തിമാര്ഗം മനോജ്ഞമ് ॥3॥

തം ചൈനം ഭക്തിയോഗം ദ്രഢയിതുമയി മേ സാധ്യമാരോഗ്യമായു-

ര്ദിഷ്ട്യാ തത്രാപി സേവ്യം തവ ചരണമഹോ ഭേഷജായേവ ദുഗ്ധമ് ।

മാര്കണ്ഡേയോ ഹി പൂര്വം ഗണകനിഗദിതദ്വാദശാബ്ദായുരുച്ചൈഃ

സേവിത്വാ വത്സരം ത്വാം തവ ഭടനിവഹൈര്ദ്രാവയാമാസ മൃത്യുമ് ॥4॥

മാര്കണ്ഡേയശ്ചിരായുഃ സ ഖലു പുനരപി ത്വത്പരഃ പുഷ്പഭദ്രാ-

തീരേ നിന്യേ തപസ്യന്നതുലസുഖരതിഃ ഷട് തു മന്വന്തരാണി ।

ദേവേന്ദ്രഃ സപ്തമസ്തം സുരയുവതിമരുന്മന്മഥൈര്മോഹയിഷ്യന്

യോഗോഷ്മപ്ലുഷ്യമാണൈര്ന തു പുനരശകത്ത്വജ്ജനം നിര്ജയേത് കഃ ॥5॥

പ്രീത്യാ നാരായണാഖ്യസ്ത്വമഥ നരസഖഃ പ്രാപ്തവാനസ്യ പാര്ശ്വം

തുഷ്ട്യാ തോഷ്ടൂയമാനഃ സ തു വിവിധവരൈര്ലോഭിതോ നാനുമേനേ ।

ദ്രഷ്ടും മായ़ആം ത്വദീയാം കില പുനരവൃണോദ്ഭക്തിതൃപ്താന്തരാത്മാ

മായാദുഃഖാനഭിജ്ഞസ്തദപി മൃഗയതേ നൂനമാശ്ചര്യഹേതോഃ ॥6॥

യാതേ ത്വയ്യാശു വാതാകുലജലദഗലത്തോയപൂര്ണാതിഘൂര്ണത്-

സപ്താര്ണോരാശിമഗ്നേ ജഗതി സ തു ജലേ സമ്ഭ്രമന് വര്ഷകോടീഃ ।

ദീനഃ പ്രൈക്ഷിഷ്ട ദൂരേ വടദലശയനം കഞ്ചിദാശ്ചര്യബാലം

ത്വാമേവ ശ്യാമലാങ്ഗം വദനസരസിജന്യസ്തപാദാങ്ഗുലീകമ് ॥7॥

ദൃഷ്ട്വാ ത്വാം ഹൃഷ്ടരോമാ ത്വരിതമുപഗതഃ സ്പ്രഷ്ടുകാമോ മുനീന്ദ്രഃ

ശ്വാസേനാന്തര്നിവിഷ്ടഃ പുനരിഹ സകലം ദൃഷ്ടവാന് വിഷ്ടപൌഘമ് ।

ഭൂയോഽപി ശ്വാസവാതൈര്ബഹിരനുപതിതോ വീക്ഷിതസ്ത്വത്കടാക്ഷൈ-

ര്മോദാദാശ്ലേഷ്ടുകാമസ്ത്വയി പിഹിതതനൌ സ്വാശ്രമേ പ്രാഗ്വദാസീത് ॥8॥

ഗൌര്യാ സാര്ധം തദഗ്രേ പുരഭിദഥ ഗതസ്ത്വത്പ്രിയപ്രേക്ഷണാര്ഥീ

സിദ്ധാനേവാസ്യ ദത്വാ സ്വയമയമജരാമൃത്യുതാദീന് ഗതോഽഭൂത് ।

ഏവം ത്വത്സേവയൈവ സ്മരരിപുരപി സ പ്രീയതേ യേന തസ്മാ-

ന്മൂര്തിത്രയ്യാത്മകസ്ത്വം നനു സകലനിയന്തേതി സുവ്യക്തമാസീത് ॥9॥

ത്ര്യംശേസ്മിന് സത്യലോകേ വിധിഹരിപുരഭിന്മന്ദിരാണ്യൂര്ധ്വമൂര്ധ്വം

തേഭോഽപ്യൂര്ധ്വം തു മായാവികൃതിവിരഹിതോ ഭാതി വൈകുണ്ഠലോകഃ ।

തത്ര ത്വം കാരണാമ്ഭസ്യപി പശുപകുലേ ശുദ്ധസത്ത്വൈകരൂപീ

സച്ചിത്ബ്രഹ്മാദ്വയാത്മാ പവനപുരപതേ പാഹി മാം സര്വരോഗാത് ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

traiguṇyādbhinnarūpaṃ bhavati hi bhuvane hīnamadhyottamaṃ yat

jñānaṃ śraddhā ca kartā vasatirapi sukhaṃ karma cāhārabhedāḥ |

tvatkṣetratvanniṣevādi tu yadiha punastvatparaṃ tattu sarvaṃ

prāhurnaiguṇyaniṣṭhaṃ tadanubhajanato maṅkṣu siddho bhaveyam ||1||

tvayyeva nyastacittaḥ sukhamayi vicaran sarvaceṣṭāstvadarthaṃ

tvadbhaktaiḥ sevyamānānapi caritacarānāśrayan puṇyadeśān |

dasyau vipre mṛgādiṣvapi ca samamatirmucyamānāvamāna-

spardhāsūyādidoṣaḥ satatamakhilabhūteṣu sampūjaye tvām ||2||

tvadbhāvo yāvadeṣu sphurati na viśadaṃ tāvadevaṃ hyupāstiṃ

kurvannaikātmyabodhe jhaṭiti vikasati tvanmayo'haṃ careyam |

tvaddharmasyāsya tāvat kimapi na bhagavan prastutasya praṇāśa-

stasmātsarvātmanaiva pradiśa mama vibho bhaktimārgaṃ manojñam ||3||

taṃ cainaṃ bhaktiyogaṃ draḍhayitumayi me sādhyamārogyamāyu-

rdiṣṭyā tatrāpi sevyaṃ tava caraṇamaho bheṣajāyeva dugdham |

mārkaṇḍeyo hi pūrvaṃ gaṇakanigaditadvādaśābdāyuruccaiḥ

sevitvā vatsaraṃ tvāṃ tava bhaṭanivahairdrāvayāmāsa mṛtyum ||4||

mārkaṇḍeyaścirāyuḥ sa khalu punarapi tvatparaḥ puṣpabhadrā-

tīre ninye tapasyannatulasukharatiḥ ṣaṭ tu manvantarāṇi |

devendraḥ saptamastaṃ surayuvatimarunmanmathairmohayiṣyan

yogoṣmapluṣyamāṇairna tu punaraśakattvajjanaṃ nirjayet kaḥ ||5||

prītyā nārāyaṇākhyastvamatha narasakhaḥ prāptavānasya pārśvaṃ

tuṣṭyā toṣṭūyamānaḥ sa tu vividhavarairlobhito nānumene |

draṣṭuṃ māya़āṃ tvadīyāṃ kila punaravṛṇodbhaktitṛptāntarātmā

māyāduḥkhānabhijñastadapi mṛgayate nūnamāścaryahetoḥ ||6||

yāte tvayyāśu vātākulajaladagalattoyapūrṇātighūrṇat-

saptārṇorāśimagne jagati sa tu jale sambhraman varṣakoṭīḥ |

dīnaḥ praikṣiṣṭa dūre vaṭadalaśayanaṃ kañcidāścaryabālaṃ

tvāmeva śyāmalāṅgaṃ vadanasarasijanyastapādāṅgulīkam ||7||

dṛṣṭvā tvāṃ hṛṣṭaromā tvaritamupagataḥ spraṣṭukāmo munīndraḥ

śvāsenāntarniviṣṭaḥ punariha sakalaṃ dṛṣṭavān viṣṭapaugham |

bhūyo'pi śvāsavātairbahiranupatito vīkṣitastvatkaṭākṣai-

rmodādāśleṣṭukāmastvayi pihitatanau svāśrame prāgvadāsīt ||8||

gauryā sārdhaṃ tadagre purabhidatha gatastvatpriyaprekṣaṇārthī

siddhānevāsya datvā svayamayamajarāmṛtyutādīn gato'bhūt |

evaṃ tvatsevayaiva smararipurapi sa prīyate yena tasmā-

nmūrtitrayyātmakastvaṃ nanu sakalaniyanteti suvyaktamāsīt ||9||

tryaṃśesmin satyaloke vidhiharipurabhinmandirāṇyūrdhvamūrdhvaṃ

tebho'pyūrdhvaṃ tu māyāvikṛtivirahito bhāti vaikuṇṭhalokaḥ |

tatra tvaṃ kāraṇāmbhasyapi paśupakule śuddhasattvaikarūpī

saccitbrahmādvayātmā pavanapurapate pāhi māṃ sarvarogāt ||10||